Κάθε του πέτρα καημός και κοροϊδία…

«Αλήθεια, έχει κανείς τους εδώ
καταλάβει για ποιο λόγο, όλοι εμείς, αφήσαμε εκεί πέρα ό,τι είχαμε και δεν
είχαμε, για να έρθουμε σ’ αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα; Αν νομίζεις πως
εκεί πεινάγαμε, κάνεις λάθος. Τίποτα δεν μας έλειπε. Ούτε καν το φυσικό αέριο,
που εσείς τώρα βάζετε. Τίποτα, εκτός… από την αληθινή μας πατρίδα».

ΚΑΙ
ΕΤΣΙ, το πιο ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, που μέχρι τότε ζούσε στα εδάφη
της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης, άρχισε να παίρνει τον μακρύ δρόμο της
επιστροφής. Προς το μέρος εκείνο που, όπως αναγραφόταν και στα διαβατήρια τα
οποία κρατούσαν, ήταν η χώρα που γέννησε τους παππούδες τους.

Πολλοί από
αυτούς άρχισαν από το 1980 και μετά να εγκαθίστανται γύρω από το Μενίδι, σε
μια περιοχή που σήμερα λέγεται Πλάτωνας. Και που φιλοξενεί έναν από τους
οικισμούς, τον οποίο έκτισαν μόνοι τους. Με ό,τι περίσσευε και δεν περίσσευε
από το μεροκάματο. Έναν οικισμό που η Πολιτεία λέει πως είναι «παράνομος» κι
ας ζουν εκεί σήμερα 3.000 ψυχές, σαν τα θύματα μιας ιστορίας, που δείχνει
ημέρα με την ημέρα να επαναλαμβάνεται όλο και πιο κακόγουστα.

«ΤΕΤΟΙΑ
ΥΠΟΔΟΧΗ»…

Γιατί από μόνο του το γεγονός ότι ο οικισμός είναι
παράνομος δεν αποτελεί την κατ’ εξοχήν αιτία που αναγκάζει τον καθηγητή
Φυσικής Αγωγής, Κώστα Σεργιανίδη, να λέει μελαγχολικά: «Τέτοια υποδοχή
λοιπόν». Είναι πολλά εκείνα που συνέβησαν και που συμβαίνουν με αφορμή τις
τρεις αυτές λέξεις: «Εκτός Σχεδίου Πόλεως».

Ο καθένας από τους 3.000
Έλληνες πρόσφυγες, που μένουν στα 500 σπίτια της συγκεκριμένης περιοχής, θα
μπορούσε να μιλάει επί ημέρες ολόκληρες για το «ταξίδι προς την Ιθάκη», το
οποίο άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς και που δεν λέει ακόμη να τελειώσει.
Όταν και όπως τελειώσει.

Τις περιπέτειες του ταξιδιού αυτού θα τις ακούσει
όποιος περπατήσει μέσα από τον Πλάτωνα. Σαν θα συναντήσει στη βεράντα του
σπιτιού του τον 48χρονο πατέρα πέντε παιδιών, Κώστα Χαριτίδη, που θα του λέει
πώς «έφτιαξα αυτό το σπίτι με τη βοήθεια των παιδιών μου και με όση δύναμη
έχει απομείνει στο ένα μου χέρι».

Θα δει, ακόμη, τον ίδιο άνθρωπο να
προσπαθεί να πιάσει με το ένα του χέρι «τα χαρτιά από το ΙΚΑ και την
Πολεοδομία που λένε να πληρώσω 3.000.000 δραχμές, επειδή δεν έχω ένσημα,
επειδή το σπίτι είναι αυθαίρετο…».

Θα πει ακόμη, ως συνέχεια «της
γοητευτικής αυτής εξιστόρησης», πως το κτήμα που αγόρασε εκεί, για να κτίσει
το σπίτι του, του το πούλησε ένας μεσίτης, «αλλά το διεκδικούν ­ δεν ξέρω και
‘γώ πώς ­ άλλοι 22 (!) και τρέχω από δικαστήριο σε δικαστήριο, πληρώνοντας
τους δικηγόρους με λεφτά από τα λεφτά των παιδιών μου».

ΔΙΚΕΣ
ΕΡΗΜΗΝ

Η διαδρομή στα δικαστήρια είναι παράλληλη και για τη Μαρία
Καγκασίδου, που «με δίκασαν χωρίς να το ξέρω, με φυλακή 20 μήνες». «Επειδή η
Πολεοδομία μού έβαλε πρόστιμο 370.000 δραχμές και οι αρμόδιοι τάχα δεν με
βρήκαν για να με ειδοποιήσουν. Με βρήκαν, όμως, όταν ήταν να μου πουν την
ποινή».

Μελαγχολεί λοιπόν πάλι ο κ. Σεργιανίδης, από τους πιο δραστήριους
Έλληνες πρόσφυγες στο Μενίδι, όταν εξηγεί ότι «οι δικαστικοί κλητήρες δεν
κάθονται να ψάξουν να μας βρουν, όταν είναι να μας πουν ότι θα δικαστούμε. Και
δικαζόμαστε ερήμην, για τα αυθαίρετα σπίτια μας που αναγκαστήκαμε να χτίσουμε
τούβλο προς τούβλο, για να μείνουμε σε μια πατρίδα που δεν μας έδωσε το
ελάχιστο από αυτά που έπρεπε».

Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς το μέγεθος της
κοροϊδίας, όταν βρέθηκαν κάποιοι επιτήδειοι που προσποιήθηκαν τους καλούς
πατριώτες και προσέφεραν «αντί πινακίου(;) φακής» και με ψεύτικα χαρτιά
οικόπεδα, για να μείνουν οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι λίγα ελληνικά
καταλάβαιναν, που τίποτε από την εγχώρια νομοθεσία δεν ήξεραν.

Και τώρα,
εν όψει των δημοτικών εκλογών «θα ξαναδούμε τους δημάρχους και όλους αυτούς να
έρχονται βράδυ στα σπίτια μας και να χαμογελούν στα παιδιά μας», λέει ο κ.
Σάββας Συρινίδης. «Τα παιδιά αυτά που πηγαίνουν σχολείο δύο χιλιόμετρα πιο
μακριά, που κάθονται στα θρανία το ένα πάνω στο άλλο, χωρίς ο δάσκαλος να
μπορεί να τους δώσει να καταλάβουν», όπως λέει ο γυμναστής κ. Γιάννης
Καβαλίδης.

Στον Πλάτωνα, ο κ. Παναγιώτης Καρπαρίδης, με επταμελή
οικογένεια, συνεχίζει τα απογεύματα να φτιάχνει με το σκεπάρνι στα χέρια, σιγά
σιγά το σπίτι του. Κι ας ξέρει πως, όπου να ναι, «θα έχω και εγώ την ίδια τύχη
με τους άλλους».

Δίπλα από την αυλή του είναι το σπιτικό δύο γερόντων. Ένα
τραπέζι με καρέκλες, σ’ έναν ημιτελή τσιμεντένιο όροφο. Φαίνονται πολλοί
κουρασμένοι, πλέον, για μια νέα αρχή. Ένα ποτήρι βότκα και ένα πιάτο με
κόκκινες πιπεριές, μάλλον φέρνουν στον νου τα χρόνια που κυλούσαν καλύτερα,
μακριά από την πατρίδα.