Πήραν τα όπλα στην Κέρκυρα

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ του Ρουσέτου
Δαμίγου είναι η πιο πρόσφατη, καθώς, μόλις πριν από δύο μέρες τα σκάφη που
νοικιάζει αποτέλεσαν στόχο των Αλβανών λαθρεμπόρων.

Ήταν ξεμερώματα της
περασμένης Τρίτης, όταν ο Δαμίγος άκουσε τα έντονα γαβγίσματα του λυκόσκυλου –
φύλακα να τον ειδοποιούν πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Στον μικρό όρμο του
Κομμένου, σε μια ιδεώδη καταπράσινη παραλία, ανάμεσα σε μεγάλες τουριστικές
μονάδες, λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης, ο ίδιος ζει τους καλοκαιρινούς
μήνες σ’ ένα τροχόσπιτο, νοικιάζοντας ταχύπλοα σε τουρίστες. Στα πρώτα
γαβγίσματα πετάχτηκε έξω και άναψε τον προβολέα προς την κατεύθυνση της
θάλασσας: «Εκεί, καμιά 40αριά μέτρα από την ακτή, πίσω ακριβώς από την
πλατφόρμα όπου δένω τα σκάφη μου, είδα κάτι σκιές πάνω σ’ ένα φουσκωτό. Τους
φώναξα κι αμέσως άρχισαν να με γαζώνουν με ριπές. Κάποιες σφαίρες πέρασαν
ξυστά δίπλα μου και καρφώθηκαν στο τροχόσπιτο. Άρπαξα την καραμπίνα μου και
τους πυροβόλησα. Ευτυχώς, απομακρύνθηκαν. Αλλά μετρώ τις ώρες, περιμένοντας
την επόμενη επίθεση».

Η βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Κέρκυρας,
άκρως αναπτυγμένη τουριστικά, εμφανίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα σε σχέση με τις
επιδρομές των Αλβανών μαφιόζων, καθώς οι ακτές σε άλλα σημεία απέχουν 5-6
μίλια από τη γειτονική χώρα, αλλά σε μερικές τοποθεσίες η απόσταση δεν ξεπερνά
τα 2 ναυτικά μίλια! Η κατάσταση τους τελευταίους μήνες επιδεινώνεται
καθημερινά. Κάποτε οι κάτοικοι είχαν να κάνουν με ερασιτέχνες ­ που σε πολλές
περιπτώσεις ήταν και άοπλοι ­ ενώ τώρα έρχονται αντιμέτωποι με αποφασισμένους
επαγγελματίες, οπλισμένους με βαρέα όπλα!

ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΡΙΠΕΣ

Τις
νύχτες, οι ριπές των Καλάσνικοφ από την απέναντι πλευρά ακούγονται στις
ελληνικές παραλίες. «Δεν είναι τίποτα. Απλώς οι Έλληνες στρατιώτες πυροβολούν
στον αέρα για να τρομάξουν τους λαθρομετανάστες», καθησυχάζουν τους τουρίστες
οι επαγγελματίες της περιοχής. Κι όμως, οι ίδιοι, με το που πέφτει το σκοτάδι,
κυριεύονται από την αγωνία για τις επόμενες ώρες. Τα συναισθήματά τους
μοιάζουν με δίπολο. Από τη μια το άγχος μιας ενδεχόμενης επίθεσης και από την
άλλη η δικαιολογημένη συστολή και η προσπάθεια διατήρησης των χαμηλών τόνων,
ώστε να μη διαταραχθεί η τουριστική περίοδος του νησιού. «Ένας Θεός ξέρει πόσο
κινδυνεύουμε. Ιδιαίτερα εμείς, που ξανοιγόμαστε ως και 20 μίλια στο πέλαγος
για μια καλή ψαριά. Άλλες φορές, κτυπούν τα δίχτυα μας. Άλλοτε κλέβουν κανένα
καΐκι μας. Αναγκαζόμαστε να βγαίνουμε πολλοί μαζί για βοήθεια. Και βέβαια,
όλοι οπλισμένοι». Ο επαγγελματίας ψαράς, Γιάννης Μπούπκος από την Κασσιόπη,
κάθε πρωί μπαλώνει τις τρύπες στα δίχτυα του από τις επιθέσεις των μαφιόζων.
Κι άλλοτε τρέχει στους αστυνομικούς σταθμούς της ευρύτερης περιοχής, για να
καταγγείλει μαζί με συναδέλφους του κλοπή βάρκας ή μηχανής.

Η κωμόπολη της
Κασσιόπης την ημέρα φαίνεται σαν μια συνηθισμένη λουτρόπολη. Στις καφετέριες
και στα εστιατόρια οι τουρίστες απολαμβάνουν τον μεσογειακό ήλιο. Οι κάτοικοι,
όμως, που περιμένουν πώς και πώς τους καλοκαιρινούς μήνες, φοβούνται. Δεν
είναι λίγοι εκείνοι, που πίσω από τις πόρτες των σπιτιών τους ή κάτω από τους
πάγκους των καταστημάτων τους φυλάνε μια καραμπίνα ή ένα δίκαννο.

«Την
προηγούμενη φορά, μπήκαν στο μαγαζί τη νύχτα και μου πήραν την ταμειακή
μηχανή. Κάποιοι, τους πήραν είδηση και τους κυνήγησαν. Μόλις είδαν ότι δεν
υπήρχαν χρήματα στο συρτάρι, πέταξαν τη μηχανή στην παραλία, επιβιβάστηκαν σ’
ένα ταχύπλοο και εξαφανίστηκαν απέναντι. Πού να προλάβει το Λιμενικό να τους
κυνηγήσει; Οι Άγιοι Σαράντα είναι μόλις δύο μίλια μακριά. Σ’ ελάχιστα λεπτά
της ώρας επιστρέφουν στη βάση τους». Ο Βασίλης Κουτσούρης, ιδιοκτήτης
εστιατορίου στην παραλία της Κασσιόπης, δεν ήταν η πρώτη φορά που δέχθηκε την
επίθεση της αλβανικής μαφίας. Πριν από λίγο καιρό του έκλεψαν ένα σκάφος με
μεγάλη εξωλέμβια μηχανή, αξίας περίπου δύο εκατομμυρίων δραχμών. Έχει πλέον
φτάσει στο σημείο να σκέφτεται πως τη μοιραία στιγμή δεν θα πυροβολήσει, αλλά
θα τους αφήσει να πάρουν ό,τι θελήσουν.

Τον έλεγχο, πια, μέχρι να έρθει η
επίσημη βοήθεια, τον ανέλαβαν οι κάτοικοι.

Οι δύο εταιρείες «σεκιούριτι»
που λειτουργούν στην πόλη και απασχολούν γύρω στα 40 άτομα έχουν ως κύριο
μέλημά τους να προστατεύουν κεντρικά καταστήματα της πόλης. Στις τουριστικές
περιοχές, την τελευταία περίοδο, έχουν αρχίσει να κάνουν δειλά-δειλά την
εμφάνισή τους άτομα ­ «άγνωστοι Έλληνες», όπως λένε οι κάτοικοι ­ που ζητούν
έναντι 300.000 δραχμών το μήνα να προστατεύσουν τους επαγγελματίες. Πρόκειται
για περιπτώσεις κερδοσκοπίας. Κανείς δεν τους γνωρίζει και κανείς δεν τους
θέλει. Μένει να επιληφθούν οι αρχές. Δεν θέλουμε πόλεμο, την ησυχία μας
επιζητούμε. Το μόνο που μας απασχολεί είναι η δουλειά μας και τίποτα άλλο»,
λέει ο έμπορος Βασίλης Μπάνος, από την Κερασιά της Ανατολικής Κέρκυρας.

ΞΑΓΡΥΠΝΟΥΝ

Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα, οι ερχόμενες νύχτες
του καλοκαιριού θα είναι ακόμα μεγαλύτερες για ορισμένους κατοίκους. Ορισμένοι
δεν κοιμούνται, αλλά παραμένουν όλη τη νύχτα δίπλα στις περιουσίες τους.

Η
περίπτωση του Αστέρη Ασβεστά είναι χαρακτηριστική. Πέρυσι, που τα πράγματα
ήταν πιο ήσυχα, 127 βράδια μέτρησε ξάγρυπνος.

Αποκαλεί τον εαυτό του
«μπαρουτοκαπνισμένο», ενώ δεν δίστασε να κυνηγήσει τους μαφιόζους για να φέρει
ένα σκάφος του ξανά στα ελληνικά νερά: «Φέτος, είμαι πιο οργανωμένος.

Ως
και με τηλεκοντρόλ έχω προβολέα, ακτίνες 800 μέτρων, αφού άλλες φορές με το
που τους φώτιζα, με πυροβολούσαν. Τα σκάφη που νοικιάζω στους τουρίστες τα
τράβηξα περίπου 800 μέτρα από την παραλία. Αλλά κι εδώ δεν είναι ασφαλή. Πριν
από λίγες εβδομάδες προσπάθησαν να μου κλέψουν ένα κρις-κραφτ πάνω σε
τρέιλερ».

Όμως, όταν ένα νησί βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τουρισμό,
η κατάσταση γίνεται πιο τραγική.

Οι επαγγελματίες φοβούνται μια πρόκληση.
Θέλουν την ηρεμία, ώστε να μη χάσουν τους πελάτες και ­ όπως είναι φυσικό ­ τα
έσοδα που αποτελούν και το μοναδικό τους πόρο. Για την ώρα η κατάσταση
ελέγχεται, αλλά όλοι αγωνιούν για το αύριο.

ΚΙ ΑΛΛΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Το
πρόβλημα, πάντως, αρχίζει να εμφανίζεται και στα μεγάλα ξενοδοχειακά
συγκροτήματα, των οποίων η οργάνωση είναι ξεχωριστή, καθώς ελέγχονται σ’ όλη
τους την έκταση από ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης.

Έτσι, ο Σπύρος Μίχας,
διευθυντής του «Κορφού Ιμπέριαλ», στο Κομμένο της Κέρκυρας, χαρακτηρίζει την
κατάσταση ανεξέλεγκτη: «Μπορεί ακόμη να υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά
δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε ότι ο ερασιτεχνισμός των προηγούμενων
χρόνων των Αλβανών μαφιόζων πέρασε σε επαγγελματικά χέρια. Βέβαια, οφείλουμε
να κρατήσουμε τους τόνους χαμηλούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει η
πολιτεία να στείλει ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια».

«Τώρα πια, ακόμη και φίλος
να πλησιάσει την ακτή
το πρωί, πάει του την άναψα! Δεν μπορώ να ζω
άλλο
με τον φόβο των Αλβανών μαφιόζων. Δυστυχώς, αναγκαστήκαμε να πάρουμε
τα όπλα για να σώσου-
με τις περιουσίες μας».