|
|
«Φίλε, οι Αλβανοί
έχουν στη διάθεσή τους περισσότερα μέσα απ’ ό,τι εμείς.
ΤΑ ΣΚΑΦΗ που
χρησιμοποιούν είναι γρηγορότερα από τα δικά μας, ενώ είναι εφοδιασμένοι από
μπαζούκας μέχρι χειροβομβίδες! Κάποτε η εκπαίδευσή μας διαρκούσε τέσσερις
μήνες. Τώρα περιορίστηκε στις 180 ώρες και μετά μας ρίχνουν στη μάχη…».
Ο άνδρας των Ειδικών Αποστολών του Λιμενικού θέλει να κρατήσει την ανωνυμία
του για ευνόητους λόγους. Όμως, το παράπονό του είναι παράπονο όλων των
συναδέλφων του, που υπηρετούν στην επίλεκτη αυτή μονάδα.
Ο θάνατος του
λιμενοφύλακα Μαρίνου Ζαμπάτη, τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου, έφερε στο
φως τον «άγνωστο» πόλεμο που γίνεται τα τελευταία χρόνια στο Ιόνιο. Έναν
πόλεμο μεταξύ μαφιόζων, που ξεκίνησαν μεταφέροντας λαθρομετανάστες στις ακτές
της Κέρκυρας και της Ηπείρου και τώρα μεταπήδησαν καθαρά για λόγους κέρδους
στα ναρκωτικά και τα όπλα, και των ανδρών των Ειδικών Αποστολών του
Λιμενικού.
Αν κάτι σίγουρα δεν λείπει από τους τελευταίους αυτό είναι το
θάρρος και η αυταπάρνηση. Όμως ώρες-ώρες είναι σαν να «περπατούν ξυπόλυτοι στ’
αγκαθια», αν συγκρίνει κάποιος τα μέσα που διαθέτουν με αυτά των μαφιόζων. Έως
το Μεγάλο Σάββατο ήταν 12 όλοι κι όλοι, αποσπασμένοι στο Λιμεναρχείο της
Κέρκυρας, το πιο «καυτό», εξαιτίας των γεγονότων αυτή τη στιγμή, λιμεναρχείο
της Ελλάδας. Τώρα, μετά τον θάνατο του Μαρίνου Ζαμπάτη, απέμειναν 11…
ΜΕ
ΕΝΑ ΦΟΥΣΚΩΤΟ
Αυτή η ολιγομελής ομάδα την ώρα που οι περισσότεροι
συνάδελφοί τους είναι βολεμένοι σε κάποια ήσυχη και σίγουρη υπηρεσία είναι
σε επιφυλακή 24 ώρες το 24ωρο με ένα εννιάμετρο φουσκωτό (το 206), που πιάνει
45 μίλια την ώρα, τη στιγμή που οι Αλβανοί έχουν σκάφη που φτάνουν τα 60 και
τα 65 μίλια την ώρα (!). Και όταν υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη, έχουν στη
διάθεσή τους ένα δεύτερο παλιό φουσκωτό του λιμεναρχείου της Κέρκυρας (το
214), που φτάνει μάξιμουμ τα 40 ναυτικά μίλια, και ένα περιπολικό του τοπικού
λιμεναρχείου (το 118), το οποίο όμως δεν μπορεί να συμμετάσχει σε
καταδιώξεις… Αυτή τη στιγμή εκτελούν τις πιο δύσκολες αποστολές του
Λιμενικού και όμως, όπως μερικοί από τους αξιωματικούς τους λένε με παράπονο,
δεν έχουν τη μεταχείριση που θα έπρεπε να έχουν (εκκρεμεί ακόμη και το θέμα
του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας των Ειδικών Αποστολών, ενώ το επιπλέον
επίδομά τους είναι 8.200 δραχμές!) και τους θυμούνται κάθε φορά που συμβαίνει
ένα μεγάλο γεγονός ή χάνουν κάποιον από τους συναδέλφους τους…
Ακόμη και
η εκπαίδευσή τους δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Πριν από το 1993 το «σχολείο»
της Ομάδας των Ειδικών Αποστολών διαρκούσε τέσσερις μήνες, όμως με απόφαση του
τότε υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας μειώθηκε στις 180 εκπαιδευτικές ώρες και
μάλιστα μια σειρά, η «Η», εκπαιδεύτηκε μόνο 147 ώρες(!). Δεν έχουν καν βάση,
όπως είχαν κάποτε, στον Άγιο Κοσμά, μαζί με τους βατραχανθρώπους του
Λιμενικού…
Συνολικά 77 άνθρωποι στα διάφορα κλιμάκια σε όλη τη χώρα
στον Πειραιά, στην Κέρκυρα, στην Ηγουμενίτσα, στην Πάτρα, στο Ηράκλειο και στη
Ροδο παίζουν τη ζωή τους κάθε ημέρα κορόνα-γράμματα. Χαρακτηριστικό δε του
κινδύνου που αντιμετωπίζουν είναι ότι δέχονται απειλητικά τηλεφωνήματα, τόσο
στο Λιμεναρχειο της Κέρκυρας όσο και στα σπίτια τους, κάτι που τους κάνει να
πιστεύουν έχουν βέβαια τις πληροφορίες τους ότι οι μαφιόζοι έχουν τους
συνδέσμους τους στο νησί, που ξέρουν για τις κινήσεις τους. Όμως, δεν
πτοούνται. Και τώρα, μετά τη δολοφονία του Μαρίνου Ζαμπάτη, η διαμάχη τους με
τους μαφιόζους είναι πλέον και προσωπική…
Αυτό που ζητούν από την ηγεσία
του ΥΕΝ είναι να καταλάβει ότι πλέον τα δεδομένα στην περιοχή έχουν αλλάξει.
Κάποτε φρουρούσαν για λαθρομετανάστες, όμως τώρα ειδικά τον τελευταίο
ενάμιση χρόνο τα πράγματα έχουν σκληρύνει πολύ, αφού το κέρδος των μαφιόζων
που τα παίζουν όλα για όλα είναι πλέον στα ναρκωτικά και στα όπλα. Η λέξη που
χαρακτηρίζει το Ιόνιο, από την Ερικούσσα έως τους Παξούς, όπως οι ίδιοι λένε,
είναι τώρα η «ναρκωτρομοκρατία»… Αλλά αυτό φαίνεται πως κάποιοι στο
υπουργείο αργούν να το καταλάβουν… Εδώ χθες, σύμφωνα με τους ίδιους,
υπάλληλος στη διαχείριση του ΥΕΝ τούς «έκανε μούτρα» όταν μερικοί από αυτούς
πήγαν να πάρουν τα οδοιπορικά που δικαιούνται για να μεταβούν στην Κέρκυρα.
ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ σχεδιάζονται την τελευταία στιγμή, εκτός βέβαια αν υπάρχει
κάποιο σήμα ή κάποια άλλη πληροφορία. Μισή ώρα νωρίτερα ετοιμάζεται το σκάφος.
Ζεσταίνεται η μηχανή, γεμίζουν οι γεμιστήρες των αυτομάτων τύπου «Φαλ», των
περιστρόφων και περνιέται η ταινία στο οπλοπολυβόλο τύπου «Μακ».
Μόλις
βγουν από το λιμάνι, οι τέσσερις άνδρες, που επανδρώνουν το φουσκωτό, φορούν
τα αλεξίσφαιρα γιλέκα, τα αντιβαλλιστικά κράνη, ενώ στη διάθεσή τους έχουν
κιάλια με υπέρυθρες ακτίνες για να βλέπουν στο σκοτάδι, ενώ το ραντάρ είναι
μονίμως ανοιχτό. Μόλις εντοπιστεί ο εχθρικός στόχος, τα φώτα ναυσιπλοΐας
σβήνουν και ακολουθεί ο έλεγχος. Μερικά βράδια στήνονται στ’ ανοιχτά της
Κέρκυρας πραγματικές ναυμαχίες. Μια τέτοια νύχτα ήταν και αυτή από 24 προς 25
Απριλίου πέρυσι. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, στην περιοχή της Αγίας
Αικατερίνης στην Κέρκυρα, η ομάδα εντόπισε ένα ταχύπλοο, που παρά τις
επανειλημμένες κλήσεις τους δεν σταμάτησε. Αναγκάστηκαν τότε να ρίξουν στη
μηχανή, προκείμενου να ακινητοποιηθεί το σκάφος. Πραγματική, όμως, μάχη η ίδια
ομάδα έδωσε μιάμιση ώρα αργότερα, με ένα άλλο ταχύπλοο, στο οποίο επέβαιναν
τρεις Αλβανοί. Ύστερα από 20 λεπτά καταδίωξης, ο Αλβανός χειριστής έστρεψε το
σκάφος εναντίον του Λιμενικού και προσπάθησε να το εμβολίσει, ενώ συγχρόνως
άρχισε να πυροβολεί εναντίον τους με αυτόματο όπλο… Οι λιμενικοί έριξαν στην
εξωλέμβια μηχανή και τραυματίστηκε θανάσιμα ο χειριστής του Αλβανικού σκάφους.
