Σε πρώτο ενικό

ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ αυτό το γράμμα, γιατί παρακινήθηκα
από το βιβλίο ενός άλλου ξαδέλφου.

Και επειδή βιβλίο δεν θα γράψω, διότι
κανείς δεν θα το προβάλει και κανείς δεν θα το αγοράσει, άρα, ούτε πλούσια
ούτε δυνατή θα γίνω ­ εξάλλου δεν έχω θέμα, όπως μια συγκλονιστική μαρτυρία ή
μια βιογραφία διασήμου ­ σου γράφω για να εκτονώσω τη συσσώρευση θυμού που με
πιέζει.

Και σου αναφέρω μιαν ημέρα, όχι χειρότερη από τις άλλες.

Πρωί,
κατεβαίνοντας στο κέντρο, μου ‘ρθε κατά πρόσωπο μια αναμμένη γόπα, που πέταξε
οδηγός από το παράθυρο του αυτοκινήτου του.

Σε λίγο, διασχίζοντας την
Ακαδημίας, σώθηκα παρά τρίχα από ταξί που παραβίασε το κόκκινο.

Και ο
περιπτεράς, από τον οποίο αγόρασα χαρτομάντιλα, με αποπήρε βλοσυρά, γιατί δεν
είχε ρέστα από χιλιάρικο.

Περνώντας από την πλατεία, το κοντό σιντριβάνι,
ένα από τα πολλά που έχει βάλει ο δήμαρχος, με πιτσίλισε σαν να μ’ έφτυνε.

Και έτσι το άγχος της δουλειάς έμοιαζε όαση σ’ αυτήν τη μιζέρια, που
συνεχίστηκε. Στο σούπερ μάρκετ, το τυρί είχε ακριβύνει και το ψωμί που
αγόρασα, ανακάλυψα αργότερα, ότι ήταν μουχλιασμένο.

Στο σπίτι με περίμενε
ο λογαριασμός της ΔΕΗ, που αυτήν τη φορά το παράκανε το λάθος εις βάρος μου.

Στο τηλέφωνο, που έτρεξα να σηκώσω, ήταν ένας άθλιος φαρσέρ.

Και όταν
άκουσα την τσιριχτή φωνή της τηλεπαρουσιάστριας από την τηλεόραση του κουφού
γείτονα, κατέρρευσα.

Εξουθενωμένη, ξάπλωσα και είπα να διαβάσω το βιβλίο
ενός άλλου ξαδέλφου. Και σε θυμήθηκα.

Τελικά, αγαπητέ μου ξάδελφε, δεν
πιστεύω πως «ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό».