Ο ληστόγλαρος τρώει τα ψάρια του γλάρου

ΣΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ της
Βόρειας Ευρώπης, αιώνες τώρα τα θαλασσοπούλια βρίσκονται σε διαρκή
ανταγωνισμό. Ο γλάρος, ως δεινός ψαράς, εξασφαλίζει τα προς το… ζην με το
μεγάλο του ράμφος. Μόνιμος πονοκέφαλός του είναι ο ληστόγλαρος. Πήρε το όνομά
του από τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίζει την τροφή του. Ο ληστόγλαρος, που
δεν έχει μεγάλο ράμφος, είναι κακός ψαράς. Έτσι, προτιμά να κλέβει τα ψάρια
που ψαρεύουν οι γλάροι. Τα πράγματα άλλαξαν όταν στις θάλασσες της Βόρειας
Ευρώπης άρχισαν να λιγοστεύουν τα ψάρια εξαιτίας της ανθρώπινης υπεραλίευσης.
Οι γλάροι έβρισκαν με δυσκολία την τροφή τους. Τα περιθώρια για τους
ληστόγλαρους μίκρυναν, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να τρώνε τα αυγά των γλάρων.
Έτσι άρχισε να μειώνεται ο πληθυσμός των γλάρων, μειώθηκαν τα αυγά και οι
ληστόγλαροι κατέληξαν να τρώνε τους ίδιους τους γλάρους. Όταν όμως σταδιακά
τους εξαφάνισαν, άρχισαν να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης και οι ίδιοι.

Κόντρες όμως, υπάρχουν και μεταξύ των ελληνικών γλάρων. Οι «παμφάγοι»
ασημόγλαροι, που τρώνε από ψάρια μέχρι σκουπίδια, πολλαπλασιάζονται κατά
χιλιάδες. Πιο εκλεκτικοί οι… ολιγάριθμοι αιγιόγλαροι, τρέφονται αποκλειστικά
με ψάρια. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δέχονται τις ληστρικές επιθέσεις των
ασημόγλαρων, οι οποίοι τους παίρνουν και τις φωλιές τους, όπως λέει ο κ.
Κώστας Βασιλάκης, πρόεδρος της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας. Ο
ανταγωνισμός για την επιβίωση συναντάται και σε άλλα είδη πτηνών. Τα μικρά
πουλιά γίνονται… βορά στα νύχια των αρπακτικών πουλιών. Για τον λόγο αυτό,
πολλά μικρά πουλιά συμμαχούν μεταξύ τους για να αποφύγουν τον κοινό εχθρό. Οι
σπίνοι, οι καρδερίνες και οι κοκκινολαίμηδες σμίγουν εναντίον της κίσσας.
Δημιουργούν μεγάλα σμήνη και βάζουν «τσιλιαδόρους», και μόλις εμφανίζονται οι
κίσσες, ειδοποιούν το σμήνος και διαλύεται…