Γιώτης Τσαλουχίδης στα ΝΕΑ: «Δεν είναι ίδιες όλες οι επτάρες»!
O παλαίμαχος και πολύπειρος άσος θυμάται το 7-1 από τη Δανία το 1989 και δίνει έναν... οδηγό επιβίωσης μετά τις συντριβές
Πολλά γράφτηκαν και ακόμη περισσότερα ειπώθηκαν για τη μεγαλύτερη ήττα της εθνικής μας ομάδας, μεταπολεμικά. Αυτό το 7-0 από την Ολλανδία εκτός έδρας.
Προηγουμένως, πάντα μεταπολεμικά, η πλέον βαριά ήττα ήταν το 7-1 από τη Δανία το 1989 για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1990. Πώς διαχειρίζεται ένας ποδοσφαιριστής αποτελέσματα που προκαλούν σοκ; Και τι μπορεί να συμβεί όχι αμέσως, αλλά την επόμενη ημέρα; Εν κατακλείδι, πώς βιώνει τέτοια δύσκολη κατάσταση;
Ο Γιώτης Τσαλουχίδης, ένας ποδοσφαιριστής που έδωσε τα πάντα για τον Ολυμπιακό και την εθνική ομάδα ακόμη και τις πλέον δύσκολες στιγμές, ένας αμυντικός χαφ που «το έλεγε η καρδιά του», ήταν παρών στη συντριβή με 7-1 της εθνικής μας ομάδας τον Μάιο του ’89 στην Κοπεγχάγη.
«TA ΝΕΑ» τον αναζήτησαν και μίλησαν μαζί του για το συγκεκριμένο θέμα αλλά και την τωρινή εθνική ομάδα.
Μια ίσως δύσκολη ερώτηση, Γιώτη….
«Δεν είναι θέμα δυσκολίας και πάντα έχω διάθεση να απαντώ».
Τότε το 7-1 από τη Δανία, τώρα το 7-0 στην Ολλανδία. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει επιστροφή.
«Θέλω να πω αρχικά το εξής: τα παιχνίδια αυτά δεν μπορούν να συγκριθούν. Ας μην μπουν στη ζυγαριά.
Πρώτον, τότε ήταν το τελευταίο ματς για τα προκριματικά του Μουντιάλ και αμέσως μετά φεύγαμε για διακοπές οι ποδοσφαιριστές. Δεύτερον, ήταν αδιάφορο σε ό,τι αφορά στη βαθμολογία.
Τρίτον, ισοφαρίσαμε σε 1-1, πήγαμε πίσω στο σκορ 1-2 στο ημίχρονο, μετά αποβλήθηκε ο Μανωλάς (σ.σ. στο 54’ με δεύτερη κίτρινη) και ήρθαν άλλα πέντε γκολ για να φτάσουμε στο βαρύ 7-1.
Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι δικαιολογίες. Δεν υπάρχει δικαιολογία για τέτοιο βαρύ σκορ. Και η Βραζιλία όμως στο Μουντιάλ του ’14 είχε χάσει με 7-1 από τη Γερμανία».
Άρα τι συνέβη την Παρασκευή;
«Ήταν ένα γερό σκαμπίλι για όλη την ομάδα αυτή η ήττα. Πρέπει να θυμηθούμε τι έγινε στο πρώτο ματς και πώς μας ισοφάρισαν σε 2-2 οι Ολλανδοί.
Μας έδειξαν πως μπορεί να σημειώσουν γκολ από εκεί που δεν το περιμένεις. Χρειαζόταν, λοιπόν, προσοχή.
Αν θέλεις να μιλήσουμε ποδοσφαιρικά, να πω ότι οι Καρέτσας και Τζόλης προέρχονταν από τραυματισμό. Ταλαιπωρήθηκαν.
Η ολλανδική ομάδα έφτανε εύκολα σε θέση βολής χωρίς να βοηθούν οι κεντρώοι. Υπάρχει όμως και ένα θετικό, όσο κι αυτό φαίνεται οξύμωρο. Όλη η ελληνική ομάδα έβραζε στο ίδιο καζάνι.
Τίποτα δεν έκανε! Καμιά αντίδραση δεν έβγαλε. Ούτε καν ο προπονητής! Το 5-0 μπλόκαρε τους πάντες και δεν κάναμε αλλαγή.
Τώρα που φέρνω στο μυαλό μου το ’89 με τη Δανία, ένας συμπαίκτης μου έλεγε την ώρα του ματς «προσοχή, προσοχή πώς θα παίξουμε, μη φεύγουμε μπροστά γιατί το έκτο και το έβδομο μγκολ δεν είναι μακριά».
Αυτό είχαμε και τώρα. Πηγαίναμε επιθετικά και δεχθήκαμε άλλα δύο γκολ».
Τι άλλο είδες; Υπήρχε άραγε plan B;
«Αυτό το παιδί από την Αυστραλία, ο Τριάντης, δεν ήταν τόσο κακός σε απόδοση. Θέλει όμως άλλες βοήθειες δίπλα του.
Ισως λύση για τη θέση στα χαφ να ήταν ο Ρέτσος, γιατί η μεγάλη βελτίωσή του τα τελευταία χρόνια σχετίζεται και με τα μέτρα που παίρνει με την μπάλα.
Να έπαιζε, για παράδειγμα, με τον Μαυροπάνο πίσωο Κουλιεράκης. Επίσης ο Κωστούλας με τις μεγάλες δυνατότητες. Εχουμε πολλά συν ως ομάδα. Να παίζει».
Τελικά γυρίζει η δυσχερής κατάσταση και αν ναι, με τον ίδιο προπονητή;
«Θα έλεγα πως ναι, γυρίζει η κατάσταση. Ξέρει, βέβαια, μόνο η Ομοσπονδία για τον προπονητή.
Δεν φοβάμαι ποτέ να πω τη γνώμη μου, αλλά δεν γνωρίζω την καθημερινότητα της ομάδας».














