Από το 2012 και μετά ο μόνος χώρος που έχει έντονες διεργασίες είναι η Κεντροαριστερά. Η κεντροδεξιά παράταξη, πάρα τα σκαμπανεβάσματα, επιδεικνύει ανθεκτικότητα και μια συσπείρωση που έχει σχέση με την κυβερνησιμότητα της χώρας. Εξού και από το 2015 η ικανότητά της να προσελκύει το Κέντρο, μια κατεξοχήν πολιτική και πολιτισμική γεωγραφία που αντιλαμβάνεται τη σταθερότητα με όρους διατήρησης του στάτους κβο.
Σε δύο διαδοχικές φάσεις αρχικά ο «μεγάλος ασθενής» υπήρξε το ΠΑΣΟΚ (2012, 2015) και έπειτα ο ΣΥΡΙΖΑ (2019, 2023). Κοινώς οι διεργασίες σημειώθηκαν έντονα στο ένα σκέλος του πολιτικού τόξου. Τα χαρακτηριστικά ταύτισης ενός μέρους των εκλογέων με τον Αλέξη Τσίπρα έχουν σχέση με αυτή την εποχή λόγω του ότι εκείνος αναδείχθηκε ως κεντρικό πρόσωπο που πάνω του συνοψίσθηκε η πολιτική κρίση της χώρας, ως απότοκο της χρεοκοπίας του 2010. Οι διεργασίες σε αυτόν τον τόπο του πολιτικού σκηνικού συνεχίζονται σήμερα με τον νέο φορέα της ΕΛΑΣ, τα όρια των ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς και την προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να φτιάξει όρους ρεύματος που θα υπερβαίνουν την τυπική του σχέση με την κοινωνία.
Από εδώ πυροδοτείται και κάτι που δεν απασχολεί βαθύτερα: η αναντιστοιχία των εκλογών του 2023 με το σημερινό Κοινοβούλιο· την ίδια ώρα που και η κυβερνητική πλειοψηφία έχει χάσει μέρος της δικής της ισχύος και άρα τις δυνατότητες για μεγάλες πολιτικές αποφάσεις. Περισσότερο η συγκυρία διατηρεί στοιχεία διαχείρισης στο σκέλος της κυβέρνησης και κινητικότητας, χωρίς ακόμη δυναμική σε εκείνο της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης.
Μπορεί αρχικά η επάνοδος Τσίπρα να έχει φέρει ντόμινο στην εν λόγω περιοχή, οι αποσαφηνίσεις όμως των τάσεων είναι αργόσυρτες και θα διαρκούν έως και την επόμενη εθνική κάλπη. Δεν απασχολεί επίσης σοβαρά πώς οι εκλογές δεν θα έχουν διακύβευμα τόσο κεντρικό, όπως για παράδειγμα το 2012, το 2015 ή το 2019. Στις δύο μάχες μεταβαλλόταν ο δικομματισμός και στην τρίτη νικούσε με όρους πολιτικής ηγεμονίας το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα που επιτυχώς ο Μητσοτάκης το προσεταιρίστηκε. Το τέλος της εποχής του Πρωθυπουργού δεν αποτελεί ακόμη επίδικο που να καταλήγει και σε μία μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία.
Η φθορά και η δυσαρέσκεια δεν αρκούν. Και η Κεντροαριστερά στο σύνολο της δεν έχει ελκύσει εκείνο το δυναμικό τμήμα της κοινωνίας που να προεικονίζει την πολιτική αλλαγή. Η συζήτηση που ατυχώς μπήκε ένα μέρος της Κεντροαριστεράς για τα σενάρια συμπορεύσεων στην πρώτη ή την αναπόφευκτη δεύτερη κάλπη μόνον ρευστοποιεί το ΠΑΣΟΚ ή τρομάζει το Κέντρο. Το κρίσιμο διάστημα μέχρι και τη ΔΕΘ του 2026 θα καταδείξει αν οι διεργασίες στην πολυκατοικία της Κεντροαριστεράς θα λάβουν δυναμική χροιά που θα διεμβολίζει τη ΝΔ ή αν θα έχουν απλώς σχέση με την νέα ανακατάταξη που θα εκφραστεί στις μεθεπόμενες εκλογές.
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Αινίγματα
Θα κλειδώσει λένε δεξιά του χάρτη. Θα προστατευθεί από τα αδίστακτα ΜΜΕ με ελεγχόμενες παρουσίες. Θα κινηθεί γρήγορα ανά την Ελλάδα με πυρήνες και κινήσεις πολιτών που θα της δώσουν τη δυνατότητα να πάει στη ΔΕΘ με αξιώσεις και έτοιμο τον φορέα της Ελπίδας για τη Δημοκρατία. Η Μαρία Καρυστιανού βέβαια, παρά το παραπάνω σενάριο και ολίγον στα μέτρα του Τύπου, παραμένει ένα αίνιγμα για ένα βασικό λόγο: τη δυναμική των αναποφάσιστων. Και για έναν ακόμη. Υπάρχουν σήμερα μεγάλες γεωγραφικές περιοχές στη χώρα που βράζουν από θυμό για την εγκατάλειψη και τη μη προοπτική.
#Hashtag: Μνήμες
Ρέκβιεμ λοιπόν για το γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας που είναι κάτι παραπάνω από τοπόσημο της Αθήνας. Οι μνήμες και οι συγκινήσεις είναι ποτισμένες στην πέριξ περιοχή, από το κλασικό μαγειρείο με τους περίφημους κεφτέδες μέχρι το χτυποκάρδι πριν μπεις στον Τάφο του Ινδού (ο γράφων πρωτοπήγε σε ένα παιχνίδι με τον Εθνικό στα μέσα του ’80)· ενώ πέραν του Τριφυλλιού εδώ η γενιά μου είδε και αγώνες κατς που μάλλον περισσότερη σχέση με θέατρο είχαν – αν και απολαυστικοί. Οι παλιοί λένε πως όταν έμπαινε η ομάδα ακουγόταν ο «Αλήτης» με τη Μοσχολιού. Κανείς δεν πέρασε αλώβητος συναισθηματικά από εδώ. Ας διασωθεί με έναν τρόπο.
