Κοιτάς τη λεγόμενη «Χρυσή Βίβλο» με τις ομάδες που θριάμβευσαν είτε στο (πάλαι ποτέ) Κύπελλο Πρωταθλητριών είτε στη σύγχρονη μορφή της Ευρωλίγκας. Από το ’96 και δώθε, ακριβώς τρεις δεκαετίες, δηλαδή, οι ελληνικές ομάδες έχουν κατακτήσει 11 τρόπαια: επτά ο Παναθηναϊκός και τέσσερα ο Ολυμπιακός. Καθόλου άσχημο το ποσοστό για τους Αιώνιους, τους δύο μόνιμους εκπροσώπους μας στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Πηγαίνεις και λίγους μήνες πίσω στην εφετινή σεζόν: οι γυναίκες του Αθηναϊκού αγωνίστηκαν σε (διπλό ) τελικό απέναντι στην ισχυρή Μερσίν από την Τουρκία για το Γιούροκαπ. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε με την Μπιλμπάο από την Ισπανία για το Γιούροπ Καπ. Και η ΑΕΚ άγγιξε το τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ, ωστόσο έχασε διαφορά 18 πόντων και ηττήθηκε στον τελικό από τη Ρίτας. Η συνολική εικόνα, συνεπώς, άκρως θετική.
Ανεβαίνουμε σε συλλογικό επίπεδο, κάνουμε αισθητή την παρουσία μας στην Ευρώπη, ακούγεται το ελληνικό μπάσκετ σε επίπεδο συλλόγων. Και προφανώς δεν είναι μακριά η στιγμή που και άλλες ομάδες θα σηκώσουν κύπελλο και θα ακολουθήσουν τον Ολυμπιακό. Νομοτελειακά θα συμβεί.
Χρήματα πέφτουν περισσότερα, επενδύσεις γίνονται και στις γυναίκες (παράδειγμα μεγάλο ο Αθηναϊκός), ο ΠΑΟΚ έρχεται για να μείνει και με στόχο να «ενοχλήσει» Πράσινους και Ερυθρόλευκους στο εγγύς ή απώτατο μέλλον, ενώ ο Αρης με την ΑΕΚ έχουν μπασκετικό κοινό που ακολουθεί παντού και ζητεί μονίμως το «κάτι παραπάνω». Ο συναγωνισμός αυξάνεται σε όλα τα επίπεδα.
Τι μένει; Αναμφίβολα να δυναμώσουν τα εθνικά πρωταθλήματα, πάει να πει πως απαιτείται η βελτίωση της εικόνας των ομάδων κάτω από το πανίσχυρο δίπολο, αλλά επιπρόσθετα να γίνουν ξανά 14 οι συμμετέχουσες και να μην προκύπτουν «κανόνια» ή σύνολα που δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Και κάτι ακόμη που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής του οποιουδήποτε: το ελληνικό στοιχείο ας ανθίσει ξανά.
Γιατί το μπάσκετ χωρίς εγχώρια ταλέντα σύντομα θα μαραζώσει. Οπως συμβαίνει συχνά πυκνά. Ναι, παντού υπάρχουν ομάδες που ξεχειλίζουν από ξένους και κυνηγούν κορυφές. Είναι απλά ο νόμος της αγοράς και ό,τι προκύπτει ως κανόνας στις μέρες μας.
Αλλο ελληνικό μπάσκετ και άλλο ομάδες που φλερτάρουν με τρόπαια. Οταν διεκδικείς τίτλους και πανηγυρίζεις, προφανώς στηρίζεσαι σε ό,τι σου δίνει η «λίμνη των μεταγραφών» και δεν κοιτάς διαβατήρια. Από την ώρα, όμως, που πρέπει να ρίχνουμε ματιές και για το ελληνικό μπάσκετ στο σύνολό του, είναι αδύνατο να μην κάνει ο καθένας τη συγκεκριμένη επισήμανση.
