Εκτός τόπου και χρόνου

Εχει δίκιο ο Παύλος Μαρινάκης όταν λέει ότι «όποιος μιλάει για υποχωρητικότητα είναι εκτός τόπου και χρόνου». Πάει πολύ, όμως, να θέλει να πιστέψουμε κιόλας ότι η απόφαση δεν συνδέεται (sic) με τη διαφαινόμενη επιδείνωση στα ελληνοτουρκικά, εξαιτίας του βλακώδους νομοσχεδίου της «Γαλάζιας Πατρίδας», που ετοιμάζεται στην Αγκυρα.

Κάνει καλά να θυμίζει ο κ. Μαρινάκης ότι οι πύραυλοι Patriot και τα F-16 αναπτύχθηκαν σε σημεία της μεθορίου, καθώς και στην Κύπρο, με τον σκοπό να προστατεύσουν γειτονικές χώρες από τυχόν επιθέσεις των Ιρανών. Δεν τα στείλαμε ποτέ για να μείνουν, ήταν από την αρχή σαφές ότι επρόκειτο για μέτρα έκτακτης ανάγκης. Ομως ο πόλεμος εκεί κάτω στον Περσικό δεν έληξε, είναι μάλιστα υπολογίσιμος ο κίνδυνος να αναζωπυρωθεί. Οτι υπάρχουν ενδείξεις εκτόνωσης δεν αμφισβητείται.

Επιπλέον, φαντάζει μάλλον απίθανο το ενδεχόμενο ιρανικής επίθεσης τόσο μακριά, αλλά ούτε θα χρειαζόταν στους Ιρανούς. Ο έλεγχος των Στενών του Φάκιν (πρώην Ορμούζ) και η απειλή προς τις χώρες του Κόλπου είναι τα δύο υπερόπλα των Ιρανών, με τα οποία, δυστυχώς, κερδίζουν στο στρατηγικό επίπεδο ή, μάλλον, κερδάνε (sic), καθόσον ο συγκεκριμένος ρηματικός τύπος ταιριάζει με μουλάδες, σαρίκια και κελεμπίες. Μόλις χθες, λάβετε υπ’ όψιν,  αναβλήθηκε η επίθεση στις υποδομές του Ιράν, την οποία είχε προαναγγείλει ο πρόεδρος Τραμπ, ακριβώς επειδή μπήκαν στη μέση τα κράτη του Κόλπου και τον πίεσαν να μην το κάνει. Συνεπώς, το πεδίο του πολέμου έχει πια περιοριστεί στον Περσικό.

Εντούτοις, το γεγονός και μόνο ότι η επιστροφή των οπλικών συστημάτων γίνεται εν μέσω του θορύβου, που έχει προκαλέσει στην Αθήνα το τουρκικό νομοσχέδιο, τα συνδέει εκ των πραγμάτων. Ακόμη και αν η σύνδεση δεν υπήρχε στις προθέσεις εκείνων που έλαβαν την απόφαση. Ομως, υποχωρητικότητα η επιστροφή τους δεν είναι. Είναι σύνεση και πραγματισμός. Είναι το ένα βήμα που θα πάρεις πίσω, προκειμένου να διατηρήσεις τα άλλα δύο που έχεις κάνει μπροστά. Εξακολουθούμε, ξέρετε, να διατηρούμε τις συμμαχίες και τις συνεργασίες μας με τρίτες χώρες στον αμυντικό τομέα, το πρόγραμμα εξοπλισμού και εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεών μας συνεχίζεται κανονικά και οι θέσεις μας στα διεθνή παραμένουν ως είχαν. Επίσης, μην το ξεχάσω, τα οπλικά συστήματα δεν επιστρέφουν για να μπουν στα κουτιά τους, αλλά για να ενισχύσουν την άμυνα της ελληνικής επικρατείας. Επομένως, πού διάολο είναι η υποχώρηση και δεν τη βλέπω;

Το πρόβλημα όμως, βλέπετε, είναι ότι στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, μόνο ο τσαμπουκάς θεωρείται αξιοπρεπής στάση έναντι της Τουρκίας, όλα τα άλλα λογίζονται ως υποχωρητικότητα ή  ενδοτικότητα. Αυτό ακριβώς, η κρατούσα κουλτούρα περί τα ελληνοτουρκικά είναι εκείνο που προκαλεί τη μεγαλύτερη δυσκολία στη διαχείρισή τους. Τι να κάνουμε όμως; Είναι μέρος της δουλειάς και αυτό, εφόσον η φιλοδοξία σου είναι να κυβερνήσεις τη χώρα. Πρέπει να διαχειρίζεσαι τις φοβίες, τα συμπλέγματα και την άγνοια των εκτός τόπου και χρόνου…

Υστερόγραφο. Βρίσκω υπέροχη την ειρωνεία ότι η λέξη που εκφράζει πληρέστερα την ελληνοπρεπή και εθνικά υπερήφανη στάση έναντι της Τουρκίας (τσαμπουκάς) είναι τουρκικής προέλευσης.

ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Μία φιλική παραίνεση προς τους καλούς μας γείτονες τους Τούρκους. Αφού, βρε παιδιά, αποφασίσατε να γράψετε ξανά το Διεθνές Δίκαιο, για να το κάνετε πιο δίκαιο, τουλάχιστον κάντε το σωστά, κάντε το ολοκληρωμένα. Να φέρω ένα παράδειγμα, γιατί θα πρέπει τα δικαιώματα της Τουρκίας στις θαλάσσιες ζώνες να σταματούν εκεί που ξεκινά η στεριά της ηπειρωτικής χώρας του γείτονα; Να προχωρεί και παρακάτω. Γιατί όχι; Γιατί να μη φτάνουν και μέχρι την Ιταλία; Στο κάτω κάτω, αν οι Ελληνες με την επανάστασή τους το 1821 ευθύνονται για την αρχή του τέλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Ιταλοί δεν είναι καλύτεροι. Εκείνοι ήταν που ενενήντα χρόνια αργότερα της έδωσαν τη χαριστική βολή, με την εισβολή στη Λιβύη το 1911. Τολμήστε, λοιπόν!