Θα μπορούσε ο Λάζαρος Ρότα, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ, μπροστά στις κάμερες και τα μικρόφωνα των μέσων ενημέρωσης να ξεσπαθώσει. Πέρυσι τον είχαν… ξεσκίσει. Τον είχαν χρεώσει με ένα εντελώς δυσανάλογο κομμάτι των ευθυνών για την εφιαλτική σεζόν της Ενωσης, μόνο το προπατορικό αμάρτημα δεν του είχαν φορτώσει.
Φέτος εκείνος απάντησε με την καλύτερη, ίσως, σεζόν της καριέρας του και μια κούπα. Θα μπορούσε να σταθεί μπροστά σε όσους τον έστησαν πέρυσι στον τοίχο και να βγάλει το άχτι του.
Αντ’ αυτού προτίμησε να πει δυο λόγια βγαλμένα από την καρδιά του για τα δύο 17χρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη, που έδωσαν τραγικό τέλος στη ζωή τους και συγκλόνισαν όλη την Ελλάδα. Μίλησε για τη θεμελιώδη σημασία της αγκαλιάς, για την ανάγκη να είμαστε κάθε στιγμή κοντά στα παιδιά μας, να τα ακούμε και να νοιαζόμαστε πραγματικά γι’ αυτά.
Συγκίνησε ο Λάζαρος. Ποιος να περίμενε ότι πάνω στο μεθύσι του τίτλου, η πρώτη του έννοια θα ήταν να στείλει ένα τέτοιο μήνυμα;
Κι όμως είναι κι αυτό κάτι που πρέπει να κάνει ένας προβεβλημένος επαγγελματίας αθλητής. Να μιλάει, να παίρνει θέση για τα ζητήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη. Είναι κομμάτι της αποστολής του ως κοινωνικού πρότυπου.
Την ώρα που οι προβολείς είναι στραμμένοι πάνω του να διατυπώνει άποψη. Γιατί είναι αναγνωρίσιμος, έχει απήχηση σε πολύ μεγάλο τμήμα του κόσμου, η φωνή του έχει ένταση πολλαπλάσια και μεταφέρει τα μηνύματα με μεγαλύτερη ταχύτητα σε πολύ περισσότερους ανθρώπους. Ακούγεται δυνατά και είναι ικανή να δημιουργήσει μόχλευση.
Δεν συνειδητοποιούν συχνά οι επαγγελματίες αθλητές τη δύναμη που έχουν. Ή δεν θέλουν να τη συνειδητοποιήσουν. Φοβούνται να πάρουν θέση για να μη στενοχωρήσουν κανέναν, να μη χάσουν fans ή χορηγούς. Προτιμούν τα ανώδυνα, τα ασφαλή. Αλλά ας μην τους αδικούμε. Είναι κι αυτοί νέα παιδιά.
Γι’ αυτό, όμως, αθλητές όπως ο Λάζαρος Ρότα με τις ευαισθησίες και το θάρρος της γνώμης τους κάνουν τη διαφορά. Μακάρι να είχαμε περισσότερους σαν κι αυτόν. Μπορεί τα πράγματα στον κόσμο μας να ήταν λίγο καλύτερα…
