Κιθαρίστας που βήμα βήμα με μελέτη και ατέλειωτη εργασία έφτασε σε μεγάλους χώρους και πλάι σε μεγάλους ερμηνευτές και δημιουργούς. Παρ’ όλ’ αυτά σήμερα, αν θέλαμε να ξεχωρίσουμε ένα στοιχείο για τον σολίστ της κιθάρας Παντελή Ντζιάλα, είναι η προσήλωσή του στο μουσικό του όργανο και μια ανθεκτική σχέση με τον τόπο απ’ όπου ξεκίνησε. Η λαϊκή ρίζα του διακρίνεται και ενισχύει κάθε του πειραματισμό και άνοιγμα στα μουσικά του σχέδια.
Θα θέλαμε ορισμένα στοιχεία για εσάς. Ποια είναι η καταγωγή σας και ποια τα πρώτα βήματα που κάνατε στη μουσική; Πώς μυείστε στην κιθάρα;
Γεννήθηκα στο Αγρίνιο. Τα παιδικά μου χρόνια μοιράζονται μεταξύ Αθήνας και Αγρινίου μεγαλώνοντας στην υπέροχη ένταση του κέντρου της πρωτεύουσας και την όμορφη ζωντανή ακόμη επαρχία. Από μικρός φλέρταρα με οποιαδήποτε μορφή τέχνης «έπεφτε» μπροστά μου. Ο θείος μου Χριστόφορος, που είναι κιθαρίστας, κάποια στιγμή μου κάνει δώρο μια ηλεκτρική κιθάρα και όλα αλλάζουν για εμένα με τον πιο όμορφο τρόπο. Κατευθείαν φτιάχνω μια punk μπάντα («Μηδέν Προ Χριστού» λεγόταν – παίζαμε χάλια χα χα!) και το ατέλειωτο ταξίδι στη μουσική αρχίζει. Επειτα ξεκινάω να γράφω μουσικές, τραγούδια και να ανακαλύπτω τον κόσμο της τέχνης, της έκφρασης και του πολιτισμού σε όλες τις μορφές του.
Γρήγορα μεταπηδάτε ως σολίστ δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως ο Σταμάτης Κραουνάκης αλλά και η Αλκηστη Πρωτοψάλτη, ο Αντώνης Ρέμος κ.ά. Εχετε παίξει στο εξωτερικό και σε διεθνείς σκηνές. Πώς είναι η εμπειρία να εργάζεστε σε μεγάλα προγράμματα είτε με δημιουργούς είτε με ερμηνευτές και δη σε ετερόκλητες ομάδες κοινού;
Νιώθω πολύ τυχερός γιατί έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα παίζοντας από τα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου μέχρι τις μικρότερες σκηνές συνεργαζόμενος με καλλιτέχνες που θαύμαζα και θαυμάζω. Και επειδή η μουσική για μένα παραμένει «παιχνίδι», μου αρέσει όλη η παλέτα των χρωμάτων της. Γι’ αυτό και παίζω τόσα διαφορετικά είδη. Οπως μου αρέσει η αλληλεπίδραση με το διαφορετικό κοινό. Αλλος κόσμος σε ένα jazz festival, άλλος σε ένα λαϊκό μαγαζί αλλά η αγάπη και η συγκίνηση για τη μουσική παντού είναι η ίδια.
Δεν υπάρχει πάντα η παγίδα για έναν μουσικό, ακόμη κι αν εκείνος είναι με εμπειρία και έχει γνώση όπως εσείς, να υπηρετεί τεχνικά και μονότροπα έναν μεγάλο pop καλλιτέχνη χωρίς να έχει τον χώρο για το δικό του πεδίο;
Ο μουσικός είναι σαν τον ηθοποιό. Αλλάζει ρόλους, διαθέσεις, έργα, κείμενα αλλά κάτω από τη μάσκα είναι ο ίδιος και φέρει την προσωπική του ταυτότητα και σφραγίδα. Οπότε όπου και να παίξει οι νότες θα φέρουν πάντα το στίγμα του. Η παγίδα βέβαια είναι να μπερδέψει τον ρόλο του ή να προσπαθήσει να εκφράσει την προσωπική του τέχνη μέσω της τέχνης κάποιου άλλου. Εκεί θέλει προσοχή. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε να υπηρετήσουμε και να υπηρετούμε και τη δική μας τέχνη και να της δώσουμε τον χρόνο της.
Παίζετε σε θέατρα, μεγάλα κέντρα, συναυλίες, κονσέρτα. Ποια είναι η τάση σήμερα στη μαζική ή και λαϊκή μουσική και πώς τη σχολιάζετε;
Οι τάσεις στη σημερινή εποχή ποικίλλουν. Με έναν τρόπο βρισκόμαστε σε σύγχυση, αλλά η ανάγκη του κόσμου για αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία, αλληλεπίδραση και μουσική δεν θα σταματήσει ποτέ και νομίζω στη σημερινή εποχή της αποξένωσης και του ΑΙ είναι και πιο αναγκαία από ποτέ. Απλώς πρέπει να ξαναθυμηθούμε αυτό το συναίσθημα. Να ξαναθυμηθούμε και να υπερασπιστούμε την ανάγκη για το ανθρώπινο.
Ξεχωριστή στιγμή – στάση σας είναι αναμφίβολα η συνεργασία σας με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Εναν κορυφαίο μα και απαιτητικό συνθέτη. Τι κυρίως κομίζει στην ελληνική μουσική εκείνος και ποια η σχέση του με την ορχήστρα και τους μουσικούς του;
Την πρώτη φορά που συνεργάστηκα με τον κ. Ξαρχάκο δεν κατάφερα να παίξω τίποτα στα πρώτα τραγούδια της συναυλίας από την συγκίνηση. Η καλλιτεχνική του ύπαρξη είναι σαν ήλιος. Αστείρευτη και απλόχερη. Είναι δάσκαλός μας. Σε κάθε πρόβα μάς μαθαίνει κάτι καινούργιο και ξεκλειδώνει μια πτυχή μας που ποτέ δεν ξέραμε. Μας διδάσκει τη στιβαρότητα ενός χασάπικου, τη μαγκιά ενός ζεϊμπέκικου, την κραυγή και τη σιωπή ενός μανέ. Η μεγαλοπρέπεια που δίνει στο καθετί είναι μαγική. Κάνει την ορχήστρα ένα δοχείο πολιτισμού όπου μεταφέρεται η ελληνική μουσική.
Μήπως η τέχνη της κιθάρας, έχετε πείρα και στο fusion και στο λαϊκό, ανθεί ή μπορεί να ανθήσει σήμερα σε μικρότερους χώρους με κοινό εκπαιδευμένο;
Οι μικρές σκηνές με την αμεσότητα και την ελευθερία που σου δίνουν να εκφραστείς και να πειραματιστείς είναι το χώμα όπου ανθούν καινούργιες μουσικές και νέοι καλλιτέχνες. Εκεί εκπαιδεύονται κοινό και μουσικοί να περπατάνε πέρα από τις νόρμες. Εκεί είναι και που οι νέοι κιθαρίστες βρίσκουν τη φωνή τους. Η κιθάρα ως όργανο έχει πολλά ακόμα πράγματα να πει στην ελληνική μουσική.
Η λαϊκή ρίζα, η δημοτική ρίζα, είναι μια σοβαρή επιρροή και καταβολή για την πορεία σας; Δεδομένης της καταγωγής σας – πιο πριν αναφερθήκατε.
Η λαϊκή και δημοτική ρίζα είναι για μένα σαν το πατρικό μου σπίτι. Εκεί όπου όλα αρχίζουν. Εκεί όπου πάντα επιστρέφω. Εκεί όπου μυρίζει πασχαλιά στη φρεσκοασβεστωμένη αυλή και από μέσα ακούγεται ένα ραδιοφωνάκι να παίζει Τάκη Καρναβά. Ισως και όλη μου η μουσική να είναι διασκευή αυτής της αίσθησης.
