Η ανακοίνωση της εισόδου στο πολιτικό προσκήνιο της Μαρίας Καρυστιανού και η επανείσοδος του Αλέξη Τσίπρα είναι μοιραίο να φέρουν σε επαφή με τα ΜΜΕ, για να τα προβάλουν, νέα ή παλιότερα πρόσωπα, με λαμπρές φωτογραφίες κι ατσαλάκωτα βιογραφικά. Πολλά από τα νέα (ή τα «νέα», ξαναχρησιμοποιημένα δηλαδή) πρόσωπα, το λέω εκ πείρας, έχουν τα προσόντα νέων και αξιόλογων ταλέντων που κάνουν την ενασχόλησή μας με αυτό το βαρετό πράγμα που είναι η πολιτική λίγο πιο πιπεράτη, δηλαδή πιο ανεκτή.
Και πάντα υπάρχουν αυτοί που πουλάνε έναν εξωπραγματικό εαυτό τους, ένα λαμπερό μιντιακό αστέρι που έχει πολλά προσόντα. Πολλά από τα μιντιακά αυτά αστέρια, προφανώς, εμφανίζουν επιδέξια μόνο λαμπερές όψεις του εαυτού τους. Για ένα τέτοιο αστέρι διάβασα χθες σε δημοφιλές σάιτ – για ένα «πρόσωπο-έκπληξη», λέει, που θα έχει κομβικό ρόλο στο νέο κόμμα Τσίπρα.
Πρόκειται για έναν εστιάτορα, όπως διαβάζω τα βιογραφικά του, που όμως είναι και υποψήφιος διδάκτωρ και έχει διδάξει σε σχολές σαν κι αυτές από τις οποίες πήρε πτυχίο ο Μακάριος Λαζαρίδης. Στο δημοσίευμα γίνεται αναφορά στην περίοδο κατά την οποία ο συγκεκριμένος διετέλεσε βουλευτής με το Ποτάμι.
Στην ουσία, έμεινε βουλευτής λίγες εβδομάδες, το διάστημα που παραλίγο η χώρα να καταστραφεί, όταν ο Αλέξης Τσίπρας προκήρυξε δημοψήφισμα και με κλειστές τις τράπεζες και ένα περήφανο «Οχι» στα χέρια, που δεν ήξερε τι να το κάνει, έκανε την περίφημη κωλοτούμπα και υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο. Προφανώς, όλα αυτά ή τα ξέχασε ή δεν τον απασχόλησαν ποτέ· γι’ αυτό σήμερα χρησιμοποιεί το Ποτάμι μόνο για το βιογραφικό του, ενώ διαδίδει ότι θα είναι στενός συνεργάτης του Τσίπρα.
Θα αναρωτηθείτε για ποιο λόγο αναπαράγω μια προσωπική ιστορία γραμμένη σαν success story, ενώ ο κόσμος καίγεται. Το κάνω για έναν λόγο: για να δείξω πως, παρότι υποτίθεται ότι η επανεμφάνιση του Τσίπρα θα είναι μια αξιακή και πολιτική απάντηση στο πρόβλημα της Αριστεράς, τα νέα ταλέντα που επιδιώκουν να βρεθούν μαζί του προσπαθούν να εμφανιστούν ως μιντιακά ατσαλάκωτα πρόσωπα παρά ως προσωπικότητες με πολιτική προϊστορία και ιδεολογική ταυτότητα.
Τόσο ο συγκεκριμένος αυτός κύριος όσο και διάφοροι άλλοι για τους οποίους ακούμε κατά καιρούς έχουν βαλθεί να επιβεβαιώσουν όσους ισχυρίζονται ότι έχουν υποχωρήσει οι πολιτικές ταυτότητες. Και το χειρότερο: ότι η Αριστερά είναι βασικός μοχλός αυτής της απολιτικής διαδικασίας και οδηγεί τους οπαδούς της σε ένα βέρτιγκο αποπολιτικοποίησης.
Γι’ αυτό άλλωστε όλη η αριστερή αντιπολίτευση (του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου) στοιχίζεται πίσω από συναισθηματικές καμπάνιες ηθικολογίας, τα κόμματα μάλιστα που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικά» δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γίνουν ουρά του Βελόπουλου ή της Μαρίας Καρυστιανού, ακόλουθοι των παραμυθιών περί ξυλολίων και μπαζωμάτων, όταν εκτιμούν ότι αυτό τα ενισχύει έναντι του μόνιμου εχθρού τους, του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Πιθανόν, λοιπόν, αυτό να εννοούσε και ο Τσίπρας όταν εμφάνισε τον εαυτό του έτοιμο για ριμπράντινγκ. Πίστεψε ότι αυτό το ριμπράντινγκ θα είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα, μια διαφήμιση – κι ίσως γι’ αυτό είναι έτοιμος αυτή τη φορά να εμφανιστεί στο πολιτικό προσκήνιο πλαισιωμένος από μοδάτους και μεταμοντέρνους της γυαλιστερής επιφάνειας. Το λαϊκό, το προλεταριακό κόμμα είναι πλέον παρελθόν. Το μέλλον ανήκει στα κόμματα – προϊόντα. Ωσπου, βέβαια, να έρθει η επόμενη κρίση. Την οποία, εμείς, μπορούμε ακόμα να την αποτρέψουμε.
Αδολεσχία
Εξειδικευμένος στο άθλημα της αδολεσχίας (άσε κάτω το λεξικό), ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνος Αρβανίτης είπε, με οργίλο ύφος, ότι οι εκλογές του 2023 ήταν πειραγμένες. Οτι δηλαδή έγινε νοθεία. Κι ότι γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε κάπου 17% (αντί να είναι πρώτο κόμμα, όπως εξήγγελλε ο Αλέξης Τσίπρας) κι, έκτοτε, τροφοδοτεί διάφορους λογαριασμούς.
Ενας αφορισμός παραπάνω δεν κάνει ζημιά σε τίποτα. Η ετεροχρονισμένη έκφραση οργής, πάντως, του συγκεκριμένου ευρωβουλευτή ήταν ένα σενάριο που το συζητούσαμε σοβαρά πριν από το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών του 2023. Αν η ήττα ήταν, όπως προέβλεπαν οι δημοσκοπήσεις, μικρή, υπήρχε έτοιμο ένα σενάριο διαμαρτυριών περί νοθείας, στο πλαίσιο της ηθικοπολιτικής που είναι η βασική στάση στα πράγματα του ΣΥΡΙΖΑ – μια εναλλακτική στρατηγική εχθροπάθειας από την επόμενη μέρα. Το σενάριο δεν ενεργοποιήθηκε επειδή το χαστούκι των ψηφοφόρων ήταν τόσο ηχηρό που δεν επέτρεπε καμία παρεξήγηση· ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ηττηθεί συντριπτικά. Κι αντί να προσπαθεί να υπονομεύσει την κυβέρνηση, είχε λάβει την εντολή να ανασυγκροτηθεί, αλλιώς θα διαλυόταν.
Προφανώς, δεν κατάλαβε το μήνυμα. Οσο για τον Κωνσταντίνο Αρβανίτη με την ετεροχρονισμένη οργή του, μοιάζει με τον Ραν-ταν-πλαν του Λούκυ Λουκ. Του πατάνε την ουρά στην πρώτη σελίδα και τινάζεται στην 35η.
