Το σχέδιο του Αδωνη
Υποθέτω, ενθυμείσθε πως εγκαίρως έχω ενημερώσει περί της πραγματικής στόχευσης του Αδωνη (Γεωργιάδη) και του πολιτικού ακτιβισμού που αναπτύσσει σε πολλά επίπεδα. Οτι το γεγονός πως δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω δεν είναι ούτε παρορμητισμός, ούτε σπασμωδικές αντιδράσεις, ούτε πολύ περισσότερο κάτι το τυχαίο. Οφείλεται σε έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό που έχει να κάνει με τη μετά τον Κυριάκο Μητσοτάκη εποχή στη ΝουΔου. Σχεδιασμός ο οποίος έχει γίνει με μεγάλη προσοχή, βασίζεται σε δεδομένα και μετρήσεις, και του δείχνει ότι εκεί έξω υπάρχει ένα ακροατήριο το οποίο είναι ένα βήμα πριν γυρίσει την πλάτη στη ΝουΔου. Για πολλούς λόγους. Διότι δεν γουστάρει καθόλου τους νεωτερισμούς, δεν θέλει να ακούει για πασοκογενείς υπουργούς και επιπλέον δεν νιώθει καθόλου καλά να το σπρώχνουν να αποστασιοποιηθεί από τις παραδοσιακές αξίες της Δεξιάς. Αυτός είναι ο κόσμος του και σε αυτόν απευθύνεται κάθε φορά που μιλάει. Οπότε ποσώς τον ενδιαφέρει αν οδηγεί την αντιπολίτευση στην υστερία με όσα υποστηρίζει.
Προαλείφεται για αντίπαλος
Τελευταία κάνει και κάτι ακόμη: λέει όσα δεν μπορεί να δηλώσει ως εκ της θέσεώς του ο πρόεδρος Κυριάκος Α’. Ο τελευταίος, ας πούμε, θα ήταν ευτυχής αν μπορούσε να σκυλοβρίσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που τον έχει φέρει στο σημείο να κυβερνάει, με σχεδόν το 15% της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος υπόδικο. Δεν μπορεί. Το κάνει με χαρά ο Αδωνις. Και το πόσο απήχηση έχει αυτό, φάνηκε προχθές στο εντευκτήριο της Βουλής. Περιτριγυρισμένος από ένα πλήθος βουλευτών της κυβερνητικής παράταξης (ούτε ο Κυριάκος Α’ δεν θα είχε τόσους γύρω του, αν έβγαινε μια βόλτα εκεί), αγόρευε σαν να μην υπάρχει αύριο κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ως πηγής του κακού για ό,τι συμβαίνει σήμερα στο κόμμα. Μιλάμε για κόσμο. Πολύ. Κρίμα που δεν ήταν και ο Δένδιας παρών στη Βουλή να διαπιστώσει ποιος προαλείφεται για αντίπαλός του, όταν έρθει εκείνη η ώρα…
Απαξίωση υψηλού ρίσκου
Στη συζήτηση της Πέμπτης, ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ έκανε ένα λογοπαίγνιο με το όνομα του Ταλ Ντίλιαν, του ενός εκ των τεσσάρων καταδικασθέντων για το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Υποδύθηκε ότι δεν γνώριζε το όνομά του καλά. Ντίλιαν, Ντίλαν, πώς τον λένε δεν ξέρω, είπε. Ωραίο, αλλά παρακινδυνευμένο. Δεν τον απαξιώνεις έτσι τον άλλο, όταν ξέρεις πόσο οργισμένος είναι, ότι απειλεί θεούς και δαίμονες, και όταν έως τώρα δεν έχουν καταλήξει οι διαπραγματεύσεις που διεξάγονται, προκειμένου να πειστεί να μην προχωρήσει σε επίδειξη των αποδείξεων που διαθέτει, ε;
Κι όταν αυτοί που έχουν αναλάβει τον ρόλο του ταχυδρόμου μάταια προσπαθούν, οι φουκαριάρηδες, με υποσχέσεις και καλοπιάσματα, να βρουν μια άκρη μαζί του. Παρακινδυνευμένο, και μπορεί να γυρίσει το έργο ανάποδα.
(Ο υπουργός που είχε αναλάβει αρχικά τη διαπραγμάτευση, διότι είχε άκρες στο Ισραήλ, έχει, λέει, παραχωρήσει τώρα τη θέση του σε μια κυρία η οποία παρουσιάζεται στην Αθήνα ως επίσης έχουσα ισχυρούς δεσμούς με το ισραηλινό κατεστημένο και υποτίθεται ότι «είναι σε καλό δρόμο» με τον Ντίλιαν. Για να δούμε.)
Απουσίες με μήνυμα
Από την ίδια συζήτηση, την ταραχώδη συζήτηση της Πέμπτης, διάφοροι περίεργοι έψαχναν να εντοπίσουν στη Βουλή «θύματα» του Predator και δεν τα έβρισκαν. Ηχηρές οι απουσίες, ακόμη και την ώρα που αγόρευε ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ (αν απουσίαζαν από την αγόρευση Ανδρουλάκη, θα το θεωρούσα ως φυσικό – τι να κάθονταν να τον ακούν; Να τους λέει, γιατί δεν προσφύγατε και εσείς στη Δικαιοσύνη; Και δεν το κάνατε γιατί φοβηθήκατε για τη θέση σας;). Και δεν αναφέρομαι στον Νίκο Δένδια που βρήκε έναν εύσχημο τρόπο να μην είναι εκεί – εφηύρε ουσιαστικά επίσκεψη στη βάση της ελληνικής δύναμης στο Κόσοβο! Αναφέρομαι στον Κωστή Χατζηδάκη (πέντε φορές τού «επιτέθηκαν» με το Predator και στο καπάκι ήρθε και μια παρακολούθηση από την ΕΥΠ!), τον Βασίλη Κικίλια (τον οποίο παρακολουθούσαν ταυτόχρονα με την Τζένη Μπαλατσινού), τον Γιώργο Γεραπετρίτη κ.λπ.
Δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός. Δείχνει κάτι. Οτι, εντάξει, μη μας περνάς και για … (διέγραψα μια λέξη), πρόεδρε…
Χτυποκάρδια στην ψηφοφορία
Το επόμενο μεγάλο στοίχημα για το Μέγαρο Μαξίμου έχει οριστεί για την προσεχή Τετάρτη στις 12 το μεσημέρι, και είναι στη Βουλή. Εκεί όπου θα πραγματοποιηθεί η ψηφοφορία για τους εμπλεκόμενους βουλευτές του κόμματος στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεκατρείς τον αριθμό είναι οι βουλευτές, η άρση της ασυλίας των οποίων ζητείται, ώστε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να ασκήσει διώξεις, σε όποιους τέλος πάντων ασκήσει διώξεις, και το ενδιαφέρον εντοπίζεται όχι στο αν και ποιων θα αρθεί η ασυλία, αλλά στο ποιοι θυμωμένοι βουλευτές της Νέας… Δικογραφίας θα καταψηφίσουν την πρόταση.
Διότι, είναι κοινό μυστικό πλέον, το γνωρίζουν και οι περαστικοί έξω από το μέγαρο της Βουλής, αρκετοί βουλευτές της ΝουΔου, είτε από αλληλεγγύη στους συναδέλφους τους που τελούν υπό δίωξη είτε γιατί θέλουν να τη σπάσουν στον πρόεδρο Κυριάκο Α’, θα καταψηφίσουν τις προτάσεις. Και επειδή δεν θα στηθούν δεκατρείς κάλπες για τον καθένα από τους εμπλεκομένους, αλλά η ψηφοφορία θα είναι ονομαστική και φανερή, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε για ποιον στο τέλος η ψηφοφορία θα είναι κάτι σαν το… αβγό της Kinder, μια έκπληξη!
Χτυποκάρδια στην ψηφοφορία II
Η ψηφοφορία είναι φανερή, ο Μυλωνάκης δεν υπάρχει πια να πιάσει έναν έναν τους βουλευτές και να ξεκινήσει να τους κάνει μασάζ «για το πόσο σημαντική θεωρεί ο πρόεδρος την ψηφοφορία», άλλος δεν υπάρχει να κάνει αυτή τη δουλειά, μια και τον Σκέρτσο, ο οποίος θα μπορούσε να αναλάβει το έργο, οι βουλευτές δεν θέλουν να τον βλέπουν, άρα το ενδεχόμενο των… Kinder εκπλήξεων είναι εδώ! Και είναι απειλητικό και για τις εξελίξεις. Πέντε ή έξι να καταψηφίσουν φανερά, καταλαβαίνει και ο πιο άσχετος τι σημαίνει αυτό και τι πανικός έχει να ακολουθήσει.
Ωστόσο, αυτό απαιτεί μια γενναιότητα από μέρους των «θυμωμένων». Οποιος καταψηφίσει, παίζει το κεφάλι του στο ψηφοδέλτιο. Σημειώνω, δε, ότι όλα αυτά ισχύουν ανεξαρτήτως του αν και πόσο, και σε ποιους, είναι συμπαθείς οι δεκατρείς που παραπέμπονται προς άρση της ασυλίας τους. Υπενθυμίζω τα ονόματά τους, μη και σας διαφεύγουν και δεν το θέλω. Πρόκειται για τους (και τις):
Κατερίνα Παπακώστα, Κώστα Καραμανλή, Γιάννη Κεφαλογιάννη, Νότη Μηταράκη, Κώστα Τσιάρα, Κώστα Σκρέκα, Δημήτρη Βαρτζόπουλο, Μάξιμο Σενετάκη, Λάκη Βασιλειάδη, Χρήστο Μπουκώρο, Θεόφιλο Λεονταρίδη, Χαράλαμπο Αθανασίου και Τάσο Χατζηβασιλείου.
Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον η Τετάρτη που μας έρχεται, να μου το θυμάστε…
«Δώδεκα και ένα ψέματα»
Το βιβλίο που θα εισηγηθώ για σήμερα είναι του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, φέρει τον τίτλο «Δώδεκα και ένα ψέματα» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός. Ο Αδαμόπουλος, μια πολυσχιδής προσωπικότητα που έχει διαγράψει μια ολόκληρη πορεία στα ελληνικά γράμματα, στο θέατρο και στη μουσική (υπήρξε, για παράδειγμα, ιδρυτής της μη κερδοσκοπικής εταιρείας «Φίλων της Μουσικής του Γιάννη Χρήστου»), παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό μια ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη συλλογή διηγημάτων, τα οποία χαρακτηρίζει καταλυτικά η ευδιάκριτη ευαισθησία του συγγραφέα. Και είναι αυτή η ευαισθησία η οποία, πασπαλισμένη με το ιδιαίτερο ύφος του, προδικάζει την εκδοτική επιτυχία των «Ψεμάτων», τα οποία έχουν ξεκινήσει ήδη για πολύ μακριά – μεταφράσεις τους κυκλοφορούν στη Γαλλία, την Ινδία, τη Γερμάνια και την Τουρκία. Με γλώσσα εύληπτη, ωραία ελληνικά, απαλλαγμένα από «βαρβαρισμούς» και ακρότητες, τα «Δώδεκα και ένα ψέματα» ρίχνουν άπλετο φως στις αλήθειες του συγγραφέα και παράλληλα προσεγγίζουν ευαισθησίες που ο καθένας κρύβει, πολλές φορές, βαθιά μέσα του…
