Το να κατακτά την πρώτη θέση ο Ολυμπιακός σε μια διοργάνωση όπως είναι η Ευρωλίγκα, μόνο μικρή υπόθεση ας μη θεωρηθεί. Αλλά σε σύγκριση με άλλες πορείες των Ερυθρόλευκων σε αυτό το ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, ασφαλώς και υπάρχουν διαφορές.
Πρώτον, δεν έλαμψε κάποια ομάδα. Όλες είχαν τα πάνω και τα κάτω τους, κάτι σπέσιαλ δεν φάνηκε σε επίπεδο στυλ όπως ήταν η περυσινή έκδοση της Παρί, ούτε είδαμε τον οποιονδήποτε παίκτη να ξεχωρίζει και να αφήνει έτη φωτός πίσω τους αντιπάλους του.
Δεύτερον, το μεγάλο συν του συνόλου που οικοδόμησε ο Μπαρτζώκας υπήρξε η συνέπειά του. Υπήρχε, για να ειπωθεί διαφορετικά, ισορροπία σε ματς μέσα και έξω από το Νέο Φάληρο. Εκτός έδρας κάποια μεγάλη νίκη δεν σημειώθηκε, τουλάχιστον απέναντι στις ομάδες που βρέθηκαν ψηλά στον πίνακα της βαθμολογίας, με εξαίρεση βέβαια το διπλό με τη Χάποελ σε ουδέτερη έδρα.
Οι Ερυθρόλευκοι αν για κάτι καμαρώνουν είναι πως επικράτησαν δύο φορές του Παναθηναϊκού. Το μεγάλο τους παράσημο. Κατά τα λοιπά και ήττες στο σπίτι έκαναν που θα μπορούσαν να έχουν αποφύγει αλλά παράλληλα κάποια σερί που έφτιαξαν τους επέτρεψαν να πάρουν διαφορά και να ανέβουν τελικά στην κορυφή. Κοντολογίς, ήταν η πλέον στρωτή ομάδα στην Ευρωλίγκα, η πλέον συμπαγής για να χρησιμοποιηθεί μια φράση που αρέσει στο τεχνικό τιμ και βέβαια αυτή με τα αστέρια που κάποιες βραδιές χειροκροτήθηκαν πάρα πολύ.
Εκεί που δικαιώθηκε ο Μπαρτζώκας και αξίζει να επισημανθεί είναι πως δεν ήθελε (ή δίσταζε) να προχωρήσει σε αλλαγές στο ρόστερ. Γιατί δεν πίστευε πως θα έρθουν παίκτες που θα άλλαζαν τα δεδομένα. Μήπως δεν μπορούσε να τους δει; Όπως και να έχει, ο Μόντε Μόρις δείχνει επί του παρόντος «αόρατος», ο Κόρι Τζότζεφ μόνο εκλάμψεις έχει και ο Ταϊρίκ Τζόουνς φάνηκε επειδή ενεργοποιήθηκε ο Χολ και πλέον ο Αμερινακός σέντερ πετά.
Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ίσως η καλύτερη μεταγραφή του Ολυμπιακού των 19 παικτών που αριθμεί πλέον το ρόστερ του, να είναι η επάνοδος του Φαλ. Παίκτης με δυνατότητες και δεινόσαυρος κοντά στο καλάθι, ταιριάζει πολύ στο παιχνίδι που εφαρμόζει ο Μπαρτζώκας.
Ο Ολυμπιακός απόψε κόντρα στην Αρμάνι, λοιπόν, θέλει να σφραγίσει την πρωτιά. Και μετά να πάει μέχρι το τέλος της διαδρομής, να σηκώσει επιτέλους την κούπα. Γιατί ό,τι και να λέγεται από τους πρωταγωνιστές και τους αρμόδιους, οι υψηλές επενδύσεις δεν έγιναν για το «βγαίνω πρώτος στην κανονική περίοδο» αλλά για το «πανηγυρίζω σε ανοιχτό λεωφορείο τον Μάιο».
Οτιδήποτε άλλο μόνο επιτυχία δεν θα θεωρηθεί. ‘Η μήπως όχι;
