Είναι σχεδόν αναζωογονητική η κυνική ειλικρίνεια με την οποία ο Αδωνις Γεωργιάδης, το μεγαλύτερο στήριγμα αυτής της κυβέρνησης, υπερασπίζεται τα ρουσφέτια της ΝΔ ως ιστορική νομοτέλεια. «Το έκαναν και οι αρχαίοι», μας είπε, επικαλούμενος τον στρατηγό Νικία για να νομιμοποιήσει τις πιέσεις να «διορθωθούν» αριθμοί γιδιών στα συστήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο Νικίας δεν ήταν, βέβαια, κάποιο αθώο γίδι, κάποιο σύμβολο αθώας πολιτικής εξυπηρέτησης.
Το 415 π.Χ., η Αθήνα αποφάσισε να προχωρήσει στην κολοσσιαία Σικελική Εκστρατεία, υπό την πίεση του Αλκιβιάδη, ενός υπερφιλόδοξου, ευφυούς και ανενδοίαστου τύπου. Την αντίθετη άποψη εκπροσωπούσε ο Νικίας, ένας μάλλον συντηρητικός, όχι γοητευτικός αλλά φιλειρηνικός άνθρωπος, για την εποχή του.
Τι έκανε η Εκκλησία του Δήμου; Για να κρατήσει τις πολιτικές ισορροπίες και να ικανοποιήσει όλες τις παρατάξεις, διόρισε συνστρατήγους τον Αλκιβιάδη και τον Νικία. Πριν από την εκστρατεία, μάλιστα, ο Αλκιβιάδης ενεπλάκη σε σκάνδαλο για το οποίο συμφώνησαν να δικαστεί αφού διοικήσει την εκστρατεία, καθώς προείχε αυτό που σήμερα θα λέγαμε «ασφάλεια» και «εθνικό συμφέρον». Αχ, τι ωραίοι παραλληλισμοί!
Το αποτέλεσμα; Ο Αλκιβιάδης αυτομόλησε στους Σπαρτιάτες και ο Νικίας έμεινε να διοικεί μια εκστρατεία την οποία ούτε την ήθελε ούτε την πίστευε, έστω κι αν αναγκάστηκε να υποταχθεί στην πολιτική απόφαση για την πραγματοποίησή της. Ολόκληρος ο αθηναϊκός στόλος καταστράφηκε, χιλιάδες Αθηναίοι σφαγιάστηκαν ή πέθαναν στα λατομεία των Συρακουσών κι ο ίδιος ο Νικίας εκτελέστηκε δημόσια. Ηταν η αρχή του τέλους για την ισχυρή Αθήνα. Η έλλειψη μέτρου, η άρση αναστολών, οι υπέρμετρες φιλοδοξίες, οι μικροπολιτικοί συμβιβασμοί της Εκκλησίας του Δήμου, το πολιτικό «βόλεμα» και οι παραταξιακές σκοπιμότητες την κατέστρεψαν.
Πράγματι, λοιπόν, έχει δίκιο ο Αδωνις Γεωργιάδης. Ολα αυτά υπήρχαν και στην Αρχαία Αθήνα. Δεν έχουν μείνει, όμως, στην ιστορία ως ωφέλιμα. Η δε αρχαία σκέψη δεν κανονικοποιεί τη φαυλότητα επειδή «όλοι το κάνουν». Στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης έκανε λόγο για «διανεμητική δικαιοσύνη», όχι για μια διεφθαρμένη ολιγαρχία που λειτουργεί ως γραφείο εξυπηρέτησης πελατών. Ούτε για ηγέτες αυτοκράτορες, σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που σαν άλλος Αύγουστος έχει αφήσει το κόμμα του σε διάφορους Ουάρους, «δικούς του ανθρώπους», της οικογένειάς του, της προσωπικής εμπιστοσύνης. Ιστορικά μιλώντας, αφού μας ετέθη έτσι, ε, δεν πάνε πολύ καλά αυτά.
