Στον Νέο Κόσμο, εδώ και αρκετά χρόνια, κάθε βραδιά της Ανάστασης βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές.
Εξω από τον ναό της Αναλήψεως, στην οδό Λαγουμιτζή, εκτυλίσσεται ένα… πολεμικό σκηνικό. Στα… εφέ περιλαμβάνονται δεκάδες μολότοφ, ΟΠΚΕ, ΜΑΤ, κλούβες και ανθρωποκυνηγητό – το οποίο, ειδικά πέρυσι, έλαβε χώρα στα δρομάκια και τα παρκάκια του Δουργουτίου.
Τα σχετικά βίντεο, με την πεζογέφυρα δίπλα από την εκκλησία και το οδόστρωμα από κάτω να φλέγονται, γίνονται κάθε φορά viral. Η ίδια η ενορία δεν δείχνει να ενοχλείται ιδιαιτέρως, καθώς το «κοινό» των πιστών έχει πολλαπλασιαστεί, ακριβώς εξαιτίας του «εθίμου», με συνέπεια κάθε χρόνο να ανέρχεται σε αρκετές χιλιάδες.
Μόνο που όσα συμβαίνουν, ούτε έθιμο είναι ούτε, πολύ περισσότερο, κάτι ακίνδυνο. Είναι θαύμα που ακόμα δεν έχει τραυματιστεί κάποιος σοβαρά ή, ακόμα χειρότερα, που δεν έχει χάσει τη ζωή του. Οσο για τα ζώα της γειτονιάς, περνούν επίσης των… παθών τους τον τάραχο κάθε τέτοιο βράδυ.
Αλήθεια, πόσο εντάσσονται όλα αυτά στην έννοια της πολιτιστικής και θρησκευτικής κληρονομιάς;
