Μέσα στη γενικότερη αναστάτωση που έχει προκαλέσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ένα ερωτηματικό που αρχίζει να προβάλλεται είναι τι γίνεται με την Κίνα. Είναι αξιοπερίεργο πως από όλες τις σοβαρές δυνάμεις του κόσμου η Κίνα είναι αυτή που ξεχωρίζει με την απόλυτή της σιωπή. Αυτή έχει μία εξήγηση με βάση τις τελευταίες εμπορικές προσπάθειες του Πεκίνου να παγιώσει τη συνεργασία του με το Κατάρ και τα Εμιράτα για την προμήθεια ενεργειακών προϊόντων ώστε να μην εξαρτάται τόσο πολύ από το Ιράν (εξασφαλίζει από εκεί, με διάφορους τρόπους, το 80% των συνολικών του πετρελαϊκών εξαγωγών).
Για πολλά χρόνια, η Τεχεράνη έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια του Πεκίνου να τορπιλίσει την αμερικανική ηγεμονία. Προμήθευε την Κίνα με φτηνή ενέργεια ενώ παράλληλα κρατούσε τις ΗΠΑ απασχολημένες στη Μέση Ανατολή. Μετά την αμερικανοϊσραηλινή όμως επίθεση αυτό το δίκτυο χωρών που συνδέονται με το Πεκίνο κινδυνεύει να καταρρεύσει. Σήμερα η Κίνα αποφεύγει να εμπλακεί δυναμικά στη σύγκρουση διότι αισθάνεται εκτεθειμένη. Εξοντώθηκε ο Χαμενεΐ με το Πεκίνο αδύναμο να κάνει το παραμικρό. Αν βγει ενεργητικά στο πλευρό του Ιράν, κινδυνεύει να αποξενωθεί ολοκληρωτικά από τα πλούσια σε ενέργεια κράτη του Κόλπου και το Αζερμπαϊτζάν, που τώρα υφίστανται επιθέσεις από την Τεχεράνη. Αν πάλι σταθεί δίπλα τους, θα ενοχλήσει το Ιράν που εξακολουθεί να είναι βασικός ενεργειακός και πολιτικός πελάτης του Πεκίνου.
Στα τέλη Απριλίου, αν δεν αναβληθεί πάλι για αργότερα, ο πρόεδρος Τραμπ επισκέπτεται την Κίνα. Θα είναι μια εξαιρετικά κρίσιμη συνάντηση. Με τα όπλα να καπνίζουν, οι ΗΠΑ θα δείξουν ότι είναι αποφασισμένες να κάνουν πράξη όσα ισχυρίζονται. Λ.χ. σχετικά με την Ταϊβάν ή με τους δασμούς σε κινεζικά προϊόντα, που αναστατώνουν το Πεκίνο. Μέχρι τότε η Κίνα μάλλον θα κρατήσει αμήχανη σιωπή. Χάνοντας όμως σημαντική αξιοπιστία απέναντι στις χώρες-πελάτες της.
Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία το νέο βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου: «Ο Πόλεμος στο Ιράν: Οι Τραγικές Αστοχίες της Ευρώπης». Επίκεντρο, 2026
