Στο πέλαγος της υποκουλτούρας που αναπτύσσεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η αναζήτηση της ομορφιάς απασχολεί νεαρής ηλικίας άνδρες. Καθώς και τα αγόρια που στις αρχές της εφηβείας τους δεν ξέρουν τι πάει λάθος με την εξωτερική τους εμφάνιση. Η ιδανική εικόνα του ωραίου αρσενικού και οι τρόποι κατάκτησής της κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και στοιχειώνουν τις οθόνες τους.
Η σταυροφορία του «looksmaxxing» έχει ξεκινήσει. Οι συμμετέχοντες μοιάζουν με τις ορδές προσηλυτισμένων αιρετικών του Μεσαίωνα που πίστευαν ότι πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου και η σωτηρία βρίσκεται στη μετάνοια, την προσευχή και τις δοκιμασίες της σάρκας.
Η ετυμολογική κατάληξη του όρου «looksmaxxing» προέρχεται από την κοινότητα των παιχνιδιών ρόλων (role-playing games) όπου το «max» σημαίνει την πλήρη ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου χαρακτηριστικού ενός χαρακτήρα, όπως η δύναμη ή η σοφία. Το φαινόμενο ξεκίνησε γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 2010 από την κοινότητα incel, των διαδικτυακών ομάδων με μέλη άνδρες που δηλώνουν ότι αν και το επιθυμούν δεν μπορούν να βρουν ρομαντικό ή σεξουαλικό σύντροφο.
Οι incels έχουν την πεποίθηση ότι η επιτυχία στις σχέσεις καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από την εμφάνιση και άρχισαν να επιδίδονται στη μεγιστοποίηση των ελκυστικών χαρακτηριστικών τους κάνοντας «looksmaxxing».
Ο ωραίος της παρέας εξελίσσεται σε επιτυχημένο επιδραστικό τύπο looksmaxxer, διαδίδοντας τελετουργίες ομορφιάς με δερματικά ενέσιμα, διατροφικές συνήθειες, ενδυματολογικές προτάσεις και ρουτίνες γυμναστικής που μεταμορφώνουν το σώμα. Επινοεί πόζες και απαθανατίζεται με αυτές στις selfies που ανεβάζει στους λογαριασμούς του.
Και στο ΤίκTok, το υπέρτατο εργαλείο αυτής της γενιάς νεαρών χρηστών, πρώτα μορφάζει κάνοντας «mewing» (πίεση της γλώσσας στον ουρανίσκο με στόχο την υποτιθέμενη διαμόρφωση της γνάθου). Ενώ σε τοξικούς και ανταγωνιστικούς λογαριασμούς οι σκληροτράχηλοι ωραίοι δείχνουν πόσο βαρείς και ασήκωτοι χαρακτήρες μπορούν να γίνουν, επιδεικνύοντας την εμφάνισή τους ως την κυρίαρχη ομορφιά (στην αργκό του Διαδικτύου κάνουν «mogging»), μετρώντας το πλάτος της κλείδας τους και τους φαρδείς ώμους τους, τα ποσοστά σωματικού λίπους, την απόσταση των ματιών από την άκρη των φρυδιών.
Οι έφηβοι και οι ανασφαλείς incels που τους παρακολουθούν με αφοσίωση νεοφώτιστου ανεβαίνουν πίστα για να κατακτήσουν την αρσενική ομορφιά του τετράγωνου θεληματικού πιγουνιού με «hardmaxxing». Η μέθοδος δηλαδή «μπρος στα κάλλη τι είν’ ο πόνος» που συνοψίζει τη ματαιόδοξη φύση τους φτάνει σε ακραίες και βίαιες συμβουλές αυτοτραυματισμού «bone smashing» (χτυπήματα στο πρόσωπο με σφυριά για πρόκληση καταγμάτων και επαναδιαμόρφωση των οστών), επεμβάσεις διπλής γνάθου, χρήση στεροειδών αναβολικών για χτίσιμο μυϊκής μάζας ή και μεθαμφεταμίνης για καταστολή της όρεξης και διατήρηση χαμηλού λίπους.
Μόνο που το «looksmaxxing» δεν είναι η αναθεωρημένη, σύγχρονη έκδοση της σωματικής βελτίωσης με μαθηματικές αναλογίες, λιπομετρήσεις και πλαστικές επεμβάσεις. Η πρακτική αυτή μεταμόρφωσης του ανδρικού σώματος συνοδεύεται από ισχυρές δόσεις ρατσιστικών απόψεων που επίσης διαμορφώνουν ιδεολογίες μίσους.
Μετά την ορμητική επιτυχία του στον ψηφιακό κόσμο το «looksmaxxing» πέρασε και στην αναλογική πραγματικότητα. Δείγμα του είναι ο Clavicular (Μπρέιντερν Πίτερς) ο οποίος πρωταγωνίστησε στην εβδομάδα μόδας της Νέας Υόρκης τον περασμένο Φεβρουάριο ως μοντέλο στο σόου της αμφιλεγόμενης σχεδιάστριας Ελενας Βέλεζ, με ειδική φωτογράφιση από το συστημικό ανδρικό περιοδικό «GQ», με άρθρα για την περίπτωσή του στους «New York Times», στην «Guardian» και στο «Spectator».
Το φετινό θέμα στο σόου της Elena Velez ήταν η ακραία μεταμόρφωση, στα όρια της βίας. Στις σημειώσεις της η σχεδιάστρια αναρωτιέται τι χρειάζεται για να «επιβιώσει» κανείς σε έναν κόσμο όπου η μετριότητα μπορεί να μοιάζει με κοινωνικό θάνατο. Η Ελενα Βέλεζ έθεσε ένα ερώτημα με λατέξ, ατσάλινους νάρθηκες και χειρουργικές γάζες: τι είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε για να καταστούμε ορατοί;
