Αν αυτό που μετράει για τον πρόεδρο και την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είναι η δημοσιότητα, η ομιλία αποχώρησης από τη Βουλή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου δεν είχε επιτυχία. Δεν ανέβασε τους τόνους, δεν έκανε τίποτα θεαματικό, άρα δεν τρέχει και τίποτα· μικρή η επικοινωνιακή ζημιά. Μπορεί να συνεχίσει την πορεία του ως τις εκλογές, αφού ως φαίνεται θα είναι πρώτος στο συνέδριο και, αν υπάρξει κι άλλη έντονη εσωκομματική αμφισβήτηση των πολιτικών του, όπως διαδίδεται, είναι έτοιμος για την επόμενη διαγραφή.
Αλλά στην πολιτική δε μετράει πάντα η δημοσιότητα. Δεν είναι η πολιτική αποκλειστικό ζήτημα ρητορικής, ΜΜΕ, συσχετισμών ισχύος. Και τα πρόσωπα που ασχολούνται με αυτή (που την υπηρετούν, όπως λένε όσοι έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους) κρίνονται πάντα από τις επιλογές τους.
Στο θέμα της διαγραφής του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο νικητής είναι ο διαγραμμένος. Κι όχι μόνο επειδή αυτό φάνηκε στο χειροκρότημα μέσα στη Βουλή. Αλλά, κυρίως, επειδή εξήγησε σε εκείνον που τον διέγραψε ότι δεν είναι πάντα η κομματική πειθαρχία το βασικό χαρακτηριστικό της υγείας των κομμάτων. Αλλά, κυρίως, η δυνατότητα των ηγετών, χωρίς να προδίδουν τις ιδέες τους, να καταλαβαίνουν το πνεύμα των καιρών – και να παίζουν πρωτάθλημα.
Γι’ αυτό ο Κωνσταντινόπουλος τόνισε ότι «ο θρίαμβος στους κομματικούς μηχανισμούς είναι παροδικός. Τον λαό πρέπει να τον κερδίζεις και να τον υπηρετείς». Και έχει σημασία ότι συνόδευσε αυτή τη διαπίστωσή του με λόγια που δεν είχαν μόνο στόχο να προκαλέσουν αμηχανία, αλλά, κυρίως, ως προειδοποίηση για ό,τι έρχεται – όχι για τα πρόσωπα, αλλά συνολικά για το ΠΑΣΟΚ.
«Οταν βρέθηκα σε δυσαρμονία με τις απόψεις της ηγεσίας, διατύπωσα τη γνώμη μου» είπε ο Κωνσταντινόπουλος. «Δεν άρεσε στην ηγεσία. Και αποφάσισε να με διαγράψει. Εύχομαι, και ελπίζω, το κόμμα μου να θριαμβεύσει. Αλλά μέχρι στιγμής οι επιλογές της ηγεσίας δείχνουν ότι υπάρχει μάλλον δυσαρμονία στις σχέσεις με την παράταξη και τις ανάγκες του λαού».
Δεν είπε κάτι πρωτότυπο ο πρώην, πλέον, βουλευτής Αρκαδίας. Αν εξαιρέσεις την πασοκική ιδιόλεκτο, τη χρήση του όρου «λαός», αυτά που λέει στον αρχηγό του τα επισημαίνει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος – δεν χρειάζεται μάλιστα καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια για να τα διατυπώσει. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που μόνο του έχει εγκλωβιστεί, αποφασισμένο να αυτοπροσδιοριστεί στον χώρο της Αριστεράς, παίζοντας τον ρόλο μιας αντιεξουσιαστικής δύναμης και επαναλαμβάνοντας ως πολιτική πρόταση τον αντιμητσοτακισμό του Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς ούτε το μπρίο ούτε τη λαϊκότητα του πρωτότυπου. Εχασε τον χρόνο του κάνοντας συστατικό της πολιτικής του το προσωπικό πρόβλημα του αρχηγού του και ακολουθώντας την υπόλοιπη αντιπολίτευση στις στρατηγικές της εχθροπάθειας. Η πολιτική του για τα Τέμπη ήταν αυτοκαταστροφική.
Εξίσου αυτοκαταστροφική είναι και η εμμονή στην πολιτική της νίκης με τουλάχιστον μία ψήφο, την ίδια στιγμή που δημοσκοπικά η απόσταση από τον πρώτο μεγαλώνει. Αντί το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας, συνεχίζει να παίζει για την πρωτιά στη Β’ Εθνική με δυνητικό αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα – και με μόνιμο ζιζάνιο τον Χάρη Δούκα, ένα πρόσωπο που δεν θέλει να ξέρει τι γνώμη έχουν για αυτό οι δημότες της πρωτεύουσας. Φοβερό κατόρθωμα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης γλίτωσε από έναν ενοχλητικό. Δεν θα γλιτώσει, όμως, από μια διαπίστωσή του: η χώρα χρειάζεται «ισχυρή αντιπολίτευση και δυστυχώς δεν την έχει. Αυτή είναι η αλήθεια και η αλήθεια δεν διαγράφεται με μια κομματική απόφαση».
Ο πανικός του μετεωρολόγου
Ζούμε σε καιρούς κατά τους οποίους πουλάνε ο εντυπωσιασμός, η υπερβολή, ο πανικός. Κι αυτή η τάση γενικεύεται παντού. Ακόμα και στην πρόβλεψη του καιρού. Εως πριν από μερικά χρόνια μαθαίναμε τι καιρό θα κάνει από τα τυποποιημένα δελτία της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας. Επαναλαμβανόμενα και τυπικά, αλλά μαθαίναμε από αυτά χωρίς πολλά πολλά αν θα βρέξει, αν θα χιονίσει, αν θα ανεβεί η θερμοκρασία. Η τηλεόραση, αργότερα, θεαματοποίησε τον καιρό, αφού όσοι τον μετέδιδαν στα δελτία ειδήσεων, επαγγελματίες της μετεωρολογίας, δημοσιογράφοι ή εκφωνητές και εκφωνήτριες, πρόσθεσαν χάρτες, κάποιες απεικονίσεις και το προσωπικό τους στυλ.
Τα πράγματα άλλαξαν με την παντοδυναμία του Διαδικτύου. Τώρα πια κάθε αλλαγή του καιρού παρουσιάζεται πιο δραματικά κι από τους βομβαρδισμούς στο Ιράν. Μάρτιος, θα βρέξει και θα κάνει κρύο· κάτι σύνηθες και επαναλαμβανόμενο κάθε χρόνο δηλαδή – όμως, όχι, ο σταρ της μετεωρολογίας πρέπει να βάλει τον Βόρειο Πόλο, τη Σιβηρία ή την Ουκρανία στο κόλπο, να μιλήσει για «εισβολή» κι όχι για ψοφόκρυο κ.λπ. Το αποτέλεσμα, φυσικά, είναι η υπερβολή και η συχνή διάψευση των «ειδικών», τουλάχιστον ως προς την ένταση των προβλέψεών τους· αλλά δεν τους νοιάζει. Πλέον, αυτή είναι η δουλειά τους: πουλάνε τρόμο ακόμα και μεταδίδοντας τον καιρό. Δεν γίνεσαι φίρμα χωρίς τρομολαγνεία.
