Ο Πολύδωρος Βογιατζής είναι αναμφίβολα ένας από τους λίγους ηθοποιούς που συνδυάζουν τόσες πολλές ταινίες, σειρές και θεατρικές παραστάσεις, τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ελλάδα. Τον συναντά κανείς συνήθως σε ένα αεροπλάνο, όπου αναπληρώνει τις χαμένες ώρες ύπνου ή διαβάζει το επόμενο σενάριό του. Δεν παραπονιέται ποτέ και θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που ζει το πάθος του. Είναι ακόμη πιο ενθουσιασμένος, καθώς έχει τον ρόλο του αρχισυντάκτη στην ταινία «Τελευταία κλήση», που θα προβάλλεται από την Πέμπτη.
Σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεστε λίγες ώρες πριν από την πρεμιέρα;
Χαρούμενος που συμμετέχω στην ταινία και, ταυτόχρονα, αγχωμένος. Υποδύομαι τον αρχισυντάκτη μιας μεγάλης τηλεοπτικής εκπομπής, εμπνευσμένης από εκείνη του Νίκου Ευαγγελάτου, ο οποίος πρέπει να αποφασίσει αν θα βγάλει ή όχι στον αέρα έναν γνωστό εγκληματία. Εκείνος κρατά όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι και απειλεί να την ανατινάξει αν δεν εμφανιστεί ζωντανά. Ολο το κανάλι βρίσκεται σε αναβρασμό, ενώ η Αστυνομία παρακολουθεί έναν δραπέτη που την εκθέτει για ακόμη μία φορά. Ολοι είναι σαν νήματα σε έναν ιστό που υφαίνεται στο παρασκήνιο. Η υπόθεση παραπέμπει σε εκείνη του Σορίν Ματέι, που καθήλωσε το πανελλήνιο στις αρχές του αιώνα και συνδέθηκε με μία από τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές τόσο για τα μέσα ενημέρωσης όσο και για τον τρόπο διαχείρισης μιας κρίσιμης ομηρείας από την αστυνομία. Το να μπεις στη θέση ενός αρχισυντάκτη υπό τέτοια πίεση – από την αστυνομία, το «βαθύ κράτος», τα μέσα – είναι αναμφίβολα έντονο.
Σήμερα, το επάγγελμα του αρχισυντάκτη παραμένει ελκυστικό;
Θα έλεγα ότι είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο επάγγελμα. Στην ταινία, ο αρχισυντάκτης θέλει την αποκλειστικότητα, αλλά αντιλαμβάνεται και τη σοβαρότητα της στιγμής. Το γεγονός ότι ο εγκληματίας απαιτεί να εμφανιστεί ζωντανά δείχνει τη δύναμη των μέσων. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις την ισορροπία ανάμεσα στο ρεπορτάζ και την ευθύνη: πώς ενημερώνεις χωρίς να γίνεσαι άθελά σου συμμέτοχος; Με τις σημερινές συγκρούσεις, και ειδικά τον πόλεμο, φαντάζομαι ότι αυτή η ένταση είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Αυτή την περίοδο είστε παντού: σε ταινίες, σειρές και θέατρο, στη Γαλλία, στην Ελλάδα…
Παίζω αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, στην παράσταση «Η κουζίνα», που αφηγείται πώς οι εργαζόμενοι σε μια κουζίνα δυσκολεύονται να συνδυάσουν την προσωπική τους ζωή και τα όνειρά τους με την καθημερινή πίεση. Υποδύομαι τόσο τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου όσο και έναν ζητιάνο – μια σχεδόν σχιζοφρενική άσκηση, να πηγαίνεις από το ένα άκρο στο άλλο. Μου αρέσουν πολύ αυτοί οι ρόλοι. Η παράσταση είναι sold out κάθε βράδυ. Κάποιοι θεατές συγκινούνται μέχρι δακρύων, αν και δεν είναι απαραίτητα αυτός ο στόχος. Πιστεύω ότι το θέατρο, όπως και ο κινηματογράφος, μπορεί να λειτουργήσει ως μια μορφή «θεραπείας» απέναντι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά: σε μια αίθουσα επανασυνδεόμαστε. Μόλις ολοκλήρωσα επίσης τα γυρίσματα της τελικής ταινίας της σειράς «10%», στην ελληνική της εκδοχή («Πάρε τον μάνατζέρ μου»), με την Camille Cottin. Ο τίτλος της είναι «Ο φυγάς». Και το φθινόπωρο θα είμαι στο MEGA στη σειρά «Σύγκρουση» του Αλέκου Κυράνη όπου παίζω τον ανακριτή Σταματόπουλο.
Είναι πιο εύκολο για έναν καλλιτέχνη να εργαστεί στη Γαλλία;
Ναι, διότι υπάρχει υποστήριξη. Ακόμη και τα καλύτερα ελληνικά σενάρια δεν εξασφαλίζουν πάντα την απαραίτητη χρηματοδότηση. Η Ελλάδα θα μπορούσε να εμπνευστεί από το γαλλικό σύστημα: ένα ποσοστό – 15% – από κάθε εισιτήριο κινηματογράφου, ακόμα για τα μεγάλα αμερικανικά blockbusters, επιστρέφει στην εγχώρια παραγωγή. Αυτό στηρίζει τον ανεξάρτητο κινηματογράφο.
Είναι αυτός ο λόγος που ζείτε στη Γαλλία, όπως και άλλοι έλληνες δημιουργοί, σαν τον σκηνοθέτη Πάνο Κούτρα;
Ναι, εν μέρει. Είναι κρίμα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Στη Γαλλία σε αγκαλιάζουν και μπορείς να ξεκινήσεις ακόμη και τα πιο τολμηρά σχέδια. Ο Πάνος Κούτρας θεωρείται cult για του Γάλλους και όχι μόνο στο Φεστιβάλ των Καννών. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο: να νιώθουμε ότι μας αγαπούν.
