«Δεν διεγράφη για τις πολιτικές του απόψεις αλλά γιατί συστηματικά πυροβολούσε τα πόδια του ΠΑΣΟΚ όταν αναλαμβάνονταν κεντρικές πολιτικές πρωτοβουλίες που έφερναν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση» λένε σε όλους τους τόνους – και με όλους τους τρόπους, non paper ή ον κάμερα δηλώσεις – οι προεδρικοί. Εθεσε εαυτόν εκτός Κινήματος επειδή υπονόμευε το κόμμα, δηλαδή. Πώς; Αντί να κάνει μιντιακό χώρο για την παρουσία του αρχηγού στο Στρασβούργο, ας πούμε, ανέφερε ότι «εάν το ΠΑΣΟΚ σήμερα ήταν στο 20%, δεν θα μπαίναμε σε συζήτηση για τον κ. Πελεγρίνη ή τον κ. Κορακάκη» και έστρεψε τους προβολείς παραδοσιακών και νέων Μέσων πάνω στις αποτυχίες της διεύρυνσης, μακριά από την ευρωπαϊκή καμπάνια της ηγεσίας για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Αφήνοντας στην άκρη πόσες «καρδούλες» παραπάνω από τις 319 θα συγκέντρωνε το ανδρουλακικό βίντεο που γυρίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο για το TikTok αν ο Κωνσταντινόπουλος δεν εμφανιζόταν την ίδια μέρα σε τηλεπλατό, το ερώτημα που προκύπτει από τη νέα τρικυμία στο εσωκομματικό φλιτζάνι της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι «ποιος φταίει τελικά για την εσωστρέφεια;». Η ενδοπασοκική αντιπολίτευση ή ο επικεφαλής; Για τους πιστούς του δεύτερου, τα κίνητρα της αμφισβήτησής του πρέπει να αναζητηθούν στις προσωπικές ατζέντες όσων βρίσκονται απέναντί του.
Υπεύθυνοι
Οχι στα κολλημένα ποσοστά της τρέχουσας προεδρικής του θητείας ή στα νούμερα της καταλληλότητάς του για πρωθυπουργός, τα οποία είναι αρκετά χαμηλότερα από τα πασοκικά στην πρόθεση ψήφου.
Η δε επίδειξη αρχηγικής πυγμής αντιμετωπίζεται ως κίνηση ενίσχυσης της ενότητας. Για τους υπόλοιπους, ο σωφρονισμός όποιων εκφράζουν διαφορετική άποψη ή ασκούν κριτική δεν φέρνει στο ΠΑΣΟΚ ομοψυχία (αντιθέτως, εκλαμβάνεται σαν προειδοποιητική βολή στους διαφωνούντες με τον κάτοχο της ηγετικής καρέκλας). Ούτε αναδεικνύει την προγραμματική πρόταση της Χαριλάου Τρικούπη. Οδηγεί πολλά στελέχη να αναρωτηθούν γιατί εκδιώκεται εκείνος που έμεινε εκεί στα πέτρινα χρόνια την ώρα που ανοίγουν οι πόρτες για αυτούς που έτρεξαν στην Κουμουνδούρου προκειμένου να επιβιώσουν πολιτικά.
Για νιοστή φορά την τελευταία δεκαπενταετία, το ΠΑΣΟΚ παράγει περισσότερα εσωτερικά δράματα απ’ όσα μπορούν να καταναλώσουν οι ψηφοφόροι που ψάχνουν εναλλακτική διακυβέρνησης. Βέβαια, παραγωγοί δεν είναι πλέον αποκλειστικά οι δελφίνοι. Είναι κι ο πρόεδρος. Οχι μόνο επειδή δεν ζύγισε σωστά τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε το κοπιάρισμα ανδρεοπαπανδρεϊκών καρατομήσεων. Αλλά, κυρίως, γιατί αγνοεί ότι όποιος αρχηγός ισχυρίζεται πως η βασανιστικά αργή βελτίωση των κομματικών επιδόσεων έγινε κατόπιν ενεργειών του, οφείλει να μην εκπλήσσεται όταν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούν για την ακούνητη βελόνα.
