«H Ευρώπη πρέπει να ταχθεί στο πλευρό του διεθνούς δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας». «Εκείνο που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα είναι ηγεσία, όχι υποτακτικούς που αποτίουν φόρο τιμής στον Τραμπ». Αυτά και άλλα – στο ίδιο μήκος κύματος – λέει τις τελευταίες μέρες η δεύτερη αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης.
Η υπουργός Εργασίας από τον ακροαριστερό συνασπισμό, Sumar, που αποτελεί κυβερνητικό εταίρο του Σάντσεθ, δεν έχει αφήσει κανέναν στο απυρόβλητο, ούτε τη Φον ντερ Λάιεν, ούτε τον Μερτς. Για να στηρίξει την επιχειρηματολογία της, επικαλείται μέχρι και τη μεταστροφή της φίλης του Τραμπ, Μελόνι, η οποία αποφάνθηκε τις προάλλες πως η Επική Οργή είναι «εκτός πλαισίου του διεθνούς δικαίου».
Οπως έχει εξηγήσει η ίδια η Ισπανίδα μάλιστα, τα κίνητρά της δεν πρέπει να αναζητηθούν μόνο στα υψίπεδα της υπεράσπισης των ευρωπαϊκών αρχών και αξιών. «Είναι γεγονός», έχει δηλώσει, «ότι οι ευρωπαίοι πολίτες είναι εναντίον του παράνομου πολέμου στο Ιράν.
Υποστηρίζοντάς τον, η ΕΕ ίσως καταλήξει να αυξήσει τον ευρωσκεπτικισμό που τόσο συχνά αναζωπυρώνει την ανάπτυξη της Ακροδεξιάς». Η ανησυχία δεν είναι αβάσιμη. Η δε εκτίμηση πως τα εργαλεία με τα οποία διαχειρίζονται οι ηγέτες της Ευρώπης την επιθετικότητα του αμερικανού προέδρου δεν δουλεύουν έχει ξαναδιατυπωθεί.
Χωρίς φίλτρο
Δεν είναι λίγοι όσοι, εκ του αποτελέσματος, κρίνουν ότι ο κατευνασμός του δεν αποδίδει. Ή πως ενδέχεται να απαξιώσει το μπλοκ στα μάτια των πολιτών του – γιατί σε κανέναν δεν αρέσει να νιώθει λεία για τα αρπακτικά. Ωστόσο, οι περισσότεροι ακροδεξιοί πολιτικοί της Γηραιάς Ηπείρου δεν έχουν κρύψει ότι είναι γκρούπις του τραμπισμού. Ούτε ο πλανητάρχης αρνείται πως σχεδιάζει να τους βοηθήσει να αποκτήσουν εξουσία. Αρα, νομιμοποιείται κανείς να υποθέσει ότι οι θυμωμένοι με τον Τραμπ εκλογείς δεν θα τους επέλεγαν ως εναλλακτική. Οι λαϊκιστές του δεξιού άκρου, όμως, έχουν αποδείξει πως είναι διατεθειμένοι να δώσουν στον λαό ό,τι θέλει να ακούσει.
Για παράδειγμα, όταν ο POTUS επιθυμούσε να προσαρτήσει τη Γροιλανδία, ο Γάλλος Μπαρντελά καταδίκαζε τις «απειλές» και το γερμανικό AfD απέρριπτε τις «μεθόδους Αγριας Δύσης». Τις προάλλες, ακόμα και η ιταλίδα πρωθυπουργός αποφάσισε να στηλιτεύσει τις επιθέσεις στην Τεχεράνη, αφού διαπίστωσε τις αντιδράσεις που προκαλούν στην κοινή της γνώμη, ενώ ένας εγχώριος θαυμαστής του MAGA ειρωνεύεται πλέον με εξυπνακίστικα λογοπαίγνια για το επίθετό της την πρεσβευτή των ΗΠΑ εδώ.
Ο ακροδεξιός κίνδυνος υπάρχει λοιπόν. Γιατί, παρότι οι εκπρόσωποί του δεν έχουν ποτέ τις σωστές απαντήσεις στα προβλήματα, πιάνουν πάντα σωστά τον σφυγμό των πολλών.
