Μία εβδομάδα μετά την έναρξη του πολέμου τα πλείστα των ερωτημάτων όχι μόνο δεν απαντήθηκαν αλλά, αντίθετα, προστέθηκαν και νέα, με το σκηνικό να γίνεται απολύτως αβέβαιο. Ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε χθες ότι δεν πρόκειται να υπάρξει καμία συμφωνία με το Ιράν παρά μόνο εάν η Τεχεράνη προχωρήσει σε «άνευ όρων παράδοση», ενώ ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Ματζίντ Ταχτ-Ραβαντσί, ανέφερε ότι η Τεχεράνη «έχει ήδη ενημερώσει τους Ευρωπαίους και όλους τους άλλους πως όποια χώρα συμμετάσχει στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, θα αποτελέσει επίσης νόμιμο στόχο για ιρανικά αντίποινα». Ο χρόνος, παραδόξως, δείχνει να δουλεύει εις βάρος και των δύο μερών. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνειδητοποιούν ότι το καθεστώς στο Ιράν δεν πέφτει, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, άμεσα, τουλάχιστον όχι χωρίς τον ξεσηκωμό του κόσμου, ο δε κόσμος, έχοντας πικρή πείρα από την προηγούμενη φορά και τις υποσχέσεις Τραμπ, πολύ δύσκολα πρόκειται να το κάνει.
Μόνο που κάθε μέρα που ο πόλεμος συνεχίζεται, η οικονομική διάσταση μεγεθύνεται και την ίδια πορεία ακολουθούν οι πιέσεις προς τις ΗΠΑ. Εκεί δε, η κυβέρνηση Τραμπ έχει να αντιμετωπίσει και την εσωτερική αντίδραση. Η Τεχεράνη επιδιώκει την επιμήκυνση χρονικά του πολέμου, επενδύοντας ακριβώς σε αυτόν τον παράγοντα και στις πιέσεις που προκαλεί η όποια παράταση.
Οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να επιτρέψουν στην Τεχεράνη να καθορίζει τις εξελίξεις και ο τρόπος να το αποτρέψουν αυτό είναι με τη χρήση συντριπτικής βίας ενάντια στον στρατό και στις άλλες δυνάμεις του καθεστώτος. Το πρόβλημα με την Τεχεράνη είναι πρωτίστως εσωτερικό. Αλλωστε μιλάμε για ένα καθεστώς το οποίο πλέον ελάχιστη νομιμοποίηση απολαμβάνει διεθνώς – όχι θεσμικά, αλλά στη λογική της όποιας επαφής των άλλων κρατών μαζί του μετά τις σφαγές που διέπραξε μετά τον Ιανουάριο.
Με τον υιό Χαμενεΐ να παραβιάζει μία από τις βασικότερες αρχές του καθεστώτος, πολιτικά και θρησκευτικά – την απόρριψη της εφαρμογής λογικών και πρακτικών «κληρονομικού δικαίου» – το Ιράν εξακολουθεί να έχει πρόβλημα ηγέτη. Η στήριξη των Φρουρών της Επανάστασης δεν επαρκεί και ο χαμηλός βαθμός του Χαμενεΐ, θρησκευτικά, προκαλεί ένα πρόσθετο ζήτημα με το ιερατείο, το οποίο αντιδρά. Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά πως στο σιιτικό Ισλάμ ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης είναι ο επί της γης εκπρόσωπος του 12ου προφήτη, ο οποίος με τη σειρά του είναι σε απευθείας επαφή με τα επουράνια. Η εκκοσμίκευση, μέσω τέτοιων εκπτώσεων, μιας διαδικασίας που έχει σαφώς θεολογική υπόσταση, αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει αντιδράσεις στους πιο συντηρητικούς – τον πυρήνα του καθεστώτος.
Μέγιστο κίνδυνο αποτελεί βέβαια και το κουρδικό «μέτωπο» στα βορειοδυτικά, το οποίο ξυπνά μεν, υποκινούμενο από την εθνική επιδίωξη των Κούρδων, τους Αμερικανούς και το Ισραήλ, πλην όμως χρειάζεται τη στήριξη του πολυδιασπασμένου ιρακινού Κουρδιστάν, του οποίου τα συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται απαραίτητα από μια τέτοια εξέγερση.
Περισσότερο από όλους, βέβαια, την εξέλιξη αυτή τη φοβάται η Τουρκία, η οποία είδε το στρατηγικό της βάθος να μειώνεται απότομα με την έναρξη του πολέμου και τα όσα αυτός προκαλεί μέχρι στιγμής. Οσο για τη Δύση και κυρίως τα καθ’ ημάς, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, έστω πριν από μία εβδομάδα, την Κύπρο να χρειάζεται άμεσα φρούρηση από άλλους. Τώρα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς.
Αυτό όμως που προβλέπεται να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και ευρύτερα στη Δύση, είναι το κεφάλαιο στο οποίο το Ιράν… ειδικεύεται, ειδικά μετά την άνοδο του Χαμενεΐ στην εξουσία το 1989. Κι αυτό είναι το πλέον ασύμμετρο όπλο: η τρομοκρατία. Αλλος ένας λόγος για να εύχεται κανείς τη γρήγορη πτώση του καθεστώτος αλλά και να ανησυχεί διπλά που αυτό δεν προβλέπεται να γίνει. Εκτός κάποιου συγκλονιστικού – και μόνο – απροόπτου.
