Aς δούμε αυτά που ξέρουμε. Ο πόλεμος στο Ιράν ήταν βασικά κάτι το οποίο ήθελε εδώ και χρόνια ο Νετανιάχου και έπεισε τελικά τον πρόεδρο Τραμπ να το δεχθεί. Τα συμφέροντα του Ισραήλ και των ΗΠΑ δεν είναι κατ’ ανάγκη τα ίδια, αφού το πρώτο θέλει αδύναμες χώρες γύρω του, ενώ οι δεύτερες θέλουν μια σταθερή Μέση Ανατολή.
Oι πολεμικές επιχειρήσεις είναι ασφαλώς συντριπτικές μέχρι στιγμής για το Ιράν, δεν έχουν επιτρέψει όμως να διαφανεί μια εναλλακτική λύση στο θεοκρατικό καθεστώς. Η υποκίνηση του πληθυσμού από τον Τραμπ να ξεσηκωθεί για να πάρει την εξουσία στα χέρια του αποδείχθηκε κενή περιεχομένου και η ενθάρρυνση των Κούρδων από τη Μοσάντ και τη CIA να ξεκινήσουν χερσαίες επιχειρήσεις, να αναλάβουν δηλαδή τον ρόλο που δεν μπορούν να αναλάβουν Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, μπορεί να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο.
Η εμπλοκή των χωρών του Κόλπου, που αποδείχθηκαν πιο αδύναμες του αναμενομένου, μπορεί να τις παρασύρει στην αστάθεια. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου απειλεί την παγκόσμια οικονομία.
Με λίγα λόγια, όπως σημείωνε χθες και ο «Economist», o πόλεμος που ξεκίνησε το περασμένο Σάββατο μοιάζει να μην έχει στρατηγική. Και ο πρόεδρος Τραμπ, που έχει δώσει μέχρι στιγμής πολλές και αντικρουόμενες εκδοχές για τους στόχους αυτού του πολέμου, έχει κάθε συμφέρον να τον τερματίσει το ταχύτερο δυνατό. Δεν είναι βέβαιο ότι θα τα καταφέρει. Το «σενάριο της Βενεζουέλας» ήταν εξαρχής μη ρεαλιστικό, καθώς το Ιράν είναι ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτισμικά και πολιτικά μια τελείως διαφορετική χώρα από εκείνη που κυβερνούσε ο Μαδούρο. Οι απώλειες αμερικανικών ζωών είναι μέχρι στιγμής μικρές, αν όμως αυξηθούν θα εντείνουν τη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης για έναν πόλεμο με τον οποίο οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν από την αρχή αντίθετοι.
Είναι εύκολο να λέμε ότι οι Ιρανοί χρειάζονται έναν Μαντέλα ή έναν Βαλέσα. Πιστεύει όμως κανείς πώς μια τέτοια ριζική μεταμόρφωση μιας χώρας μπορεί να γίνει κάτω από μια βροχή drones και πυραύλων;
