Η σημερινή επέτειος για την Πανελλήνια Σχολική Ημέρα κατά της Βίας στο Σχολείο αποκτά δραματική επικαιρότητα και μας φέρνει προ των συλλογικών ευθυνών μας. Κι αυτό αφού τα περιστατικά βίας – και ενίοτε ακραίας – στους εφήβους και μετεφήβους λαμβάνει ευρείες και τραγικές διαστάσεις που μόνο τον κώδωνα του κινδύνου μπορούν να κρούσουν.
Το όλο κλιμακούμενο πρόβλημα δεν οριοθετείται εντός των σχολικών αιθουσών αλλά είναι πολυεπίπεδο και πολυπρισματικό και εφάπτεται με την οικογένεια, τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά, τις προσλήψεις που έχουν και βέβαια τον τρόπο που παροχετεύουν τον θυμό τους.
Εδώ την ευθύνη έχει και η πολιτεία και το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας ενώ τα σύγχρονα επιστημονικά εργαλεία αποτελούν έναν επιπρόσθετο σύμμαχο στην εξάλειψη της βίας στις νέες ηλικίες. Η θέση και η διδαχή για παράδειγμα – ακόμη και μέσω δράσεων που θα διαβάσετε στην έρευνα των «ΝΕΩΝ» σήμερα – πως τα παιδιά είναι μέρος μιας κοινότητας συνύπαρξης και αποδοχής της διαφορετικότητας είναι μια πολύ καλή βάση και αφετηρία για μια άλλη κουλτούρα διάδρασης και πολιτισμού.
Οι δε παράλληλες ψυχοεκπαιδευτικές δράσεις και δραστηριότητες που οφείλει η κοινότητα να ενθαρρύνει μεταβάλλουν το σύνηθες στείρο παράδειγμα του σχολείου και ενεργοποιούν μια λογική συμπερίληψης αλλά και αλληλοκατανόησης για τους μαθητές. Η βία ως φαινόμενο που συχνά αποτυπώνει ακριβώς αυτές τις κλειστές θεάσεις των παιδιών και τα αδιέξοδα μιας αδιάφορης ή και πληκτικής σχολικής καθημερινότητας αντιμετωπίζεται μερικώς με μια πιο ολική σχέση του μαθητή με την κοινότητα όπου μετέχει.
