Στο TikTok ακολουθώ μία γοργόνα που βρίσκεται στο Ντουμπάι. Σοβαρά. Είναι μια κοπελιά από την Κρήτη που εργάζεται σε ενυδρείο. Φοράει το μαγιό της, αλλά από τη μέση και κάτω μπαίνει σε ουρά γοργόνας. Παίρνει βαθιά ανάσα και καταδύεται. Και αφού κατέβει στα χαμηλά, στέκεται μπροστά στο τζάμι για να τη φωτογραφίσουν οι επισκέπτες. Η ίδια, όπως λέει, δεν μπορεί να διακρίνει πρόσωπα, παρά μόνο χρώματα. Λίγο πριν της σωθεί η ανάσα ανεβαίνει στην επιφάνεια. Και πάλι από την αρχή. Και το κάνει για μερικές ώρες κάθε μέρα. Οση φαντασία και αν διέθετε στα μικρά της χρόνια, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι κάποτε θα έκανε τη γοργόνα στα Εμιράτα.
Ομως τι είναι, στ’ αλήθεια, το Ντουμπάι; Μία εκδοχή της Disneyland, αλλά για ενηλίκους. Ενα Λας Βέγκας με τις απαραίτητες προσαρμογές προκειμένου να τηρούνται τα προσχήματα. Αλλωστε βρισκόμαστε σε μουσουλμανική χώρα. Και ναι, είναι ένας τόπος που σου επιτρέπει να πας με την απόχη σου και να κυνηγήσεις το όνειρό σου, ακόμα και αν παριστάνεις το παιχνίδι κάποιου άλλου με βαθιά τσέπη και χοντρό πορτοφόλι. Ασφαλώς και στο Ντουμπάι βρίσκονται αρκετές συμπατριώτισσές μας που βγάζουν μεροκάματο συνοδεύοντας κυρίους στην πολυτελή διαδρομή προς αναζήτηση της ηδονής. Ομως υπάρχουν και άλλοι. Γκαρσόνια, μουσικοί, τεχνικοί, στελέχη επιχειρήσεων, πιλότοι και αεροσυνοδοί, οργανωτές εκδηλώσεων, χορευτές και DJs. Είναι μία καλή αρπαχτή, αλλά όχι για μέτριους.
Αυτές τις μέρες στην κοινωνική δικτύωση, αλλά και στην τηλεόραση, απλώνεται μία χαιρέκακη διάθεση για αυτούς που είναι εγκλωβισμένοι εκεί. Αν μάλιστα εμφανιστεί κάποια εμφανίσιμη κυρία, οι περισσότεροι θα σπεύσουν να τη ρωτήσουν τι δουλειά κάνει στο Ντουμπάι. Και μετά βίας θα πνίξουν ένα πονηρό γελάκι. Ξέρετε τι προδίδει αυτό, σωστά; Ζήλια και αχαλίνωτο επαρχιωτισμό. Οι περισσότεροι βλέπουμε το Ντουμπάι ως ένα συνεχές πάρτι με απαγορευμένες απολαύσεις για πολύ πλούσιους. Συνεπώς οι εγκλωβισμένοι αντιμετωπίζονται όπως τα βιβλικά θύματα που λούστηκαν με φωτιά στα Σόδομα. Δεν υπάρχει συμπάθεια. Ούτε διάθεση να πληρώσουμε, ως φορολογούμενοι, τον επαναπατρισμό τους. Ας πρόσεχαν. Ας έμεναν εδώ να πληρώσουμε ρεφενέ τη μιζέρια μας.
Δικαιοσύνη και αγώνες
Διάβασα και άκουσα κάτι χαριτωμένες δηλώσεις μετά την απόφαση του Εφετείου για τη Χρυσή Αυγή. Για αγώνες που δικαιώθηκαν και Δημοκρατία που χρειάζεται αγώνες και παπούτσια να λιώνουν στους δρόμους. Να με συγχωρούν οι ενθουσιώδεις του λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου, αλλά η Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε από το Εφετείο και όχι από λαϊκό δικαστήριο. Διότι αν η Δικαιοσύνη αποφασίζει με βάση το λαϊκό θυμικό και τον όγκο των κινητοποιήσεων, τότε είναι κάτι άλλο, όχι ένας εκ των πυλώνων του πολιτεύματος. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με την υπόθεση των υποκλοπών. Οι δικαστές παρουσιάστηκαν, περίπου, ως ήρωες απέναντι στο κατεστημένο. Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ευσυνείδητους ανθρώπους που έκαναν τη δουλειά τους, όσο και αν ένας εξ αυτών, ο εισαγγελέας στοχοποιήθηκε με χυδαίο τρόπο. Συνεπώς καλό είναι να είμαστε πιο εγκρατείς όταν γενικεύουμε περί Δικαιοσύνης και ανεξαρτησίας. Η Δικαιοσύνη τις περισσότερες φορές λειτουργεί. Κάποιοι λειτουργοί της, όμως, είναι άλλη υπόθεση.
Κυριάκος και Ζωή
Ο Κυριάκος Βελόπουλος, από το βήμα της Βουλής, έκανε έναν χυδαίο, σεξιστικό υπαινιγμό για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Αναρωτιέμαι αν θα έκανε κάτι αντίστοιχο για τη Ζαχάροβα του Κρεμλίνου ή κάποιο στέλεχος της ρωσικής πρεσβείας. Μάλλον όχι. Νωρίτερα, ο Μητσοτάκης κάλεσε τους βουλευτές στο γραφείο του για κέρασμα γενεθλίων. «Θα μας δηλητηριάσετε», φώναξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία, παρεμπιπτόντως, ουδόλως ενοχλήθηκε ως γυναίκα από τη χυδαιότητα του Βελόπουλου. Λογικό. Διότι και οι δυο τους δεν κάνουν πολιτική, αλλά σπέκουλα στα ταπεινότερα των ενστίκτων. Και βρίσκουν ανταπόκριση. Τώρα κάποιος θα πει ότι έπρεπε να ασχολούμαι με τα μεγάλα ψάρια και όχι με τη μαρίδα. Λάθος. Διότι η πολιτική του Βελόπουλου και τη Ζωής νομιμοποιεί τη χυδαιότητα, την προτάσσει ως τρόπο συμπεριφοράς. Σε κάνει χειρότερο άνθρωπο.
