Το καθεστώς ζητάει εκδίκηση και ψάχνει νέο ηγέτη. Ψάχνει όμως κι έναν – υποτίθεται – σύμμαχό του: τη Ρωσία. Οταν το Σάββατο ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών κάλεσε τον ρώσο ομόλογό του, ο Λαβρόφ είχε μόνο συμπάθεια και λεκτική υποστήριξη να προσφέρει. Η Τεχεράνη, όπως το Καράκας του Μαδούρο κι η Δαμασκός του Ασαντ, δεν βρήκε τη βοήθεια που αναζητούσε στο Κρεμλίνο. Η Μόσχα αυτοσυστήνεται ως πόλος ισχύος σε έναν πολυπολικό κόσμο, αλλά όποτε έρχεται μια κρίσιμη στιγμή απλά παρακολουθεί τα φίλια σε εκείνη κράτη να δέχονται επιθέσεις. Μιλάει μόνο σαν να διεκδικεί μια ηγεμονία ανάλογη της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Δεν πράττει.
Οι Φρουροί της Επανάστασης θα έπρεπε να το περιμένουν. Και το καλοκαίρι, τις 12 μέρες που ΗΠΑ και Ισραήλ βομβάρδιζαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, οι Ρώσοι μόνο εξέδιδαν ανακοινώσεις με τις οποίες καταδίκαζαν τα χτυπήματα. Μετά, στήριζαν το «δικαίωμα» του ισλαμικού καθεστώτος στη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων στο Ιράν – και φέρονται να του έδωσαν και στρατιωτικό εξοπλισμό για να την πετύχει. Επίσης, τον Δεκέμβριο, σύμφωνα με τους «Financial Times», συμφώνησαν να το προμηθεύσουν με πυραύλους αξίας 500 εκατ. ευρώ προκειμένου να είναι έτοιμο για τη δεύτερη αμερικανική επίθεση.
Μέλλον
Αυτόν τον μήνα δε, το πολεμικό ναυτικό τους πήρε μέρος σε κοινές ασκήσεις με το ιρανικό στη Θάλασσα του Ομάν για συμβολικούς λόγους (συμμετείχε με ένα μόλις πλοίο, ωστόσο). Τυπικά, πάντως, η Μόσχα δεν είναι υποχρεωμένη να συνδράμει στρατιωτικά την Τεχεράνη. Η συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας που υπέγραψαν τον Απρίλιο του 2025 δεν προβλέπει κάτι τέτοιο. Τι κι αν η δεύτερη παρείχε στην πρώτη drones για τον πόλεμο στην Ουκρανία;
Ο ίδιος ο Πούτιν έχει υπερασπιστεί την ουδετερότητα της χώρας του κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του περασμένου Ιουνίου, λέγοντας στο Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης πως περίπου 2 εκατ. πρώην σοβιετικοί πολίτες ζουν στο Ισραήλ και δεν γίνεται να τους αγνοήσει. Παράλληλα, βέβαια, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή σήμερα του δίνει αρκετές ευκαιρίες να εκμεταλλευτεί. Απομακρύνει την προσοχή απ’ αυτόν στην Ουκρανία. Του επιτρέπει να δηλώνει πως κι η Δύση δεν σέβεται τους παγκόσμιους κανόνες. Του φτιάχνει επιχειρήματα για να αντικρούει τους αμφισβητίες του, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να είναι η Ρωσία στη θέση του Ιράν. Τον βοηθά, δηλαδή, να πείσει όσους συμμάχους του απέμειναν πως είναι ανούσιο να διαπραγματεύεσαι με τους Δυτικούς – και, φυσικά, να κρύβει ότι δεν έχει κανένα νόημα μια συμμαχία μαζί του.
