Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης βλέπει μια προσπάθεια απαξίωσης του βουλευτή εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτό μάλλον ένιωσε την ανάγκη να επισημάνει ότι «ο βουλευτής δεν είναι χειροκροτητής του αρχηγού του· είναι αυτεξούσιος και αυτόνομος. Δεν έχει δέσμια εντολή, αλλά επιλέγεται με κριτήριο το ήθος και την ικανότητα, με εντολή να αποφασίζει βάσει της συνείδησής του. Πολλές αποφάσεις δεν αφορούν μόνο τον λαό του σήμερα, αλλά το έθνος – δηλαδή τους νεκρούς και τους αγέννητους». Αραγε, τα λέει για να τ’ ακούσουν οι επικεφαλής κομμάτων γενικά ή κάποιος συγκεκριμένος;
Μπάχαλο
Χθες, ήταν η σειρά του Δημήτρη Μαρκόπουλου να τσακωθεί με την Κωνσταντοπούλου. Αφού εκείνη τον αποκάλεσε καταδότη των εργαζομένων, αυτός διαπίστωσε ότι η αρχηγός της Πλεύσης Ελευθερίας είναι «πολιτικός χούλιγκαν» και την κατηγόρησε για «ρουβικωνοποίηση» της Βουλής. Ο ένας εμφανίστηκε όσο μαχητικός θα ήθελε το δεξιό κοινό να είναι ένας γαλάζιος κι η άλλη απέκτησε υλικό για ένα ακόμη βίντεο στο TikTok για τα μάτια των αντισυστημικών. Ολοι μπορούν να είναι ικανοποιημένοι, επομένως. Οι ψηφοφόροι τους θα το ευχαριστήθηκαν.
Αντικομμουνισμός
«Δεν είναι σόου να πηγαίνει και να λέει ότι φορά μανικετόκουμπα με το αμερικανικό εθνόσημο γιατί είναι δράκουλες οι κομμουνιστές και να αρχίζει να πουλάει αντικομμουνισμό; Είναι δυνατόν σήμερα, το 2026, η σημαία, η ιδεολογία της παράταξης της Κεντροδεξιάς να είναι ο αντικομμουνισμός;», αναρωτήθηκε ο Κώστας Τσουκαλάς. Καταθέτω την απορία του κυρίως για να αναδείξω την αδωνική ατάκα με τα μανικετόκουμπα. Γιατί, ως γνωστόν, γίνεται κανείς αντικείμενο της χλεύης με τις ιδιότητες που προσποιείται ότι έχει.
Αλληλεγγύη
Τριάντα πέντε ευρωβουλευτές της Αριστεράς, των Πρασίνων και των Σοσιαλιστών, ανάμεσά τους κι ο Κώστας Αρβανίτης, έστειλαν επιστολή στην Κάγια Κάλας ζητώντας από όλα τα αρμόδια όργανα της ΕΕ «να βγουν από τη λογική της υποταγής στην Ουάσιγκτον και να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες, ώστε να προστατεύσουμε τους οικονομικούς φορείς της ΕΕ που δραστηριοποιούνται στην Κούβα» και «να συμβάλουμε στην ανακούφιση των δεινών του λαού της Καραϊβικής». Τόση αγωνία να υψώσει η Ευρώπη ανάστημα στον Τραμπ για κάτι άλλο δεν έχουν δείξει, πάντως.
