Σωστά το λέει ο Ρεζά Παχλαβί, ο εξόριστος γιος του τελευταίου σάχη: «Οι δικτατορίες πέφτουν όταν τις ανατρέπουν οι λαοί και όταν οι πολίτες, οι εργαζόμενοι, οι τεχνοκράτες, οι αρχές ασφαλείας παύουν να τις στηρίζουν». Σε αυτό συμφωνεί με τον πατέρα του, ο οποίος το 1978 υποχώρησε χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση κάτω από την πίεση των διαδηλώσεων. Είναι γνωστό ότι η εισήγηση των υπουργών του τελευταίου σάχη ήταν να καταστείλει με βία τις διαδηλώσεις, εκείνος όμως τους απάντησε ότι δεν ήθελε να γίνει αυτό που τον κατηγορούσαν οι διαδηλωτές και δεν ήταν. Δολοφόνος δεν ήταν. Εφυγε λοιπόν για το εξωτερικό, αρχικά για παρατεταμένες διακοπές, που μετά έγιναν εξορία και η συνέχεια είναι γνωστή.
Αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή του μακαρίτη σάχη, ότι απέφυγε δηλαδή την αιματοχυσία. Ηταν ρηχός, ματαιόδοξος, ανόητος, αλλά δεν ήταν δολοφόνος. Ηταν όμως και η χειρότερη στιγμή του, γιατί άνοιξε τον δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας θεοκρατικής δικτατορίας, που έχει αποδείξει συχνά ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα με τις αιματοχυσίες. Στις πρόσφατες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος, που ξεκίνησαν στα τέλη Δεκεμβρίου και συνεχίστηκαν τον Ιανουάριο, υπολογίζεται (από πηγές που εμπιστεύεται η βρετανική «Guardian» ώστε να δημοσιεύει τους υπολογισμούς τους) ότι μόνο κατά το διήμερο 8-9 Ιανουαρίου το καθεστώς σκότωσε 30.000 ανθρώπους. Αν αυτό το εξωφρενικό νούμερο ευσταθεί, τότε το Ιράν σπάει το ρεκόρ των Ες-Ες, που υφίσταται από το 1941, όταν δολοφόνησαν 35.000 Εβραίους στο φαράγγι του Μπαμπιγιάρ, έξω από το Κίεβο. Οι ναζί χρειάστηκαν τέσσερεις ημέρες για να ολοκληρώσουν τη σφαγή, οι μουλάδες υπολείπονται μεν κατά τι σε αριθμό θυμάτων, αλλά τους καθάρισαν μέσα σε δύο ημέρες.
Οι μουλάδες της Τεχεράνης δεν είναι χαλβάδες. Είναι αδίστακτα καθάρματα και εκείνο που τους κάνει περισσότερο επικίνδυνους είναι πως ξέρουν ότι, σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος τους, ο κόσμος θα τους κυνηγάει στους δρόμους για τους παλουκώσει – και τα μακριά τους φορέματα δεν βολεύουν για τρέξιμο. Η τρέχουσα εξέγερση (γιατί ακόμη δεν έχει καταπνιγεί τελείως) γίνεται για τους ίδιους λόγους που εξεγέρθηκε ο κόσμος κατά της μοναρχίας πριν από περίπου μισό αιώνα: οικονομία, βιοτικό επίπεδο, διαφθορά της εξουσίας. Είναι φανερό, όμως, ότι δεν φτάνει μόνο ο λαός και οι θυσίες του. Στις πόσες χιλιάδες νεκρών, δηλαδή, θα αναγνωρίσει την ήττα του το θεοκρατικό καθεστώς, στις 50, στις 100, στις 200; Για τον λόγο αυτόν, χρειάζονται και οι βόμβες. Ο σκοπός του στρατιωτικού πλήγματος, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι μόνο η εξουδετέρωση των οπλικών συστημάτων με τα οποία το Ιράν απειλεί την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά επίσης η αποδυνάμωση και η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος.
Ομως, το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα. Αφενός, είναι γεωγραφικά τεράστιο – το γειτονικό Ιράκ, έτσι όπως βλέπεις τον χάρτη, χωράει 3-4 φορές μέσα στην έκταση που καλύπτει το Ιράν. Το μόνο που χρειάζονται οι μουλάδες είναι να φάνε το ξύλο της αρκούδας, με υπομονή και εγκαρτέρηση, αλλά στο τέλος του πολέμου να έχει επιβιώσει το καθεστώς. Αν επιβιώσουν και εξακολουθούν να ελέγχουν με σιδηρά πυγμή την κοινωνία, σιγά σιγά θα ξεκινήσουν πάλι τα ίδια.
Με άλλα λόγια, μόνο χρόνο κερδίζει η Δύση από ένα χτύπημα ανάλογο εκείνων του πρόσφατου παρελθόντος, όπως στον λεγόμενο Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών. Πόσο να κρατήσει αυτό, 20 μέρες, 30, άντε 40; Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι οι αμερικανικές δυνάμεις, που έχουν συγκεντρωθεί στην περιοχή και αναμένουν την πολιτική απόφαση του προέδρου Τραμπ, επαρκούν για πόλεμο μηνών, όχι εβδομάδων. Αυτή είναι η σοβαρότερη απειλή που ορθώνουν οι Αμερικανοί έναντι του Ιράν. Προβάλλουν, με άλλα λόγια, την προοπτική ενός πολέμου μηνών, από τον οποίο το καθεστώς δύσκολα θα καταφέρει να επιβιώσει, ελπίζοντας ότι αυτό θα πείσει τους μουλάδες να υποχωρήσουν, αποδεχόμενοι ένα είδος άτυπης κηδεμονίας του καθεστώτος, όπως στη Βενεζουέλα.
Με τη θεμελιώδη διαφορά, όμως, ότι το καθεστώς του Ιράν δεν έχει καμία σχέση με εκείνο της Βενεζουέλας. Οσο περνά ο καιρός και βλέπουμε με τι ενθουσιασμό συνεργάζεται η κυβέρνηση της Βενεζουέλας με τους Αμερικανούς στον πετρελαϊκό τομέα, πυκνώνουν οι υποψίες ότι συνεργάστηκαν προκειμένου να απαλλαγούν από τον πανηλίθιο Μαδούρο. Ενα ισλαμικό, θεοκρατικό καθεστώς, όμως, δεν συνθηκολογεί με τον «Σατανά». (Μιλάμε, ας μην το ξεχνάμε, για ανθρώπους που πιστεύουν ότι υπάρχει Σατανάς…)
