Στέκεται αλληλέγγυος με τη Γαλλία, που προχώρησε στην απαγόρευση πρόσβασης των εφήβων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είπε ο έλληνας Πρωθυπουργός στο «AI Impact Summit» της Ινδίας – και σύμφωνα με πηγές από την Αθήνα, η προστασία των νέων από τον ψηφιακό εθισμό είναι πράγματι προτεραιότητα για την κυβέρνησή του. Βέβαια, η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Εμανουέλ Μακρόν όταν μιλάει για τις πλατφόρμες των σόσιαλ μίντια και τα μεγαλοστελέχη των Big Tech είναι πολύ πιο φλογερή.
Προχθές, σε μια συζήτηση για τις γαλλο-ινδικές πανεπιστημιακές συνεργασίες, ας πούμε, ανέφερε «μερικοί απ’ αυτούς διατείνονται ότι είναι υπέρ της ελευθερίας του λόγου. Εμείς είμαστε υπέρ των ελεύθερων, απόλυτα διαφανών, αλγόριθμων. Η ελευθερία του λόγου είναι καθαρή ανοησία αν κανείς δεν γνωρίζει πώς καθοδηγείται. Ολοι οι αλγόριθμοι είναι μεροληπτικοί, το ξέρουμε αυτό». «Και έχουν τόσο μεγάλη επίδραση, ειδικά στα σόσιαλ μίντια, που δεν έχουμε ιδέα πώς φτιάχνεται ο αλγόριθμος, πώς δοκιμάζεται και πού θα σε οδηγήσει – η υπονόμευση της δημοκρατίας μπορεί να είναι τεράστια», συμπλήρωσε. Ο γάλλος πρόεδρος συνέχισε πολλές κόντρες με τις παρατηρήσεις του – όχι μόνο με τους τεχνολογικούς κολοσσούς αλλά και με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, αφού η τελευταία φωνάζει ότι η νομοθεσία της Ευρώπης απειλεί την αμερικανική παράδοση της ελευθερίας του λόγου.
Εμπλοκή
Ο Τραμπ κατηγορεί τους Ευρωπαίους για λογοκρισία. Εκείνοι απαντούν πως η αυστηρή εποπτεία είναι η μοναδική δημοκρατική μέθοδος να περιοριστούν το παράνομο περιεχόμενο και οι καταχρήσεις εξουσίας που πηγάζουν από την οικονομική ισχύ και την επιρροή των εταιρειών τεχνολογίας – είναι, δηλαδή, ένα μέσο προστασίας των καταναλωτών πολιτών τους. Η κουβέντα δεν είναι καινούργια αλλά έχει γίνει ακόμα πιο περίπλοκη στον καιρό της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Για παράδειγμα, κυβερνώντες στη Γηραιά Ηπειρο ανησυχούν για την κατ’ ιδίαν διάδραση των ανηλίκων με τα chatbots της ΑΙ – γιατί πολλοί κηδεμόνες ζητούν πια επιτακτικά να διασφαλιστεί κρατικά η διαδικτυακή ασφάλεια των παιδιών τους. Οι κυβερνήσεις, επομένως, ακούν αιτήματα της κοινής γνώμης. Ο εντός ευρωπαϊκών συνόρων αντίλογος υποστηρίζει ότι οι περιορισμοί συνήθως φέρνουν τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο «Economist» δίνει και μια άλλη πτυχή. Γράφει: «Οι πολιτικοί λένε ότι οι απαγορεύσεις των σόσιαλ μίντια είναι η μόνη υπεύθυνη επιλογή. Στην πραγματικότητα, είναι ένας τρόπος για αποφύγουν τη φροντίδα που αξίζουν τα παιδιά». Το επιχείρημα αναδεικνύει μια κρίσιμη παράμετρο: καμία νομοθετική πρωτοβουλία δεν θα δουλέψει αν δεν εμπλακούν στην εφαρμογή της οι γονείς, αν δεν δείχνουν καθημερινά στα παιδιά τους ότι η αληθινή ζωή βρίσκεται στον πραγματικό κόσμο, όχι στον ψηφιακό.
