Tι άλλο θα περίμενε ο απλός πολίτης, όταν ένας συνδικαλιστής βρίσκεται επί 20 συναπτά έτη στην κορυφή της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης (ΓΣΕΕ). Γι’ αυτόν καθιερώθηκε η φράση «καριέρα συνδικαλιστή». Και μάλιστα σε μια εποχή όπου τα εργατικά συνδικάτα έχουν απαξιωθεί και βρίσκονται στο περιθώριο.
Είναι γεγονός ότι η «ερωτική» σχέση με την καρέκλα «πρόδωσε» τον Γιάννη Παναγόπουλο. Είκοσι χρόνια πρόεδρος στη ΓΣΕΕ είναι πρωτοφανές και ανήκουστο. Και εγείρει πολλά ερωτηματικά ο λόγος που «αγκάλιασε» τη θέση του προέδρου. Οσοι τον γνωρίζουν τον θεωρούν «άφιλο» και «πλεονέκτη». Αλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι βρέθηκε κατ΄ επανάληψη σε κόντρα ακόμη και με στενούς συνεργάτες του.
Πολλοί είναι εκείνοι που ψάχνουν τη σχέση του 72χρονου Παναγόπουλου με τον επί χρόνια στενό του συνεργάτη Δημήτρη Καραγεωργόπουλο που τον καρατόμησε τον Δεκέμβριο του 2024 από τη γραμματεία Τύπου της Συνομοσπονδίας. Βλέπετε, για πολλούς, ο Καραγεωργόπουλος ήταν η διάδοχη κατάσταση στη ΓΣΕΕ και αυτή η κίνηση προκάλεσε πολλά ερωτήματα.
Εκλογικά «μαγειρέματα»
Το σίγουρο είναι ότι ο Παναγόπουλος διέπραξε μεγάλα συνδικαλιστικά λάθη. Λάτρης των εκλογικών «μαγειρεμάτων» στις εκλογές των συνδικάτων, ατύχησε (και) με τις εκλογές στην ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία τραπεζοϋπαλλήλων). Τότε (Δεκέμβριος 2024) όλοι κατηγόρησαν τον Γιάννη Παναγόπουλο ότι προωθεί διασπαστικά ψηφοδέλτια της ΠΑΣΚΕ, «χαρίζοντας» ουσιαστικά συνδικαλιστικές παρατάξεις στη ΝΔ (ΓΕΝΟΠ – ΔΕΗ, ΟΤΕ και τώρα ΟΤΟΕ).
Ειδικότερα, τον Δεκέμβριο του 2024, συνδικαλιστικό πραξικόπημα στην ΟΤΟΕ κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ με φόντο την ανάδειξη νέου προεδρείου. Η ΔΗΣΥΕ, η παράταξη που πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ με επικεφαλής τον Γ. Μότσιο, έλαβε 39%, ανεβάζοντας τα ποσοστά της κατά 6 μονάδες (από 33% που είχε πάρει το 2021), καταλαμβάνοντας μάλιστα για πρώτη φορά από το 1990 επτά από τις δεκαπέντε έδρες στην Εκτελεστική Γραμματεία.
Ωστόσο, με σύμπραξη μελών της ΟΤΟΕ που πρόσκεινται στη ΝΔ, στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και με «αντάρτικο» ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ, εξελέγη πρόεδρος ο γαλάζιος Ανδρέας Καλλίρης, η παράταξη του οποίου έλαβε 23,5%. Γενικός γραμματέας εξελέγη ο Θανάσης Σταθόπουλος, ο οποίος είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο κατέβηκε με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο και έλαβε 6,8%. Ταυτόχρονα στο νέο ΔΣ δεν συμμετέχει κανείς από την παράταξη Μότσιου (ΠΑΣΟΚ), όπως απεφάνθη η Εκτελεστική Γραμματεία με ψήφους 8-7.
Από το 1974 στη δράση
Η μακροχρόνια συνδικαλιστική του δράση ξεκίνησε το 1974 με την εκλογή του στη διοίκηση του Συλλόγου Υπαλλήλων της Εθνικής Τράπεζας (ΣΥΕΤΕ) και της Ομοσπονδίας Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΟΤΟΕ). Εκλέγεται επί σειρά ετών στο Προεδρείο και την Εκτελεστική Επιτροπή της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ), στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ΔΣΣ).
Διετέλεσε μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ). Οι προτεραιότητές του στο διεθνές και ευρωπαϊκό γίγνεσθαι περιλαμβάνουν διμερείς και ευρύτερες πρωτοβουλίες συνδικαλιστικής αλληλεγγύης. Καθώς επίσης συντονισμού με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την κλιματική αλλαγή και την προάσπιση της ειρήνης, της ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Οι εκλογές του ΠΑΣΟΚ
Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι στις τελευταίες εκλογές στο ΠΑΣΟΚ ο Παναγόπουλος δεν βγήκε να στηρίξει δημόσια κάποιον υποψήφιο αρχηγό, όπως είχε κάνει στην πρώτη εκλογή Ανδρουλάκη, όταν ήταν στο επιτελείο του Γιώργου Παπανδρέου. Κάποιοι άκουσαν τον ίδιο να λέει ότι ψήφισε την Αννα Διαμαντοπούλου, αλλά στον δεύτερο γύρο στήριξε την επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη. Πάντως, αρκετά στελέχη της επιρροής του στη ΓΣΕΕ στράφηκαν στο να στηρίξουν είτε τον Χάρη Δούκα είτε τον Παύλο Γερουλάνο.
Η ΓΣΕΕ σε κρίση
Οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες, με τη ΓΣΕΕ να εισέρχεται στη δίνη μιας κρίσης. Το νέο συνέδριο της ΓΣΕΕ είναι προγραμματισμένο για τα μέσα Απριλίου, με τον Γ. Παναγόπουλο να δηλώνει ότι θα είναι πάλι υποψήφιος. Την ίδια ώρα, ο Τάσος Γκιάτης, μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ, ζήτησε την αναβολή του συνεδρίου και την αντικατάσταση όλων των ηγετικών μελών της Συνομοσπονδίας.
Η παρακμή των συνδικάτων
Πέρα από το θέμα Παναγόπουλου, είναι γεγονός ότι η παρακμιακή εικόνα της κοινωνίας αντικατοπτρίζεται και στα εργατικά συνδικάτα. Η σοβαρή οικονομική κρίση, η απαξίωση θεσμών και αξιών έχουν επιφέρει ένα σοβαρό πλήγμα στην κοινωνική αλληλεγγύη.
Εχουν δημιουργήσει αντιδραστικές και μοναχικές συμπεριφορές. Η κοινωνία, ηττημένη, χρεοκοπημένη, με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδράσει, κινείται στα αποκαΐδια των Μνημονίων, της απόγνωσης, της μιζέριας και της εσωστρέφειας. Και τα συνδικάτα, απόντα και ανήμπορα να αντιδράσουν, παρακολουθούν αμέτοχα αυτή τη θλιβερή πορεία.
Μάλιστα, την ίδια περίοδο που η λαίλαπα των Μνημονίων έχει οδηγήσει σε δραματικές μειώσεις στα εισοδήματα των εργαζομένων και στην ανατροπή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις. Το αποτέλεσμα είναι να παρατηρείται το γνωστό φαινόμενο του αποσυνδικαλισμού, της απομαζικοποίησης των εργατικών συνδικάτων.
Οταν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές δεν είναι σε θέση να απεγκλωβιστούν από τις μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις, όταν ο εργατοπατερισμός και ο κομματικός συνδικαλισμός θριαμβεύουν και στόχος είναι η αναρρίχηση σε βουλευτικά και άλλα αξιώματα, είναι προφανές ότι η κρίση είναι βαθιά.
Και φυσικά δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να μας δείξουν ότι οι εργαζόμενοι προ ετών έχουν εγκαταλείψει τα συνδικάτα. Το διαπιστώνουμε καθημερινά. Ο μισθωτός των 300 ευρώ με την απορρυθμισμένη αγορά εργασίας και την τεράστια ανεργία σηκώνει καθημερινά τον σταυρό τού μαρτυρίου, αφού ούτε τα συνδικάτα αλλά ούτε και το κράτος είναι ικανά να σταθούν εμπόδια στις άγριες ορέξεις των εργοδοτών.
Ετσι το πρόβλημα του αποσυνδικαλισμού θα γίνει οξύτερο στο μέλλον αν δεν γίνει κατανοητό από τους συνδικαλιστές ότι είναι σε αυτές τις καρέκλες, εκλεγμένοι, για να προασπίζουν με ειλικρίνεια και θυσίες τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να χρησιμοποιούν τη θέση τους ως εφαλτήριο για την προσωπική αλλά και την πολιτική τους σταδιοδρομία.
