Αυτή, λέει, δεν μίλησε για εισβολείς. Πόσταρε για παράνομες εισβολές. Οτιδήποτε γράφει (γιατί πλέον προτιμάει την αδιαμεσολάβητη από τα μίντια επικοινωνία μέσω σόσιαλ μίντια με το πανελλήνιο) «δολίως παρερμηνεύεται με τη γνωστή μέθοδο της διαστρέβλωσης λέξεων» – και φυσικά, αυτό συμβαίνει «μετά την έναρξη της διαδικασίας συγκρότησης του Κινήματός μας». Ανάμεσα σ΄εκείνους που, κατά την άποψή της, εσκεμμένα παρανόησαν τα λόγια της ήταν ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός, τον οποίο φροντίζει συχνά να κατηγορεί – από τα Γιάννενα, δήλωσε «αποτελεί ντροπή για τον λαό μας και την ιστορία του, να λέμε ότι στις βάρκες αυτές έχουμε εισβολείς».
Ηταν, όμως, κι ο διάδοχός του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα έχει ΙΧ κόμμα. Από το βήμα του έκτακτου συνεδρίου του, επιχείρησε να σταματήσει τις φήμες που τον θέλουν να διερευνά την πιθανότητα μετεκλογικής συνεργασίας των δύο «κινημάτων». «Δεν πάμε πίσω στο δικαίωμα μιας γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της. Δεν πνίγουμε μετανάστες. Δεν πάμε πίσω στο δικαίωμα ενός ανθρώπου να παντρευτεί όποιον θέλει», ανέφερε. Οι επιθέσεις Τσίπρα και Κασσελάκη στην Καρυστιανού εξηγούνται από τη μεγάλη γκρίζα ζώνη των δημοσκοπήσεων, υποστηρίζουν αρκετοί.
Λόγοι
Κι οι τρεις στοχεύουν στους αναποφάσιστους. Ετσι, οι δυο πρώτοι προσπαθούν να απομακρύνουν τους αριστερόστροφους (ή έστω τους αντιδεξιούς) από την τρίτη, τονίζοντας το ούλτρα δεξιό πρόσημο που υποδηλώνουν οι παρεμβάσεις της. Κι η αντεπίθεσή της, βέβαια, ερμηνεύεται με τα ίδια εργαλεία. Εκείνη με τη σειρά της ποντάρει στο λευκό πολιτικό της μητρώο. Στην αντιπαραβολή, δηλαδή, του δικού της βιογραφικού, το οποίο δεν περιλαμβάνει καμία κομματική ή κυβερνητική θητεία με το πολιτικό παρελθόν των υπόλοιπων που αυτοσυστήνονται ως φρέσκες επιλογές. Στα μέτωπα που έχουν ανοίξει για χάρη των παραπάνω ψηφοφόρων είναι λογικό οι εμπλεκόμενοι να αποπειρώνται να σαμποτάρουν ο ένας τον άλλον.
Ωστόσο, οι μέθοδοι δολιοφθοράς που χρησιμοποιούν, αποκαλύπτουν ένα πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν πολλοί επίδοξοι εκφραστές των δυσαρεστημένων απ’ το σύστημα πολιτών: κανείς τους δεν μπορεί να ψυχογραφήσει με σιγουριά το κοινό που προσδοκά να εκπροσωπήσει. Γιατί δεν υπάρχει ένας μόνο λόγος θυμού που να τους ενώνει όλους. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην περίπτωση όσων έχουν επιλέξει την αποχή. Παρότι οι νέοι πολιτικοί παίκτες ευελπιστούν να κινητοποιήσουν όποιους δεν προσήλθαν στις κάλπες στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις – προκειμένου να φουσκώσουν τα ποσοστά τους –, οι αιτίες της αποχής μπορεί να είναι τόσες όσοι κι απέχοντες.
