Τα ναρκωτικά δεν είναι τωρινό πρόβλημα. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Δυστυχώς. Και η Πολιτεία, αντί να το αντιμετωπίσει, ψάχνοντας και βρίσκοντας ουσιαστικές λύσεις, προσπαθεί απλά να το κρύψει. Μαζί και τους ανθρώπους που είναι τοξικοεξαρτημένοι. Ανθρωποι που βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε αυτόν τον εφιάλτη και αντί να τους δίνουμε χείρα βοηθείας, προσπαθούμε να τους κάνουμε… αόρατους. Τους πάμε πότε από εδώ και πότε από εκεί. Πάντα όμως στις ίδιες άθλιες συνθήκες.
Στην Ελλάδα του 2026 μ.Χ. το πρόβλημα δεν είναι τα ναρκωτικά, αλλά οι άνθρωποι που έχουν πέσει θύματα των ναρκωτικών. Που βλέπουν τις ζωές τους να χάνονται, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Ενα ολόκληρο κράτος, αν όχι μια ολόκληρη κοινωνία, αντιμετωπίζει τον τοξικοεξαρτημένο ως τον βασικό υπεύθυνο για την κατάστασή του και κάπως έτσι ψάχνει και τη λύση. Δείχνοντάς τον με το δάχτυλο αντί να του δώσει απλά το χέρι. Ακόμα και η «θεραπεία» με τα υποκατάστατα, σηκώνει πολλή συζήτηση, καθώς ουσιαστικά συντηρούν την εξάρτηση και δημιουργούν σύγχυση στον χρήστη.
Σε κάθε περίπτωση αν η οργανωμένη Πολιτεία αποφασίσει να ασχοληθεί σοβαρά και κυρίως ουσιαστικά με το θέμα και όχι να υποκρίνεται ότι ασχολείται, θα πρέπει πριν και πάνω απ’ όλα να επενδύσει σε ανθρώπινο δυναμικό, χώρους και σε ένα πρόγραμμα που θα προβλέπει ακόμα και την επιστροφή του ανθρώπου στην κανονικότητα, όταν ξεπεράσει το πρόβλημα. Νικώντας και το στίγμα που δημιουργεί προκατάληψη, στους χώρους εργασίας. Πριν και πάνω απ’ όλα όμως πρέπει να κοιτάξουμε αυτούς τους ανθρώπους στα μάτια, ως θύματα και όχι ως θύτες.
Αυτό θα είναι μια καλή αρχή.
