Ανοιξε, και σωστά κατ’ εμέ, η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, και παρά τις δεύτερες σκέψεις που φαίνεται να υπάρχουν σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση (δεύτερες, με την έννοια των μικροκομματικών θεωρήσεων), είναι καλή ευκαιρία να αναμορφωθεί το Σύνταγμα, από όσα αναχρονιστικά το βαραίνουν. Η κυβέρνηση διά του προέδρου Κυριάκου του Α‘ έθεσε ορισμένα ζητήματα τα οποία όντως αποτελούν πιθανό πεδίο για συναινέσεις των κομμάτων (λ.χ. οι αλλαγές, και γιατί όχι και η πλήρης κατάργηση του άρθρου 86 περί ευθύνης υπουργών), αλλά έβαλε στο τραπέζι και ζητήματα στα οποία σίγουρα θα υπάρξουν συγκρούσεις. Μικρότερες ή μεγαλύτερες. Γι’ αυτό η αντιπολίτευση, και ειδικά το ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να μετρήσει καλά τα πράγματα. Να τα ζυγίσει, πριν πάρει αποφάσεις. Για παράδειγμα, άκουσα χθες τον εκπρόσωπο του κόμματος Κ. Τσουκαλά να δηλώνει ότι εμείς δεν συμφωνούμε με την αλλαγή του άρθρου 16 περί μη κρατικών πανεπιστημίων, διότι, το οποίον, κ.λπ. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι η κυβέρνηση στο συγκεκριμένο θέμα βυσσοδόμησε προ ενάμιση χρόνου και παρέκαμψε νομοθετικά την απαγόρευση, το Συμβούλιο της Επικρατείας έδωσε το ΟΚ ως προς αυτό, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πλέον μια πραγματικότητα. Τώρα, εν έτει 2026, το ΠΑΣΟΚ, τι ακριβώς θα υπερασπιστεί; Να επανέλθουμε στο πρότερο καθεστώς;
Προσωπικά θεωρώ ότι η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση είναι μια χρυσή ευκαιρία, ίσως η τελευταία, για να αποκαταστήσει το ΠΑΣΟΚ τη σχέση του με το πολιτικό Κέντρο, επιδεικνύοντας σοβαρότητα και πολιτική ευελιξία. Αλλιώς, θα είναι άξιο της μοίρας του…
Διαβασμένη η «πρόεδρος»
Περασμένα μεσάνυχτα Κυριακής, με βρήκε το (ηχητικό) μήνυμα στο κινητό, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. «Εχετε mail» με ειδοποίησε το μήνυμα, και το άνοιξα. Και τι βλέπω; Ολόκληρη ανάλυση για τα ελληνοτουρκικά, «διά χειρός» (έτσι προφανώς ήθελε να πιστέψουμε, γιατί το είχε αναρτήσει και στο Facebook) της «προέδρου» Καρυστιανού. Η ώρα ήταν ακριβώς 00.29 και αποφάσισα να το διαβάσω. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι «πολύ διαβασμένη περί τα ελληνοτουρκικά» η «πρόεδρος». Τη βρήκα περισσότερο, σε σχέση με την προ ημερών άλλη ανάρτησή της, με την οποία ζητούσε ενημέρωση από τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’ για τον λόγο για τον οποίο μεταβαίνει στην Αγκυρα.
Η χθεσινή ανάρτηση, πιο φροντισμένη και πιο πλούσια, έθετε και πάλι το ζήτημα της ενημέρωσης του ελληνικού λαού για το τι θα συζητήσει στην Αγκυρα ο Πρωθυπουργός, αλλά απουσίαζε εντελώς κάθε αναφορά σε δημοψηφίσματα και τα συναφή, ανόητα.
Νομίζω ότι η χθεσινή ανάρτηση έγινε ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο – για να μαζευτεί κάπως η προηγούμενη, που όσο να πεις μια θυμηδία την προκάλεσε.
Επίσης η πιο εξειδικευμένη, νεότερη, ανακοίνωση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, μου δημιούργησε την αίσθηση ότι ήταν γραμμένη από χέρι διπλωμάτη, αν όχι καριέρας, τουλάχιστον συνταξιούχου.
Λες να έπιασε «μετερίζι» δίπλα της ο πρέσβης Λεωνίδας Χρυσανθακόπουλος, ο οποίος κατά το παρελθόν «διακρίθηκε» για μερικές απόψεις, στα όρια του.. ψεκ(ασμού)…
(Σήμερα περιμένω να τοποθετηθεί και για τη συνταγματική αναθεώρηση. Αποκλείεται να το αφήσει αυτό να περάσει έτσι…)
Πολλές απόψεις για μία επέτειο
Στο μεταξύ έχουμε σοβαρό πρόβλημα για το τι δέον γενέσθαι κατά την 3η επέτειο από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η ομάδα υπό την «πρόεδρο» Καρυστιανού τάσσεται υπέρ της πραγματοποίησης ενός 3ημέρου εκδηλώσεων, το οποίο θα ξεκινήσει από την Πέμπτη 26 του μηνός, και θα κορυφωθεί το Σάββατο 28 με συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα.
Η άλλη ομάδα συγγενών τύπου Ρούτσι, η οποία τελεί υπό την υψηλή σκέπη της προέδρου… μπλα… μπλα… μπλα Ζωής, διατείνεται ότι η επέτειος θα πρέπει να τιμηθεί με διήμερες εκδηλώσεις. Του τύπου γενική απεργία στις 27 του μηνός, που είναι Παρασκευή, και πανελλαδικές συγκεντρώσεις την επομένη, που είναι Σάββατο και ο κόσμος θα μπορεί να προσέλθει ελεύθερα στις πλατείες.
Γνωρίζω ότι γίνονται προσπάθειες «συνεννόησης» για να υπάρξει ενιαία μορφή εκδηλώσεων, αλλά ως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει υπάρξει κάποιου είδους συμφωνία. Αγκάθι επίσης παραμένει τι θα γίνει με τη συγκέντρωση στην Αθήνα, ειδικά στο κρίσιμο θέμα, του ποιος θα μιλήσει στους συγκεντρωμένους. Η «πρόεδρος» Καρυστιανού, η οποία πλέον αντιμετωπίζεται ως αρχηγός κόμματος ή κάποιος από τους συγγενείς;
Μπλέξιμο…
Αποχώρηση από συνήθεια
Αυτές είναι (πολιτικές) τραγωδίες. Από αυτές τις ανομολόγητες. Τις ανείπωτες. Τις αδιανόητες. Ο Νίκος Μπίστης, ναι ο Νίκος Μπίστης, αυτοπροσώπως, αποχώρησε από τη Νέα Αριστερά, διότι όπως κατήγγειλε σε δήλωσή του, η οποία από χθες έχει συνταράξει ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο, διαφώνησε με τη «φωτογραφική αποδοκιμασία» του εξ εφέδρων προέδρου Αλέξη, στο συνέδριο του κόμματος! Ο Νικόλας, κι άλλοι εννιά σαν τον Νικόλα, πήραν των ομματιών τους, και αποχώρησαν εξ αυτού του (σοβαρού) λόγου, διότι δεν γίνεται κύριε να τον «φωτογραφίζεις» τον αρχηγό, ότι δεν θέλεις να συνεργαστείς μαζί του. Αίσχος! Και ντροπή!
Στα σοβαρά τώρα, το σημαντικό σε όλο αυτό είναι ότι ο Νικόλας ο Μπίστης ετοιμάζεται για την 34η μετακίνησή του σε άλλο κόμμα – τις προηγούμενες 33 τις είχαμε παρακολουθήσει άφωνοι με την… κινητικότητα του ανδρός. Καμία αντίρρηση, να του ευχηθούμε να τις… εκατοστίσει. Αλλά αυτά τα βαρύγδουπα που αναφέρει στην ανακοίνωσή του, και συνυπογράφουν άλλοι, τι τα θέλει; Αφού όλοι ξέρουμε γιατί αποχώρησε. Από συνήθεια!..
Πατώντας σε δύο κόμματα
Τώρα από τον κατάλογο των υπόλοιπων 9 που συνυπογράφουν τη δήλωση αποχώρησης από τη Νέα Αριστερά, είδα και το όνομα ενός κυρίου Αρη Στυλιανού, αγνώστου μου, εν πολλοίς. Αναρωτιέμαι, αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, το οποίο παρουσίασε μαζί με άλλους το «παραμύθι» του εξ εφέδρων προέδρου Αλέξη, στη Θεσσαλονίκη, προ 15ημέρου. Ο «παρουσιαστής», θυμίζω, αναφερόταν στην πρόσκληση ως καθηγητής, πρόεδρος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου. Η απορία μου γίνεται μεγαλύτερη (λέμε τώρα…) διότι αυτόν τον πολυπράγμονα κύριο Στυλιανού, ο Τσίπρας τον είχε ανακοινώσει προ 4ημέρου ως μέλος μιας «Ομάδας Επεξεργασίας Κειμένου Θέσεων για τη Σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» (ομάδα τρέχα γύρευε δηλαδή).
Ερωτώ, διότι δεν είναι και πολύ σόι, να υποδύεσαι το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ενός κόμματος και από την άλλη να ανακοινώνεται η συμμετοχή σου σε όργανο άλλου κόμματος.
Ο Μπίστης τουλάχιστον δεν μετείχε, πουθενά. Τώρα που έφυγε, δεν παίρνω όρκο…
Το λάθος της αντιπολίτευσης
Παραβρώμισε αυτή η τραγική ιστορία με το εργοστάσιο της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Ειδικά με τις κυβερνητικές ευθύνες. Δεν ξέρω αν υπάρχει σε όλο αυτό που συνέβη κάποιος κυβερνητικός δάκτυλος, αν δηλαδή υπήρξε κάποιου είδους παρέμβαση για να καλυφθούν οι παρανομίες της ιδιοκτησίας, ξέρω όμως, γιατί το καταλαβαίνω καλά, ότι αν συνεχιστεί αυτή η τάση της αντιπολίτευσης να χρεώνει στην κυβέρνηση τα πάντα, στο τέλος το πράγμα θα γυρίσει ανάποδα. Και όταν συμβεί κάτι, για το οποίο θα είναι προφανείς και αυταπόδεικτες οι κυβερνητικές ευθύνες, κανείς δεν θα πιστεύει τίποτα, διότι έχει προηγηθεί το «λύκος στα πρόβατα», και με μεγάλη ένταση. Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι και το θέμα της «Βιολάντα» έχει μπει στην κρεατομηχανή των social media και δεν πρόκειται να σταματήσει αυτό, πριν ολοκληρώσει τον κύκλο του, όμως κάπου όπα. Να πληρώσει η ιδιοκτησία αν ευθύνεται για το έγκλημα, αλλά η βιομηχανία πρέπει να προστατευθεί, και να μην κλείσει. Στο ερεβώδες όσο και δυσώδες Διαδίκτυο, μπορεί να διακινούνται οι πάσης φύσεως ανοησίες, όμως το εργοστάσιο είναι σημαντικός παράγων για την οικονομία της περιοχής, και όχι μόνο…
