Ο αθλητισμός είναι ένα από τα πιο όμορφα δευτερεύοντα πράγματα στη ζωή. Η τελευταία (η ίδια η ζωή) είναι πάνω απ’ όλα και δυστυχώς και η χθεσινή μέρα, δεύτερη συνεχόμενη, επεφύλασσε μια νέα τραγωδία σε εθνικό επίπεδο.
Διότι – και δικαίως – σε τέτοιες στιγμές, όλοι οι Ελληνες (και όχι μόνο) γινόμαστε ένα, είναι σαν να γινόμαστε έστω στιγμιαία, μέλη των οικογενειών που θρηνούν τους δικούς τους, είτε είναι οι πέντε αδικοχαμένες γυναίκες του εργοστασίου Βιολάντα, είτε πρόκειται για τους επίσης αδικοχαμένους επτά φίλους του ΠΑΟΚ που έχασαν τη ζωή σε ένα σοκαριστικό τροχαίο σε δρόμο της Ρουμανίας, ταξιδεύοντας προς τη Γαλλία προκειμένου να παρακολουθήσουν από κοντά τη μεγάλη τους αγάπη, την ομάδα της καρδιάς τους.
Ο ΠΑΟΚ, όπως και ο Ολυμπιακός (με την τραγωδία της θύρας 7) είναι οι δύο ελληνικές ομάδες που έχουν βιώσει τις μεγαλύτερες τραγωδίες χαμένων ανθρώπων τους, πάντα στον δρόμο του πηγαιμού για έναν αγώνα όπως τώρα ή της επιστροφής από αυτόν (όπως στην τραγωδία των Τεμπών με τα 6 αετόπουλα του ΠΑΟΚ που έχασαν τη ζωή τους το 1999) ή ύστερα από έναν αγώνα, όπως οι 21 νεκροί του 1981 στην τραγωδία (δυστυχώς χωρίς να βρεθούν ποτέ οι υπαίτιοι) της θύρας 7.
Δεδομένου ότι πλέον στην εποχή της άμεσης εικόνας, η χθεσινή τραγωδία αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις (καθώς υπάρχουν δυστυχώς πολλά και σοκαριστικά πλάνα) δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ανεξάρτητα από αυτό κάθε τέτοιο γεγονός είναι το ίδιο τραγικό και αφήνει δυστυχώς ανεξίτηλες μεγάλες πληγές στους συγγενείς που μένουν πίσω.
Είναι συγκινητικό, αλλά και συνάμα αισιόδοξο, το μήνυμα που ξεπροβάλλει από την αντίδραση όλων των οπαδών όλων των ομάδων της χώρας καθώς σε όλα τα σχετικά forum ανά την Ελλάδα, βρίσκει κανείς μηνύματα συμπαράστασης και συλλυπητήρια.
Είναι αλήθεια ότι έχουμε προχωρήσει και σε νοοτροπία (υπάρχουν ακόμα αρκετά βήματα που πρέπει να γίνουν βέβαια) και έστω μπροστά σε τέτοιες τραγωδίες, η τοξικότητα και η αντιπαλότητα των οπαδών μπαίνει στην άκρη και υπάρχει ο απαιτούμενος σεβασμός στους νεκρούς.
Η ευχή φυσικά είναι μια και μοναδική, το «Ποτέ ξανά» όσο και αν η ζωή είναι σκληρή και απρόβλεπτη και συνήθως μας προσγειώνει ανώμαλα. Μακάρι αυτό το δυστύχημα να ήταν το τελευταίο.
