Οσος κόσμος ακόμα ασχολείται με την πολιτική ένα πράγμα λέει: Πως αυτή σήμερα είναι στα κάτω της και πως υπάρχει ένα είδος χάους στον τρόπο που εξελίσσεται. Το τελευταίο δεν έχει απλώς να κάνει με το αν υπάρχουν εναλλακτικές απέναντι στη Νέα Δημοκρατία ή αν αυτές είναι πειστικές. Προφανώς ο προβληματισμός ενός κόσμου, ακόμα και η αποστροφή του έχει σχέση με το είδος του κοινοβουλευτικού λόγου, με την παραγωγή του κυβερνητικού έργου και με τον τρόπο που τα κόμματα σήμερα συνδέονται όντως με την κοινωνία. Ακόμα και τα επιμέρους ρεύματα δυσαρέσκειας που αναπτύσσονται – και που πολλές φορές ένα μέρος εξ αυτών ίσως και στρεβλά το ονοματίζουμε αντισυστημισμό – πάλι στα όρια ενός απαξιωμένου πολιτικού συστήματος εντοπίζονται.
Και αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον σήμερα, αυτό είναι το παράδοξο, είναι άνθρωποι που είτε είναι εκτός Κοινοβουλίου είτε δεν ασχολούνται με τον παραδοσιακό – συμβατικό τρόπο με την πολιτική. Επιτρέψτε μου να παραθέσω ορισμένους όπως τον Αντώνη Σαμαρά, τον Κώστα Καραμανλή, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον Αλέκο Παπαδόπουλο, τον Κώστα Λαλιώτη. Σημασία δεν έχει αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με πολλές εκ των θέσεων που αυτοί κατά καιρούς αναπτύσσουν. Αξία έχει να δεις ότι σήμερα υπάρχει μια απουσία πολιτικού στοχασμού πάνω στα επίδικα της εποχής. Εκείνοι τον διατηρούν. Αλλά λείπει κι εκείνη η όψη της γοητείας όπου η πολιτική έλκει τον πολίτη όχι απλώς στο να τον μετατρέψει σε πελάτη ή οπαδό της αλλά να τον κάνει μέτοχο και διαβιβαστή του δικού της σχεδίου.
Η απαξίωση της πολιτικής βέβαια έχει και τα δικά της πιο αντιφατικά στοιχεία. Για παράδειγμα η κοινωνική και πολιτική Ακροδεξιά που επίσης απαξιώνει και αποδομεί το υποτιθέμενα κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό. Η ίδια όμως διεκδικεί ρόλο και θέση σε αυτό ενώ δεν διστάζει πολλές φορές να συμπλεύσει με τις πιο κυρίαρχες απόψεις. Από την άλλη παρότι διανύουμε μια κρίση κομματικού φαινομένου και στην Ελλάδα, ο δρόμος παραμένει ίδιος για να μπορέσει κάποιος να αρθρώσει πολιτικό λόγο. Και ο δρόμος αυτός είναι η συγκρότηση του κομματικού δικτύου. Κάτι ακόμη είναι ότι παρότι η πολιτική είναι στα κάτω της, οι άνθρωποι την ίδια στιγμή γύρω μας διεκδικούν μεγάλο μέρος ελπίδων για το τι ακριβώς θα μπορεί να κάνει εκείνη σε σχέση με τη δική τους καθημερινότητα. Το μεγάλο θέμα σήμερα σε όλα αυτά δεν είναι τι σχέδιο εμφανίζουν οι πολιτικές δυνάμεις απλώς και μόνον. Είναι τι δυναμικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας προσέρχονται στο να εμπλακούν με τα δημόσια κοινά. Η πολιτική πέρα από την τέχνη της εξουσίας είναι και μία βαθιά παιδευτική δράση και δραστηριότητα και βέβαια ένα πολύ βασικό θερμόμετρο των δημοκρατιών.
