Στη λογοτεχνία αλλά και στην «ψεκασμένη» φιλοσοφία εμφανίζεται συχνά – πυκνά η ιδέα που τοποθετεί τη Γη στο εσωτερικό ενός τεράστιου οργανισμού. Είμαστε βακτήρια στο παχύ έντερο ενός σκύλου. Καλή ιδέα που μέρα με τη μέρα γίνεται πιο πειστική. Μία άλλη εκδοχή, που καταθέτω εδώ και τώρα, μας βάζει όλους μέσα σε ένα γαλαξιακό ριάλιτι που παρακολουθούν σε άλλους πλανήτες με αληθινά προηγμένους πολιτισμούς. Πρόκειται για θέαμα συναρπαστικό, εξόχως διασκεδαστικό και απολύτως συμβατό με τις απαιτήσεις των παραγωγών που βασίζονται σε αληθινούς χαρακτήρες. Δεν αποκλείεται αυτή τη στιγμή, κάπου στον Σείριο, να βλέπουν δηλώσεις του Τραμπ όπως εμείς κάνουμε χαβαλέ με τον Ελληνοαμερικανό που πήγε στο Survivor και μέσα σε κάθε φάση εισάγει πέντε φορές τη λέξη «bro».
Διαβάζω, που λέτε, στον κυριακάτικο Τύπο πλήθος αναλύσεων, σεντόνια ολόκληρα, για την κατεύθυνση που έχει πάρει η Αμερική υπό τη διαχείριση Τραμπ. Οι αναλυτές τα ρίχνουν όλα στο μπλέντερ. Τα ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Αμερικής, τις σπάνιες γαίες, τον διαμοιρασμό του κόσμου με τη Ρωσία, τη βουλιμία της υπερδύναμης για ζωτικό χώρο. Σωστό. Η ιστορική ανάλυση πάντα προσεγγίζει την Ιστορία με αυτόν τον τρόπο. Εξετάζει τις συγκρούσεις των συμφερόντων για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών και ενεργειακών πόρων. Και απλώνει χάρτες στο τραπέζι για να εξηγήσει το παίγνιο της επιρροής και της κατάληψης χώρου.
Ωστόσο αυτή η σφαιρική ματιά από μεγάλο ύψος, τις περισσότερες φορές αγνοεί ένα σημαντικό παράγοντα: την ανθρώπινη τρέλα. Και αν δεν σας αρέσει ο όρος, προτιμήστε την έννοια της ψυχικής διαταραχής. Ναι βέβαια, η τρέλα δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Είναι όμως καταλυτικός. Αυτή τη στιγμή ο πλανήτης υφίσταται τις συνέπειες από τον ιδιαίτερο ψυχισμό του Τραμπ. Ξεκινάς από εκεί: έχουμε έναν άνθρωπο που δεν πάει καλά και, κατά τις γνωματεύσεις που δημοσιεύονται συχνά, πάσχει από βαριά ναρκισσιστική διαταραχή με παράλληλη ψυχική συννοσηρότητα. Το στοιχείο αυτό καταργεί πλήρως τα παραδοσιακά κανάλια σκέψης με τα οποία πορεύεται η ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Και ενώ συζητάμε για έναν ταραγμένο κόσμο που αρματώνεται, η λύση μπορεί να βρίσκει στο διπλανό φαρμακείο, με τη σωστή συνταγή στο χέρι.
Η αποθέωση των κλισέ
Η Μαρία Καρυστιανού παραχώρησε συνέντευξη στο κυπριακό «Down Town». Και καλά έκανε. Ομως ενώ η κυρία Καρυστιανού εμφανίζεται ως κάτι βαθιά αντισυστημικό, στη συνέντευξή της χρησιμοποιεί τόσα κλισέ, λες και διαβάζεις δηλώσεις από τα βαθιά ’90s. «Ενα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα». «Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του». «Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες». «Το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας». Αν τώρα σε όλα αυτά προσθέσεις τη σχέση της «με τον ουρανό», έχεις μία κλασική συνταγή που χρησιμοποιεί τα γνωστά, ασφαλή συστατικά πολιτικού λόγου. Και τι καταλαβαίνεις στο τέλος της συνέντευξης; Αν αφαιρέσεις το προσωπικό δράμα, η Μαρία Καρυστιανού μιλάει με τη γλώσσα που χρησιμοποίησαν τόσοι και τόσοι άλλοι. Και το κάνει άτεχνα, σχεδόν ερασιτεχνικά.
Με Πίνα Κολάντα
Οι προστατευόμενοι μάρτυρες για την υπόθεση Novartis έγιναν πλούσιοι μέσω των αμοιβών που εισέπραξαν από τις αμερικανικές αρχές. Ο Φιλίστωρ Δεστεμπασίδης («Μάξιμος Σαράφης») φέρεται να έλαβε περίπου 10 εκατομμύρια δολάρια. Η Μαρία Μαραγγέλη («Αικατερίνη Κελέση») φέρεται να έλαβε περίπου 22 εκατομμύρια δολάρια. Η ελληνική Δικαιοσύνη απεφάνθη ότι ψευδομαρτύρησαν και τους τιμώρησε με ποινές που δεν άγγιξαν καν τα τρία χρόνια φυλάκισης και, φυσικά, επιβλήθηκαν με αναστολή. Και τώρα θέλω να βάλετε το χέρι στην καρδιά και να μου απαντήσετε με κάθε ειλικρίνεια. Ποιος από σας δεν θα έκανε την ίδια δουλειά έναντι μερικών εκατομμυρίων δολαρίων; Προσωπικά σκέφτομαι ότι θα απαντούσα θετικά στον πειρασμό. Και μετά θα έπνιγα τις τύψεις μου σε μία Πίνα Κολάντα μπροστά στα απαλά κύματα της Καραϊβικής.
Ο star της ημέρας
Ο στρατηγός Σόρεν Αντερσεν είναι ο διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της Δανίας στην Αρκτική. Και, όπως λέει, δεν μπορεί να φανταστεί μία χώρα του ΝΑΤΟ να επιτίθεται σε άλλη – προφανώς δεν έχει ακούσει κάτι για τα ελληνοτουρκικά. Συγκρατήστε το όνομα, γιατί ενδεχομένως να γίνει ο πιο γνωστός Δανός μετά τον Αμλετ…
