Για νέα κόμματα ακούμε και νέα κόμματα δεν βλέπουμε. Λογικό. Διστάζουνε οι άνθρωποι διότι ξέρουνε πως μόλις φτιάξουνε τον θίασο και ζητήσουνε την ψήφο του κόσμου τότε ζορίζουνε τα πράγματα και επιπλέον καραδοκεί η χλεύη – ειδικά για όσους φαίνεται να είναι από πιο ελαφρά υλικά. Ας πούμε πως ορισμένους ή ορισμένες είναι σχεδόν προφανές πως θα τους ψηφίσουνε κυρίως άνθρωποι που πέρασαν τη ζωή τους στη ρηχή πλευρά της πισίνας.
Και θα την πληρώσουνε με απώλειες πελατείας εκείνα τα κόμματα που εμπορεύονται κυρίως αφρόλουτρα και μπεκ αυτοψεκασμού. Ειδική περίπτωση: όλοι εκείνοι που μας εκφόβιζαν τόσον καιρό με την κ. Καρυστιανού, πάσκιζαν να την κάνουνε μη μου άπτου, να τη μυθοποιήσουν-αγιοποιήσουν ώστε να μην τολμάει να της κάνει κανείς κριτική, να μην την αγγίζουν οι βρώμικες χείρες ημών των θνητών ώστε ανεξέλεγκτη να μπορεί να εκσφενδονίζει ό,τι θέλει (μπας και επιτέλους «ρίξει τον Κούλη»), τώρα όλοι αυτοί που τους παράτησε, όρμηξαν να τη φάνε ζωντανή και χωρίς τα προσχήματα της «τραγικής μητέρας». Αφού έκαναν τα πάντα ώστε να παραμένει αφορολόγητη και άτρωτη, μην και της χαλάσουμε το σι-μπεμόλ, θέλουνε, πια, οι ίδιοι να κατασπαράξουν την αφελή, που πίστεψε πως θα φέρει κάποιαν κάθαρση και θα κάνει αντισκωριακό σπρέι στις αιώνιες μαλαγάνες.
Επιπλέον φοβούνται ότι απειλεί να τους πάρει και το σκουμπρί απ’ το στόμα. Που σημαίνει ότι δεν κατάλαβε καλά και σύντομα θα καταλάβει καλύτερα κι αυτή το διεθνές δίκαιο για το οποίο τόσο υποφέρουμε – υποτίθεται – αυτές τις μέρες.
Εξάλλου όλη αυτή η λαϊκίστικη φιλολογία περί κάθαρσης που είναι η αξίωση όλων των καφενέδων της χώρας και προαιώνια, μαξιμαλιστική απαίτηση του κάθε επαρχιακού κομμωτηρίου, κατάντησε βαρετή. Ενα παμπάλαιο κλισέ για κάθε άσχετο. Αφού δεν ξέρει ο πάσα εις να δογματίσει περί της όντως πολιτικής, τι κάνει; Το προαιώνιο: αρχίζει να παρλάρει περί κάποιας αφηρημένης ηθικολογίας (ή, απειλούμενης πατρίδας), στιλβώνει κάποια ακατανόητη ρομφαία για να φέρει κι αυτός (κι αυτή) την κάθαρση.
Και πώς ξέρουμε πως όλοι αυτοί δεν είναι και δεν θα αποδειχτούν χειρότεροι απ’ τους προηγούμενους, πως οι νέοι Ροβεσπιέροι (εκ του Lidl) δεν θα είναι πολύ πιο ευάλωτοι των προκατόχων; Και, επιπλέον, καθώς φαίνεται, βαρέως άσχετοι από πολιτική ακόμα και στα πιο βασικά και θα μας στείλουν σούμπιτους και αποκαθαρμένους, ως χώρα, στο έρεβος;
Πάντα τα ίδια και τα ίδια θα πεις, φίλε. Αντί πολιτικής, αρχίσαμε πάλι την κουβέντα περί καθαρτικών. Ναι, διότι αυτή είναι η εύκολη συζήτηση, το Σκανδιναβικό σταυρόλεξο, και μπορεί να την κάνει ακόμα και ο πιο καλαμπόρτζος επικαλούμενος θολά και αφηρημένα μεγέθη όπως δικαιοσύνη εν γένει, δημοκρατία, αξιοκρατία και άλλες ηχηρές ιδέες διά των οποίων φτάνεις πιο εύκολα στο γενικό ναυάγιο. Αλλά όμως, προηγουμένως, σε ψηφίζουν οι καραψέκες που καιροφυλακτούν για κανένα νεοφανές κόμμα που να εκφράζει τη νέα επιπολαιότητα.
Ετσι φτιάχνεται ο φαύλος κύκλος των ζηλωτών ατζαμήδων που τους ζάλισε κάποια άσχετη δημοσιότητα και τους στήριξαν τυχοδιωκτικά και άλλοι, πιο αποτυχημένοι και απελπισμένοι, ελπίζοντας να κερδίσουν κι αυτοί κανένα κοψίδι από σπόντα. Αλλά δεν εξελίχθηκε έτσι το παιχνίδι και τώρα μπερδεύτηκε η πετονιά κι έγινε κανταΐφι.
Αραγε, ποιο κριτήριο υπήρχε και υπάρχει σε όλα αυτά; Θα πεις: τώρα ψάχνεις και για κριτήρια; Σωστά, και μάλλον πρόκειται για απλή ανεπάρκεια που έγινε με τον καιρό συρίγγιο αποτυχίας, οπότε οδηγεί και στις πιο άστοχες κινήσεις. Και, καλά οι υποτιθέμενοι σχετικοί του χώρου. Αλλά τώρα να πλακώσουνε και οι αθίγγανοι; Δηλαδή οι ποτέ και ουδαμώς πολιτικά εργαζόμενοι αλλά περιεργαζόμενοι τόσα χρόνια το τι συμβαίνει και τώρα, αίφνης, να θέλουνε να μπούνε κι αυτοί στο καρέ επειδή περνούν κρίση ηλικίας, έχουνε ξανθό σύνδρομο Βουγιουκλάκη, ή βρίσκουνε μια νέα απασχόληση για τον ναρκισσισμό τους; Κι εμείς τι φταίμε; Δεν υπάρχει πια διεθνές δίκαιο, να τους μαζέψει; Και με ποιον, πλέον, να πρωτοασχοληθεί ο Τραμπ, οι κομάντος της ομάδα «Δέλτα» και η Πηνελόπη Δέλτα;
Η χλεύη μάς περιμένει όλους στη γωνία. Των επιπτώσεων αι πτώσεις, που λέει κι ο Εμπειρίκος. (Κλύσμα με ψαρόκολλα). Ερχονται νέα επεισόδια, έρχονται νέοι Κασσελάκηδες στην πίστα που κι αυτούς θα τους πιστέψουν διάφοροι και μετά θα τους καταριούνται. Και άντε να δούμε ποιες πικρόχολες παλιές και ποιες νέες ψέκες θα επανδρώσουν τους νέους θιάσους, ποιες οπορτούνες θα τρυπώσουνε στα νέα σχήματα, ποιοι θα τροφοδοτήσουνε τη σάτιρα των επόμενων χρόνων. Υπάρχει μπόλικο υλικό και κόσμος που περιμένει – όπως θα διαπιστώσουμε σύντομα.
Εξάλλου, δημοκρατία έχουμε και κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει τον ή την οποιονδήποτε να διασυρθεί επιτυχώς. Ο δημόσιος λόγος που είναι δίκοπο μαχαίρι πάντα τραβάει τις μεταιχμιακές περιπτώσεις προς τη δική του γοητευτική άβυσσο – λίγοι αντέχουν και πάνε όντως μπροστά, εννοώ στην πολιτική. Οι καμπίσιες αλεπούδες, κυρίως, και οι πραγματικά μεγάλοι. Οι λοιποί συνήθως δεν καταλαβαίνουν πού έμπλεξαν μέχρι που είναι πολύ αργά, οπότε απομένει η νοσταλγία, ο πικρόχολος λόγος και η πιο κλισέ κατάθλιψη.
