Για όσους τρέφουν ακόμη την αυταπάτη ότι η κυβερνητική συνεργασία ριζοσπαστικής Αριστεράς και εθνικιστικής Δεξιάς, όπως τη γνωρίσαμε με τη μορφή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ήταν κάτι το αφύσικο, το ανίερο, μια τερατογένεση, τους καλώ να προσέξουν με πόση όρεξη και επιμέλεια, τον τελευταίο καιρό, κάποιοι πολιτικοί της Αριστεράς κάνουν εντατικά στα αραμαμαϊκά. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πια αυτό που είχαμε καταλάβει για τον πολιτικό προσανατολισμό της Μαρίας Καρυστιανού. Το υπό διαμόρφωση κόμμα της συγκεντρώνει ψήφους από τη Νίκη, τον Βελόπουλο και την Πλεύση Ελευθερίας. Οι δε φερόμενοι ως βασικοί σύμβουλοί της είναι πρώην στελέχη της Νίκης. Πώς ταιριάζουν σε αυτό το κλίμα οι αριστεροί; Α, όλα κι όλα! Οι καλοί χωράνε παντού και τον ρόλο αυτόν τον έχουν κατ’ αποκλειστικότητα οι αριστεροί. Μόνο αυτοί είναι οι καλοί, επομένως δεν τίθεται θέμα…
Πρώτα είχαμε τον Νικόλα Φαραντούρη, που ανακάλυψε ότι τον ενώνουν κοινές αξίες με την κ. Καρυστιανού. Ισχυρισμός ο οποίος επιτρέπει την εικασία ότι η κ. Καρυστιανού ενδιαφέρεται για έδρα στην Ευρωβουλή, διότι η έδρα στην Ευρωβουλή είναι η μόνη αξία, στην οποία θα μπορούσα να πω απερίφραστα ότι ο κ. Φαραντούρης μένει αταλάντευτος. (Μετά την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια, εννοείται…) Επειτα, εμφανίστηκε ο βουλευτής Αλέξανδρος Αυλωνίτης, πρώην ΣΥΡΙΖΑ, επί του παρόντος περαστικός από του Κασσελάκη, ο οποίος δήλωσε ανοιχτός σε συζήτηση με την κ. Καρυστιανού. «Εχω δηλώσει», είπε, «ότι έτσι όπως διαμορφώνεται η κατάσταση παγκοσμίως, δεν μπορεί κανείς να λέει ότι πορεύεται μόνος του». Η κρίσιμη λέξη εδώ είναι το επίρρημα: παγκοσμίως. Καταλαβαίνουμε, θέλω να πω, ότι αν οι Αμερικανοί δεν είχαν απαγάγει τον Μαδούρο και την κυρία του, αν δεν ετοιμάζονταν να ρίξουν και το καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν, ίσως ο κ. Αυλωνίτης να το ξανασκεφτόταν. Αλλά με όλα αυτά που έχουμε μπροστά μας; Πώς, λ.χ. οι Αμερικανοί θα κάνουν ανταγωνιστικό το crude της Βενεζουέλας, όταν το κόστος άντλησής του είναι 82 δολάρια το βαρέλι, ενώ η τιμή παγκοσμίως κυμαίνεται μεταξύ 55-60 δολαρίων; Αυτά απασχολούν τον κ. Αυλωνίτη και σου λέει, ας πάμε με την κ. Καρυστιανού.
Μαζί του συμφωνεί και ο Δημήτρης Παπαδημούλης, με τα 32 διαμερίσματά του, ο οποίος μάλιστα προτείνει σύμπλευση Καρυστιανού με Καραμήτρο (τον οποίο αποκαλεί ακόμη με το παλιό όνομά του). Να μη μας προξενεί κατάπληξη, λοιπόν, η προθυμία σύμπλευσης. Το έχουμε ξαναζήσει. Τα όντα αυτά ζούνε πάντα ανάμεσά μας και περιμένουν την ευκαιρία να επαναλάβουν την τραγωδία ως φάρσα.
ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
Εν μέρει μόνο, έχει δίκιο ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν λέει ότι «δεχόμαστε υβριδικό πόλεμο». Του κάνουν πόλεμο, πράγματι, αλλά στον ίδιο, όχι στην Κύπρο. Προφανώς υπάρχει σκοπιμότητα πίσω από τη δημοσίευση των επίμαχων συνομιλιών, που παρουσιάζουν ένα σύστημα χρηματισμού του Προέδρου, όμως η κακή προαίρεση εκείνων που έδωσαν στη δημοσιότητα το βίντεο δεν σημαίνει ότι οι κατηγορίες που προκύπτουν από αυτό είναι αβάσιμες. Το ζήτημα, δηλαδή, είναι το όπλο που χρησιμοποιούν οι εχθροί του κ. Χριστοδουλίδη εναντίον του, όχι αν του κάνουν πόλεμο ή όχι.
Οσες ξένες υπηρεσίες και αν κληθούν να γνωμοδοτήσουν, το πρόβλημα που είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει ο κ. Χριστοδουλίδης είναι ότι τα όσα καταγράφει το βίντεο, περί συστήματος ενίσχυσης του Προέδρου από επενδυτές, είναι αυτά που συζητούνται από τον κόσμο στην Κύπρο. Είναι αυτά που ακούς από τους φίλους σου, αυτά που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, είτε αληθεύουν είτε όχι. Πόση σχέση έχουν οι φήμες με την πραγματικότητα είναι αδιάφορο, από τη στιγμή που έρχεται το βίντεο να τις επιβεβαιώσει με εικόνα και ήχο. Από εκεί και πέρα, δυστυχώς για τον κ. Χριστοδουλίδη και τις φιλοδοξίες του, οι φήμες έχουν γίνει πια πραγματικότητα. Συνεπώς, το σκάνδαλο αυτό δεν είναι το τέλος της αρχής, είναι η αρχή του τέλους για τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Ως προς τον υπαίτιο της δημοσίευσης, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Πιθανότερη είναι η περίπτωση του ρωσικού δακτύλου. Στο παρελθόν, η κ. Ζαχάροβα του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών έχει διατυπώσει σχετικές απειλές. Αν μάλιστα βασιστούμε στα όσα γράφει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μακάριος Δρουσιώτης στα βιβλία του, για τις καλές σχέσεις του κ. Χριστοδουλίδη με τον ρωσικό παράγοντα, τότε μπορούμε ίσως να υποψιαζόμαστε και τον λόγο…
