Για την περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, ένα πράγμα μπορώ να πω με πεποίθηση, που λίγο απέχει από τη βεβαιότητα: ότι οι πιθανότητες να φτιάξει το δικό της κόμμα είναι από μηδαμινές έως ανύπαρκτες. Είναι φανερό, από τις πρόσφατες συνεντεύξεις της, ότι η ίδια βρίσκεται σε σύγχυση. Δικαιολογημένα, καθώς πρέπει να δέχεται φοβερές πιέσεις, κάθε είδους. Κάποιοι, ας πούμε, την ωθούν να προχωρήσει στο απονενοημένο, είτε από αντικυβερνητικό μένος είτε επειδή τη βλέπουν ως όχημα των προσωπικών φιλοδοξιών τους. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να την προσεταιριστούν και να τη ζέψουν στο άρμα τους για να καρπωθούν οι ίδιοι τη δημοτικότητά της – συνηθέστατο στην πολιτική. Φυσικά, δεν λείπουν και κάποιοι τρίτοι που την υπονομεύουν, επειδή φοβούνται ότι η ενδυνάμωση της δημοτικότητάς της αποδυναμώνει τους ίδιους. Συχνά, δε, τα πρόσωπα αυτά εναλλάσσονται στους ρόλους.
Συγχρόνως, η ίδια καταλαβαίνει και το υπαινίσσεται στις συνεντεύξεις της ότι δεν μπορεί να κάνει κόμμα. Εξυπνη είναι, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι το αίτημα της δικαιοσύνης για τα θύματα των Τεμπών δεν μεταφράζεται εύκολα σε πολιτική πλατφόρμα, πολυσυλλεκτικού χαρακτήρα εκ των πραγμάτων. Διατρέχει τον κίνδυνο να βρεθεί με κάτι αντίστοιχο του Κόμματος των Κυνηγών. Την ίδια ώρα, όμως, έχει πλήρη επίγνωση της δύναμης που απέκτησε, αλλά και πόσο εύθραυστη και φευγαλέα είναι αυτή η δύναμη. Μια λάθος κίνηση και εξαερώνεται προτού το καταλάβεις. Τη δύναμη αυτή η κ. Καρυστιανού προφανώς θέλει να τη χρησιμοποιήσει για να πλήξει την κυβέρνηση, διαφορετικά δεν θα είχε κάνει τέτοιο αγώνα για να φτάσει ως εδώ. Δεν ξέρει όμως πώς να το κάνει. Συνεπώς, γιατί περιμένουμε να έχει καθαρό μυαλό; Πού να το βρει μέσα σε αυτή τη δίνη; Τα πράγματα θα ήταν πολύ ευκολότερα για εκείνη αν ήταν λίγο κουτή – όσο χρειάζεται για να μην εξετάζει σοβαρά τις συνέπειες των πράξεών της εις βάθος. Δεν είναι όμως· γι’ αυτό και δυσκολεύεται να προχωρήσει…
Μια ιδέα των πιέσεων που δέχεται η κ. Καρυστιανού, όπως και των κινδύνων που διατρέχει, μας έδωσε το πρόσφατο περιστατικό με τον επικοινωνιολόγο Νίκο Καραχάλιο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτά που βγήκε και είπε ο κ. Καραχάλιος, για συζητήσεις, συσκέψεις, προγραμματισμούς κ.λπ., δεν τα βγάζει από το κεφάλι του – τουλάχιστον δεν τα βγάζει όλα από εκεί, υπάρχει βάση στην πραγματικότητα. Επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσα αποκάλυψε ο κ. Καραχάλιος εξέθεσαν και την κ. Καρυστιανού, αλλά και τον ίδιο, γιατί υποτίθεται ότι αυτές οι συνεννοήσεις ήταν στη σφαίρα της εμπιστευτικότητας μεταξύ επαγγελματία και πελάτη. Ο κ. Καραχάλιος όμως, όταν είδε ότι η κ. Καρυστιανού έκανε πίσω, προτίμησε κι αυτός να κάνει «cash out», δηλαδή να εξαργυρώσει τα όποια πενιχρά κέρδη του σε δημοσιότητα (ας είναι αρνητική, αρκεί να είναι δημοσιότητα) και να φύγει από το παιχνίδι. Σε αυτόν τον λάκκο τής ζητάνε να πέσει, έναν λάκκο γεμάτο Καραχάλιους. Πώς να μη διστάζει;
ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΚΙΟΛΑΣ!
Τρεις εβδομάδες, μόλις, κράτησε η πενταετής φυλάκιση του Νικολά Σαρκοζί, μετά την καταδίκη του για χρηματοδότηση προεκλογικών δραστηριοτήτων του από το καθεστώς Καντάφι – στην ανατροπή του οποίου, αργότερα, συμμετείχε και ο ίδιος, τόσο αχάριστος. Πολύ γρήγορα κύλησαν αυτά τα πέντε χρόνια. Για πότε πέρασαν και δεν το καταλάβαμε; Λες και ήταν μόλις πριν από λίγες εβδομάδες που τον βλέπαμε να μπαίνει μέσα.
Δεν μπορούσε όμως να γίνει διαφορετικά, εκτός αν το γαλλικό κράτος αδιαφορούσε για τη ζωή του. Θυμίζω ότι ο Σαρκοζί έγινε για πρώτη φορά γνωστός εκτός Γαλλίας λόγω της σκληρής στάσης που είχε ως υπουργός Εσωτερικών την περίοδο των εξεγέρσεων στα προάστια, επί προεδρίας Σιράκ. Τότε έβγαινε στα τηλεοπτικά πάνελ και χαρακτήριζε τους εξεγερμένους «voyoix» (καθάρματα, αλήτες και τα συναφή), πώς να τα βγάλει πέρα λοιπόν μέσα στη φωλιά των «voyoix»; Είναι και από τη φύση του συμπαθέστατος και αξιαγάπητος, δύσκολα θα επιβίωνε. Γι’ αυτό ακριβώς του είχαν δύο σωματοφύλακες νύχτα – μέρα για να τον προστατεύουν. Συγγνώμη, αλλά δεν είναι γελοίο να είσαι στη φυλακή με σωματοφύλακες; Γελοίο, κατ’ αρχάς, για το ίδιο το γαλλικό κράτος. Καλύτερα για όλους, λοιπόν, στο σπίτι του. Σωστό. Σωστότερο όμως θα ήταν αν φυλακιζόταν στο σπίτι του, σε χώρο διαστάσεων ανάλογων με το κελί, φυλασσόμενος από κρατικούς υπαλλήλους (το κόστος των οποίων θα πληρώνει ο ίδιος με τα λεφτά του Καντάφι) και ακολουθώντας το πρόγραμμα της φυλακής κανονικά μέσα στο σπίτι του. Ντυμένος στα πορτοκαλί, εννοείται…
