Γιώργος Παπακωνσταντίνου

Στο ΠΑΣΟΚ ισχύει ο ορισμός του παρελθόντος που έχει δώσει ο Πίντερ: είναι ό,τι θυμούνται τα στελέχη του, ό,τι νομίζουν πως θυμούνται, ό,τι έχουν πειστεί ότι θυμούνται ή ό,τι προσποιούνται πως θυμούνται. Ας πούμε, ο Νίκος Χριστοδουλάκης φρονεί πως «θα μπορούσε να βρεθεί κι άλλος δρόμος, λιγότερο επώδυνος» το 2010. Ο άνθρωπος που είχε την ευθύνη των οικονομικών πριν από μια 15ετία, όμως, δεν θέλει να πιστέψει ότι εννοούσε πως «αντί για την προσφυγή σε θεσμικούς δανειστές, θα ήταν προτιμότερο η τότε κυβέρνηση να είχε επιλέξει τον δρόμο της χρεοκοπίας».

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου παρενέβη (μαζί με τον Φίλιππο Σαχινίδη) στον πιο πρόσφατο πράσινο καβγά για την περίοδο που κάθε κεντροαριστερός συμφωνεί ότι ήταν η απαρχή της εκλογικής εξαΰλωσης του κάποτε κραταιού κόμματος. Και παρότι δεν υπερασπίζεται συχνά τα πεπραγμένα του, αποφάνθηκε πως η χώρα θα αφήσει πίσω της την κρίση μόνο όταν αποφασίσει να δει κατάματα τα αίτιά της και να αποδεχτεί τις αναπότρεπτες επιλογές εκείνης της εποχής. Ακριβώς το ίδιο θα μπορούσε να έχει επισημάνει και στο μικρομεσαίου μεγέθους πια Κίνημα, αν το βαθύ του κομμάτι δεν είχε φροντίσει να καταστεί πολιτικά αποσυνάγωγος.

Ο πρώτος υπουργός που υπέγραψε μνημόνιο αποσύρθηκε από την ενεργό δράση όταν τον διέγραψαν για τη λίστα Λαγκάρντ. Ωστόσο, πριν καν φτάσουν εκεί τα πράγματα, δεχόταν πυρά κι από την εκσυγχρονιστική πτέρυγα (στην οποία ανήκε) κι από την παπανδρεϊκή (στην οποία προσχώρησε). Πηγή που έζησε τα γεγονότα της γαπικής διακυβέρνησης – σε Αθήνα κι εξωτερικό – αναφέρει πως έξω τα πήγαινε πολύ καλύτερα απ’ ό,τι μέσα στους πασοκικούς διαδρόμους. «Για τους ευρωπαίους συνομιλητές του είχε το χάρισμα της πειθούς. Τον άκουγαν γιατί ένιωθαν ότι θα αντιμετωπίσει με σοβαρότητα τα προβλήματα της Ελλάδας», υποστηρίζει προτού αναρωτηθεί δηκτικά «ποιος άλλος έλληνας ΥΠΟΙΚ έχει πάρει τόσο καλή αξιολόγηση από τους “Financial Times” όσο αυτός;». Η τεχνική του επάρκεια κι η διαπραγματευτική του ικανότητα ήταν αναμφισβήτητα για τους ξένους.