Ανάποδη

Σήκωνε το τηλέφωνο κι έκλεινε ραντεβού με τον Τρισέ αμέσως «επειδή όλοι στην Ευρώπη τον θεωρούσαν αξιόπιστο», συμπληρώνει (πράγμα όχι εύκολο τότε που η φήμη της χώρας είχε αμαυρωθεί από τα Greek Statistics). Συνεργάτες του τον περιγράφουν ως εργατικό στα όρια της εργασιομανίας. «Κανόνιζε συσκέψεις στο υπουργείο στη 1 και στις 2 μετά τα μεσάνυχτα», σημειώνει ένας. Τι κι αν παραπονιόντουσαν πως το μυαλό τους δεν θα δουλεύει τέτοια ώρα; Τους απαντούσε «μα, δεν προλαβαίνουμε διαφορετικά».

Πρώην κοινοβουλευτικοί δεν έχουν ξεχάσει ότι «ποτέ δεν μιλούσε με ένταση. Τον έβριζαν στη Βουλή και δεν σήκωνε τον τόνο της φωνής του». Και του επιτίθεντο συχνά. Ηταν εύκολος

στόχος – ειδικά για τους πασόκους που ήθελαν να χτυπήσουν τον Παπανδρέου αλλά δεν είχαν το θάρρος.

Σύμφωνα με έναν από τους λίγους εσωκομματικούς φίλους που απέκτησε, «η μεγαλύτερη αδυναμία του ήταν ότι δεν μπορούσε να κερδίσει την εκτίμηση των στελεχών που αγωνιούσαν για τα κομματικά νούμερα». Η ωμή διατύπωση αυτής της αξιολογικής κρίσης είναι «δεν είχε το απαιτούμενο πολιτικό κεφάλαιο».

Κατά μια εκδοχή, δεν το είχε επειδή βρέθηκε στην οδό Νίκης μόλις δύο χρόνια αφού πρωτοεξελέγη βουλευτής κι οι περισσότεροι από εκείνους που είχαν CV με αναρίθμητες εργατοώρες σε Χαριλάου Τρικούπη και υπουργικά συμβούλια ρωτούσαν επιτιμητικά «ποιος είναι αυτός; Είναι ΠΑΣΟΚ;». Δεν είχε προλάβει – ή προνοήσει – να κάνει συμμαχίες.

Κατά μια άλλη, δεν είχε τα κότσια να επιβάλλει τη γνώμη του για το αναπόφευκτο της δημοσιονομικής προσαρμογής όταν καταρτιζόταν ο προϋπολογισμός το 2009. Ηξερε την οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά επέτρεψε να περάσει η εισήγηση της κατσελικής σχολής περί τήρησης των προεκλογικών δεσμεύσεων με την πρόβλεψη για αύξηση 2,5 δισ. ευρώ στις δημόσιες δαπάνες – και διάφορες άλλες παροχές.

Ο Παπακωνσταντίνου «ήταν περισσότερο τεχνοκράτης παρά πολιτευτής», λέει συμπαθών. Πιθανόν. Κι όμως, ενσάρκωσε το πολιτικό δράμα του ΠΑΣΟΚ πριν εκείνο αρχίσει να παλεύει με το pasokification: τσαλακώθηκε ανεπανόρθωτα για έναν σκοπό που τον υπερέβαινε.