Το βουνό στον Μωάμεθ

«Κύριο» δεν αποκαλούμε ποτέ τον νεκρό, τον αθλητή και τον εαυτό μας. Φαίνεται ωστόσο πως κάποιοι πάνω στον ενθουσιασμό τους να γράψουν ύμνους και θούριους για ήρωες των σταδίων, όπως ο Ιωάννης Παπαπέτρου, ξεχνούν βασικούς κανόνες.

Αφουγκραζόμενος την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αυτό που αντιλήφθηκα μετά την ανακοίνωση του αθλητή πως αποσύρεται από την ενεργό δράση είναι πως το σημαντικότερο επίτευγμά του όλα αυτά τα χρόνια που ίδρωνε στα παρκέ είναι οι φιλίες που έχτισε μέσα αλλά και έξω απ’ αυτά.

Οσοι συναναστρέφονταν τον Παπαπέτρου και παρακολούθησαν την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια, μιλούν για έναν σεμνό άνθρωπο με ήθος και κυρίως ευαισθησίες που σε κάποιες περιπτώσεις ήταν πάνω από το επιτρεπόμενο όριο για τον αθλητισμό, γεγονός που του κόστισε στην εξέλιξή του.

Σε αντίθεση με άλλους συμπαίκτες και αντιπάλους του που αποκτούσαν κίνητρο όταν τους έβριζε η εξέδρα, ο Ιωάννης ένιωθε μια συναισθηματική φόρτιση που μετατρεπόταν σε βάρος στους ώμους και στα πόδια.

Ο εύθραυστος συναισθηματικός του κόσμος πιθανόν να αποτέλεσε ένα βασικό τροχοπέδη στην εξέλιξή του, όπως ασφαλώς και οι σοβαροί τραυματισμοί του.

Ανθρωποι του μπάσκετ λένε πως ο Ιωάννης έπαιζε στο 50% των δυνατοτήτων του και θα μπορούσε όχι μόνο να είναι μόνιμος πρωταγωνιστής στα διεθνή παρκέ, ακόμα και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, αλλά και να αναδειχτεί σε ηγέτη και όχι απλά σε αρχηγό.

Το ήθος του, ακόμα και οι λέξεις που επέλεξε για να μας κοινωνήσει την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αποκαλύπτουν μια ξεχωριστή προσωπικότητα η οποία δεν πρέπει να φύγει από τον χώρο του αθλητισμού. Τέτοιους ανθρώπους τους έχουν ανάγκη τα γήπεδα, από κάθε πόστο. Κυρίως όμως το επικοινωνιακό ή θέσεις ευθύνης για να επέλθει επιτέλους μια ηρεμία αποβάλλοντας λούμπεν συμπεριφορές που δηλητηριάζουν τον κόσμο και τον μετατρέπουν «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν» τους. Αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την τάση του μιμιτισμού ας αλλάξουμε τουλάχιστον το πρότυπο. Ας πάει το βουνό στον Μωάμεθ.