Οι γνωστοί και οι «άγνωστοι» πόλεμοι

Η εικόνα βγαλμένη θαρρείς από ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, ξεπερνούσε ακόμα και τα δυστοπικά μυθιστορήματα. Σε μια ταράτσα της Βηρυτού έχει μαζευτεί κόσμος για ένα αυτοσχέδιο πάρτι. Ξαφνικά ο ουρανός γεμίζει πυραύλους, δίχως εκείνη την ώρα να ξέρουν οι παρευρισκόμενοι αν τους έχει εκτοξεύσει το Ισραήλ ή το Ιράν. Κανείς δεν πτοείται. Ο σαξοφωνίστας παίζει με περισσότερο πάθος ενώ ο κόσμος συνεχίζει να χορεύει και ταυτόχρονα να τραβάει τις φρικαλέες εικόνες με το κινητό του. Μπορεί ο πόλεμος – οι πόλεμοι για την ακρίβεια – να αφήνουν πίσω νεκρούς, καταστροφές, τρόμο και χάος, αλλά δυστυχώς για πολλούς είναι πια κάτι συνηθισμένο! Κάτι σαν σόου σε ζωντανή μετάδοση που απλώς διανθίζει τα πάρτι τους!

Είμαστε στον 21ο αιώνα και τα δεκάδες μέτωπα που υπάρχουν, θυμίζουν αρχές του εικοστού αιώνα και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Κλείνουμε τριάμισι χρόνια από την αρχή του πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας (24 Φεβρουαρίου 2022) και τίποτα δεν προμηνύει το τέλος. Η αιματοχυσία στη Γάζα από τον περασμένο Δεκέμβριο συνεχίζεται με την ίδια σφοδρότητα, αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς και βέβαια συντρίμμια και ισοπέδωση. Ηρθε να προστεθεί κι η λυσσαλέα σύγκρουση Ισραήλ και Ιράν αλλά και πολλά ακόμα θέατρα πολέμου που περνούν απαρατήρητα (!). Μ’ αυτούς τους ρυθμούς θα ξεπεράσουμε το 2024, που είχε πενήντα έξι ενεργά μέτωπα και 233 χιλιάδες νεκρούς!

Αλλά υπάρχουν κι οι «άγνωστοι» πόλεμοι, όλα αυτά τα φονικά μέτωπα από το Σουδάν και τον Νίγηρα ως το Μάλι και την Μπουργκίνα Φάσο, οι επιθέσεις ανταρτών στη Βορειοανατολική Μιανμάρ, πραξικοπήματα και σφαγές. Η Ταϊβάν εξακολουθεί να είναι σημείο γεωπολιτικής έντασης, ενώ παραμένουν πάντα στο προσκήνιο οι προστριβές μεταξύ Κίνας και Φιλιππίνων και βεβαίως το μόνιμο θέμα στη χερσόνησο της Κορέας, οι εκκαθαρίσεις του Πακιστάν στο Αφγανιστάν αλλά κι οι Χούθι, η Χεζμπολάχ κι ένα σωρό ακόμα, κανείς θεός δεν βάζει το χέρι του.

Εκείνο που προκύπτει ξεκάθαρα είναι ότι η διπλωματία έχει αποτύχει εντελώς. Κι αυτό αφορά και την Ευρώπη αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτακτες συνεδριάσεις, υποσχέσεις, χαμόγελα, κούφια λόγια, παράτες των επισήμων και τελικά αποτυχία επίλυσης των καυτών – κυριολεκτικά – θεμάτων.

Και μέσα σε έναν κλιμακούμενο σπαραγμό, μια λεπτομέρεια που μπορεί να μην είναι και τόσο λεπτομέρεια τελικά. Το δολάριο σημείωσε άνοδο, με τους οικονομικούς αναλυτές να βλέπουν και νέα αύξηση μετά τις συνεχείς εκρήξεις στη Μέση Ανατολή. Επίσης παρατηρήθηκε αμέσως αύξηση των τιμών του πετρελαίου, κάτι που επιφέρει ντόμινο στις αγορές και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αναζωπύρωση του πληθωρισμού παγκοσμίως.

Μόνο οι αεροπορικές εταιρείες χάνουν καθώς οι μετοχές πέφτουν με τόσους κλειστούς εναέριους χώρους. Αλλά ο μονίμως χαμένος σε κάθε περίπτωση – σε ένα, χι και δύο! – είναι ο απλός κόσμος, που αδυνατεί να αντιδράσει αλλά και να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Προφανώς βέβαια υπάρχουν τα πολύ χειρότερα: οι τόσοι αθώοι που έχασαν τη ζωή τους.

Σαν να φαίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ εκείνο το θρυλικό τραγούδι του Νίκου Ξυλούρη, η μπαλάντα του κυρ Μέντιου από το 1978.

Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ…

Γιατί ναι, σε πολλές περιπτώσεις οι λαοί σκοτώνονται για κάποιον αφέντη που επιβάλλει τη βούλησή του χρησιμοποιώντας όπλα και βία. Και πίσω απ’ όλα, το γνωστό πόρισμα από το βάθος των αιώνων: το χρήμα είναι θεός.

Κατά τα άλλα, πολλοί ανησυχούν και πολλοί ετοιμάζονται για τα μπάνια τους…