Επανεκκίνηση με σκασμένα λάστιχα

Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τίποτε δεν ήταν βέβαιο σχετικά με το τέλος που θα έχει το 5ο (και τελευταίο, απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα) συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ με τη σημερινή του μορφή. Κι όταν λέω σημερινή του μορφή, εννοώ τον Φάμελλο πρόεδρο, και τον Πολάκη… αξιωματική αντιπολίτευση. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τίποτε και είναι εμφανές ότι οι συριζαίοι βιάστηκαν να οργανώσουν το συνέδριο της επανεκκίνησης, αγνοώντας τη ζοφερή πραγματικότητα: ότι με τα λάστιχα ξεφούσκωτα και σκισμένα, καμία επανεκκίνηση δεν μπορεί να γίνει.

Αγνοήθηκε η πραγματικότητα και αυτό φάνηκε στους αριθμούς που έδειξαν την αμείλικτη κατάσταση που επικρατεί πλέον στο κόμμα της χαράς – μόλις 7.000 κομματικά μέλη ψήφισαν για την εκλογή συνέδρων. Που σημαίνει ότι ένας στους δύο έγινε και σύνεδρος.

«Στεναχωριέσαι;» θα ερωτηθώ, είμαι σίγουρος. Εννοείται! Νομίζω ότι φαίνεται κιόλας. Το μόνο που με κάνει να αισθάνομαι λιγάκι πιο καλά είναι η προοπτική να αναλάβει το από-κομμα, ο «πολλά βαρύς και όχι» Πολάκης. Από καθαρή υστεροβουλία. Στο «μεροκάματο», είναι η σκέψη μου…

Διαγωνισμός παπάντζας

Αυτοί, τώρα, που έχουν απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά βρίσκονται με το ένα πόδι έξω, περιμένοντας να επιχειρήσει το «τοτέμ» τους, ο Τσίπρας, το νέο, μεγάλο, εγχείρημα, που θα σώσει τη χώρα, έχουν βαλθεί – ορισμένοι τουλάχιστον – να μας τρελάνουν. Ο Χρ. Γιαννούλης, βουλευτής Θεσσαλονίκης, δημοσιογράφος στην ΕΤ3 το πάλαι, είναι ένας εξ αυτών. Συμπαθητική φιγούρα όσο ήταν στην τηλεόραση, αλλά με την πολιτική, μερικές φορές το ρίχνει κανονικά στο τσάμικο. Το κάνει λύσσα, που λέει ο λόγος. Το φτάνει στο μη περαιτέρω. Στο δεν μαζεύεται με τίποτε. Σε πανελλήνιο διαγωνισμό παπάντζας να πάρει παμψηφεί το πρώτο βραβείο – για τέτοια περιπτωσάρα, μιλάμε…

Αλέξης… Πούσκας

Παράδειγμα τελευταίο:  σε μία τηλεοπτική του παρέμβαση (Action 24) προχθές παρομοίασε ο άνθρωπος, τον πρόεδρο Αλέξη, τον απόμαχο, τον βετεράνο, με τον… Φέρεντς Πούσκας, τον τεράστιο!!!

Οπως είπε, «η προοδευτική Αριστερά, οι άνθρωποι που έχουν συμβάλει να υπάρχει μια Ελλάδα αξιών, λύσεων με κοινωνικό πρόσωπο, θέλει έναν νέο Φέρεντς Πούσκας». Και πρόσθεσε ότι αν η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα είναι να προχωρήσει δημιουργώντας έναν νέο πολιτικό φορέα, η εκτίμησή του είναι ότι θα επιλέξει τη συνταγή του Πούσκας: «Οποιος δεν ονειρεύτηκε να είναι στην ομάδα του Γουέμπλεϊ, μπορεί να μην έχει θέσει, σε αυτή»!!!

– Ρε Χρηστάρα, δεν ξέρω τι ομάδα είσαι εσύ, αλλά εγώ που είμαι παναθηναϊκός σού λέω ότι δεν πρέπει να βρίζεις τα θεία! Ντροπή είναι, θα πέσει φωτιά να μας κάψει κι εμάς μαζί που δεν φταίμε σε τίποτε…

(Ακόμη κι ο Τσίπρας, που είναι παναθηναϊκός επίσης, είμαι βέβαιος πως ανατρίχιασε με την παπάντζα που πέταξες. Ελεος…)

Το χειρότερο σενάριο

Αν για το Μέγαρο Μαξίμου ο βασικός πονοκέφαλος έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Αντώνης Σαμαράς (ειδικότερα το τι προτίθεται να πράξει ο αρχηγός – τους έχει σπάσει τα νεύρα, πια), ένας δεύτερος πονοκέφαλος ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας και τους απασχολεί για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο φιλαράκος που έχω στο Μέγαρο με ενημέρωσε προχθές που είχαμε απεργία και το ρίξαμε στους καφέδες ότι ο πονοκέφαλος συνίσταται όχι στο αν ο πρόεδρος Αλέξης, ο απόμαχος, ο βετεράνος, θα επιχειρήσει το απονενοημένο διάβημα, αλλά στο πότε θα το επιχειρήσει.

«Θέλουμε σαν τρελοί τον Τσίπρα στο παιχνίδι, αλλά σύντομα, όχι μετά τις εκλογές, όπως γράφεται».

Ρώτησα τον… ποιητή, προς τι αυτή η σπουδή αναφορικά με τις κινήσεις του Τσίπρα. Μου απάντησε, σχεδόν κυνικά:

– Με τον Τσίπρα, ως έναν από τους απέναντι στις προσεχείς εκλογές, η σύγκριση με τον Κυριάκο θα είναι καταλυτική. Ακόμη κι αυτοί που συνήθως γκρινιάζουν με επιλογές της κυβέρνησης, βλέποντας τον Τσίπρα να μετέχει στον προεκλογικό αγώνα θα επιστρέψουν με τη μία στο μαντρί.

Ρώτησα τον άνθρωπό μου ποιο θεωρεί χειρότερο σενάριο γι’ αυτούς. Μου απάντησε διστακτικά: «Να, ας πούμε, να εμφανιστεί ξαφνικά ο Τσίπρας, μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου των εκλογών, ως η λύση στην πολυδιάσπαση της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης. Εκεί, ίσως και να ζοριστούμε, κάπως»…

Καταγράφεται, ως έχει.

Το ΠΑΣΟΚ δεν συγχωρεί

Αποχωρούν σχεδόν μαζικά, και… συστηματικά νομίζω, οι «πασοκοπροερχόμενοι» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όποιος πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ θα ανοίξει την αγκαλιά του να τους προσφέρει στοργή και… προδέρμ είναι μακριά νυχτωμένος και σίγουρα όχι και τόσο καλά πληροφορημένος. Ο λόγος είναι απλός και ουσιαστικός: οι περισσότεροι από αυτούς παράτησαν το ΠΑΣΟΚ τα πέτρινα χρόνια, μετά το πρώτο Μνημόνιο, και έτρεξαν να αναζητήσουν την πολιτική τους τύχη στον ΣΥΡΙΖΑ. Στήριξαν δε με το πάθος νεοσύλλεκτου γενίτσαρου την προσπάθεια του Τσίπρα να λεηλατήσει την Κεντροαριστερά. Ο καθένας τους και όλοι μαζί δούλεψαν εντατικά για να διαλύσουν το κόμμα στη μήτρα του οποίου «γεννήθηκαν» πολιτικά. Βαρύνονται με πράξεις, αλλά επιπλέον βαρύνονται και με δηλώσεις που πλήγωσαν κόσμο. Ακόμη λοιπόν κι αν διανύσουν την απόσταση από την Κουμουνδούρου στη Χαριλάου Τρικούπη γονατιστοί, σαν τους ανθρώπους που ανεβαίνουν την ανηφόρα για την Παναγιά της Τήνου, συγχώρεση δεν πρόκειται να βρουν. Ούτε φυσικά και πόρτες ανοιχτές να περάσουν μέσα. Εφυγαν, τέλειωσαν.

No mercy που λέμε και στην εύανδρο Ηπειρο προκειμένου να περιγράψουμε την έμφυτη σκληράδα που μας διακρίνει. Καθότι «ο Θεός μόνο συγχωρεί» – κι αυτός, φαντάζομαι, υπό προϋποθέσεις. Οχι όλους…

Οι «τόποι της Εξουσίας»

To σημερινό, κατά Σάββατο, βιβλίο που προτείνω δεν έχει ένα μόνο «πατέρα», δεν πρόκειται δηλαδή για το έργο ενός συγγραφέα, γνωστού ή λιγότερο γνωστού. Φέρει τον τίτλο «Οι τόποι της Εξουσίας» (θα πρόσθετα στην Ελλάδα) και είναι ένα συλλογικό έργο, το οποίο καταγράφει τους γνωστούς και αγνώστους στο ευρύ κοινό τόπους όπου πίσω από κλειστές πόρτες παίρνονται οι αποφάσεις που καθορίζουν εν πολλοίς τη ζωή όλων μας. Το βιβλίο, που βασίζεται σε μια (ωραία) ιδέα του γνωστού επικοινωνιολόγου Ανδρέα Γιαννόπουλου, είναι επί της ουσίας η επιτυχής μεταφορά στα ελληνικά πράγματα μιας αντίστοιχης έκδοσης που κυκλοφορεί στη Γαλλία. Ο Ανδρέας ζήτησε από δημοσιογράφους να καταγράψουν ο καθένας από την πλευρά του, με βάση τη γνώση, την εμπειρία και τα βιώματά του, τα τοπόσημα στην Ελλάδα, όπου είθισται να λαμβάνονται «οι αποφάσεις». Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε απόλυτα. Σε μια καλαίσθητη έκδοση των εκδόσεων Παπαδόπουλου, συγκεντρώθηκαν τα εξ αντικειμένου ενδιαφέροντα κείμενα είκοσι γνωστών δημοσιογράφων (και δύο του υποφαινομένου), ενός κριτικού τέχνης, του κ. Μ. Στεφανίδη, και ενός πολιτικού, του κ. Ε. Βενιζέλου, ο οποίος έχει γράψει το επίμετρο του βιβλίου. Ολα αφορούν σε ισάριθμους τόπους εξουσίας στη χώρα και ουσιαστικά «ανοίγουν» μπροστά στα μάτια του αναγνώστη έναν κόσμο που μπορεί μεν να φαντάζεται, αλλά δεν έχει ποτέ δει από κοντά, πώς λειτουργεί. Το πρωτότυπο του εγχειρήματος συμπληρώνεται και από τη δέσμευση του επιμελητή της έκδοσης Α. Γιαννόπουλου ότι τα έσοδα θα δοθούν σε φιλανθρωπικό σκοπό.

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί την προσεχή Τρίτη στις 7.30 μ.μ. στον Ιανό, και… θα είμαστε όλοι εκεί!