Δεν φτάνει πια η σιωπή, ούτε τα λόγια

«Αν είμαστε κουρασμένοι; Κουρασμένοι είναι οι γονείς που δουλεύουν όλη μέρα για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να πληρώσουν το νοίκι. Κουρασμένοι από το μπάσκετ; Δεν το δέχομαι. Πρέπει πάντα να θέλεις να αποδείξεις πράγματα στο γήπεδο. Αυτό δεν γίνεται με λόγια. Γίνεται με πράξεις. Αν κάποιος μου πει “είχα μια κακή μέρα”, “δεν ήμουν πνευματικά έτοιμος”, μπορώ να το καταλάβω. Αλλά “κουρασμένος”; Οταν είσαι εκατομμυριούχος και έχεις κάνει το χόμπι σου επάγγελμα; Αυτό είναι προσβολή για όλους τους ανθρώπους εκεί έξω που παλεύουν κάθε μέρα για έναν πολύ διαφορετικό μισθό». Τις ζοφερές μέρες που περνά το μπάσκετ, ο Βασίλης Σπανούλης μας θυμίζει εκείνα που έχουν σημασία.

Εξήντα χρόνια. Τόσα συμπληρώνονται, αυτές τις ημέρες, από την ηχογράφηση του περίφημου «Satisfaction» των Ρόλινγκ Στόουνς. «Για εκείνους τους αυθάδεις Αγγλους ήταν η αρχή της επανάστασης», έγραψε η «Repubblica». «”Δεν βρίσκω ικανοποίηση”: ο Κιθ Ρίτσαρντς και ο Μικ Τζάγκερ κατάφεραν να πουν το μόνο πράγμα που εκείνη τη στιγμή είχε νόημα στους συνομηλίκους τους, παιδιά που ήθελαν να εξεγερθούν ενάντια στην καθεστηκυία τάξη». Το τραγούδι μάς συντροφεύει πάντα επίκαιρο, ευπροσάρμοστο στις συνθήκες κάθε εποχής, επειδή πάντα υπάρχει κάτι το ανικανοποίητο. Η φωνή του Τζάγκερ διαμαρτύρεται με όλη της τη δύναμη για έναν κόσμο δυσαρέσκειας. «Προφητικό;» αναρωτιέται η εφημερίδα. «Με τόση δυσαρέσκεια γύρω μας, θα μπορούσαμε να το τραγουδούμε όλοι…».

Οι ιδέες της θεωρητικής φυσικού Λίζα Ράνταλ, η οποία ειδικεύεται στη σωματιδιακή φυσική, τη βαρύτητα και τις επιπλέον διαστάσεις, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στη σύγχρονη κοσμολογία, πριν ακόμα διδάξει στο Χάρβαρντ. Παρουσίασε ένα μοντέλο όπου προτείνει την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων προκειμένου να εξηγήσει γιατί η βαρύτητα είναι τόσο ασθενής σε σύγκριση με άλλες δυνάμεις. Κατατάσσεται ανάμεσα στους πιο επιδραστικούς επιστήμονες του 21ου αιώνα, γράφει εκλαϊκευτικά βιβλία, έγραψε λιμπρέτο όπερας για την πέμπτη διάσταση και θεωρείται φαβορί για Νομπέλ. Ανησυχεί. Καταγγέλλει τις περικοπές της κυβέρνησης Τραμπ και την επίθεση στα πανεπιστήμια. «Μας πάνε πίσω. Εχουμε κάνει τόση πρόοδο. Γιατί να θέλουμε να σταματήσουμε αυτή την πρόοδο και να γυρίσουμε πίσω;».

Ο Νταβίντ Γκρόσμαν, ο πιο διάσημος ισραηλινός συγγραφέας, ζει εδώ και μήνες απομονωμένος, γράφοντας. Και εκεί δημιουργεί μια «ελπίδα, ως μορφή αντίστασης» στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Μα υπάρχει ελπίδα σήμερα, κοιτώντας τις εικόνες από τη Γάζα; «Και όμως, υπάρχει. Η Ιστορία δεν σταματά ποτέ: οι σκοτεινές περίοδοι, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, ακολουθούνται από καλύτερες μέρες. Κάπου στο μέλλον». Στο τώρα όμως, σκέφτεται τα παιδιά στη Γάζα και την «τρομακτική καθημερινότητά τους». Τονίζει ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Και αναρωτιέται: «Τι κάνουμε στη Γάζα; Πώς θα βγούμε από αυτή την κατάσταση; Θέλουμε άλλα εκατό χρόνια πολέμου; Δεκαετίες κατοχής, τρομοκρατίας και βίας δεν είναι αρκετές; Τι θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας; Περισσότερο μίσος;».