Βλαντίμιρ Πούτιν

Παραδόξως, στο σάιτ του Κρεμλίνου βρίσκει κανείς το βιογραφικό του μεταφρασμένο στα αγγλικά. Πάνω από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία της παιδικής του ηλικίας, όπου ποζάρει μπροστά σε έναν ξύλινο τοίχο με μπαλώματα, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δηλώνει «προέρχομαι από μια συνηθισμένη οικογένεια κι έτσι έζησα για πολύ καιρό, σχεδόν ολόκληρη τη ζωή μου. Εζησα σαν ένας μέσος, κανονικός άνθρωπος και πάντα διατηρώ αυτή τη σύνδεση» (παρακάτω, μάλιστα, θυμάται την απλή ζωή με τη «σούπα λάχανο» και τα πιροσκί τις Κυριακές και τις γιορτές). Τα γεγονότα, ο τρόπος που αντιδρά σε αυτά, καθώς κι οι μέθοδοι με τις οποίες τα δημιουργεί αντικρούουν την αυτοψυχανάλυσή του όμως.

Υστερα από 25 χρόνια πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, 4 πρωθυπουργός της και 16 πράκτορας της KGB, δεν έχει κατορθώσει απλά να πάρει τον τίτλο του μακροβιότερου ηγέτη των Ρώσων από την εποχή του Στάλιν. Εχει φροντίσει και ώστε μόνο η φύση να έχει πλέον τη δύναμη να τον αποτρέψει από το να μείνει στη θέση του μέχρι το 2036. Ή, για να το διατυπώσουμε διαφορετικά, έχει γίνει υπόδειγμα για κάθε αυταρχικό ηγέτη κι επίδοξο δικτάτορα.

Διέψευσε πολύ γρήγορα τον άνθρωπο που τον πρότεινε στον Γέλτσιν σαν διάδοχό του επειδή «είχε αποδείξει ότι είναι ένας φιλελεύθερος και δημοκράτης που θέλει να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά». Στα πρώτα χρόνια της προεδρίας του μάγεψε τα πλήθη χρησιμοποιώντας μερικά από τα πιο δημοφιλή κόλπα των απολυταρχικών καθεστώτων. Εξαπέλυσε έναν δεύτερο, νικηφόρο πόλεμο στην Τσετσενία, που είχε ταπεινώσει τη χώρα του στον προηγούμενο, προκειμένου να δώσει μια αίσθηση σκοπού στον λαό. Και έστειλε την εφορία στους ολιγάρχες (τι κι αν δεν το επέλεξε για να καταπολεμήσει τη διαφθορά αλλά για να τους κάνει μια προσφορά που δεν μπορούσαν να αρνηθούν, οδηγώντας μερικούς στη Σιβηρία;).

Τήρησε, δηλαδή, πιστά τον κανόνα που ο ίδιος έχει υποστηρίξει ότι έμαθε στους δρόμους του Λένινγκραντ όταν ήταν έφηβος. Τον κανόνα που λέει «αν ο καβγάς είναι αναπόφευκτος, πρέπει να ρίξεις την πρώτη γροθιά».