Μονίμως ανασφαλείς

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση (Marc) η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συμφωνεί με την κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Ως ιστορικοί αντιμετωπίζονται σήμερα, άλλωστε, οι λόγοι που κατοχυρώθηκε το 1911 ως ένα μέτρο λαϊκό και συνάμα υπέρ της συνέχειας και της αποτελεσματικότητας του κράτους, ενώ, αργότερα, στη Μεταπολίτευση σηματοδοτούσε ότι δεν θα αποκλείονταν άνθρωποι από το Δημόσιο επειδή είχαν φάκελο ή μπατζανάκη κομμουνιστή. Αυτά έχουν εκλείψει σήμερα; Θεωρητικώς.

Οι συστημικές διακρίσεις του παρελθόντος νομοθετικά δεν υπάρχουν, άρα στην ίδια θεωρητική βάση δεν θα έπρεπε να απαιτείται μια τέτοια ειδική προστασία απέναντι στο κράτος-εργοδότη. Επειδή όμως η πραγματικότητα απέχει πολύ από τη θεωρία, το να συζητάμε για τη μονιμότητα και την αξιολόγηση λες κι είμαστε σε συνθήκες εργαστηρίου δεν έχει και πάρα πολύ νόημα, εκτός αν η επιθυμία κατάργησης είναι κάπως σαν την επιθυμία ψόφου της κατσίκας του γείτονα.

Κι ας ομολογήσουμε επιτέλους ότι είναι κάπως ανέκδοτο να ανοίγουν θέμα κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο κυβερνήσεις με στρατιές μετακλητών, χωρίς ιδιαίτερη συμπάθεια στις ανεξάρτητες Αρχές και κόμματα που αγαπούν την πόλωση, όσο αστείο είναι να μας τάζουν αυστηρά ότι θα μας αξιολογήσουν υπουργοί που δεν έχουν φροντίσει να γίνουν τακτικές κρίσεις σε διάφορες υπηρεσίες και που δεν έχουν εργαστεί ούτε δυο μέρες σε θέσεις που δεν τους διόρισαν ή δεν τους έστειλαν συστημένους πολιτικά. Λαϊκισμός; Ναι, ίσως και να ‘ναι, αλλά δεν είναι ψέμα. Κι επειδή η κριτική δεν περιορίζεται, προφανώς, σε ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση, το πρόβλημα με αυτά τα πυροτεχνήματα και τα ερωτήματα που τίθενται αποσπασματικά σε έρευνες, είναι ότι, προφανώς, οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι σε έναν κόσμο όπου διασφαλίζεται στοιχειωδώς η αξιοκρατία δεν μπορεί να εξαιρείται το Δημόσιο. Αλλά δεν ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Γι’ αυτό κι οι ίδιες πλειοψηφίες απαντούν αρνητικά στις έρευνες εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς.

Οταν, λοιπόν, οι κλειδοκράτορες του κομματικού κράτους, αυτοί οι υπεράνω αξιολόγησης αξιολογητές μας, αποφασίσουν να μας πουν πώς θα προστατεύεται κι ο τελευταίος εργαζόμενος εκεί έξω από την αυθαιρεσία, τότε, ναι, σε ένα κράτος που θα νιώθουμε ασφαλείς, μάλλον θα συμφωνήσουμε όλοι μαζί ότι καμία ειδική πρόνοια δεν έχει νόημα ύπαρξης. Ως τότε το ξανασυζητάμε.