Με προπονητή ή χωρίς;

Τρέξιμο με πρόγραμμα ή χωρίς; Με προπονητή ή δίχως κανέναν πάνω από το κεφάλι σου;

Πρόκειται για ερωτήματα που έχω ακούσει κατά καιρούς τριγύρω μου τρέχοντας. Ανήκω σε αυτούς τους δρομείς που θέλουν να έχουν μπούσουλα. Θέλω το προγραμματάκι μου, να ξέρω τι κάνω αύριο το πρωί και τι έχω γενικά στο προπονητικό καλεντάρι με ορίζοντα τουλάχιστον εβδομάδας.

Ξέρω και άλλους, όπως ο φίλος μου ο Παναγιώτης, που δεν μπορούν να μπουν σε τέτοια καλούπια. Τρέχουν συστηματικά μεν, χωρίς πρόγραμμα δε. Είναι λίγο από όλα η προπόνησή τους γιατί τους αγχώνει να πρέπει να κάνουν κάτι συγκεκριμένο.

Υπάρχουν και εκείνοι που είναι κάπου στη μέση. Δεν έχουν δηλαδή προπονητή αλλά «ψαρεύουν» από εδώ και από εκεί προγράμματα προπόνησης και τα ακολουθούν.

Προσωπικά πιστεύω ότι καθένας στο είδος του και ο κολιός τον Αύγουστο. Θέλω να πω ότι για να είναι κάποιος προπονητής στίβου, κάτι θα ξέρει παραπάνω. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο προπονητής έχει την ικανότητα να διακρίνει τι χρειάζεσαι για να εξελιχθείς και με ποια δοσολογία θα καταφέρεις να το αποκτήσεις και να πετύχεις στους στόχους σου. Είναι βέβαιο ότι ακολουθώντας ένα σωστό πρόγραμμα προπόνησης, θα γίνεις καλύτερος. Βασική προϋπόθεση είναι βέβαια να έχεις πειθαρχία και πίστη στις δυνατότητές σου.

Χωρίς σταθερή προπόνηση, είναι πιο δύσκολο και ανορθόδοξο να έχεις ανέλιξη. Ακόμα και αν συμβεί – γιατί δεν είναι εντελώς απίθανο – θα είναι ευκαιριακό και χωρίς γερές βάσεις.

Τώρα βέβαια αν ανήκεις στους δρομείς που τρέχουν χωρίς να κυνηγάνε επιδόσεις και απλώς απολαμβάνουν αυτό που ονομάζουμε «χαλαρωτικό» τζόγκινγκ, εννοείται ότι είναι περιττό να κάνουμε συζήτηση για προπονήσεις και προπονητές.

Καθεμιά και καθένας βάζει τα δεδομένα και τα «θέλω» του στη ζυγαριά και αποφασίζει. Σε ό,τι με αφορά, ακόμα και σε πολύ ήπιες περιόδους, όπως αυτή που διανύω τώρα, θέλω το προγραμματάκι μου για να ξέρω κάθε πρωί με τι τρέξιμο θα ξεκινήσει η μέρα μου, ακόμα κι αν πρόκειται για ένα απλό easy run.