Νίκος Παπαδημητρίου

Εχει άραγε συνέχεια ο χρόνος; Είναι ενιαίος ο εαυτός; Ενα «εγώ» που σε θυμήθηκε από τα βάθη της επόμενης χιλιετίας έχει κάποια ουσιαστική σχέση με εσένα που ζεις το 1995; Ή είναι απλώς μια από τις δεκάδες μεταμορφώσεις που θα περάσεις;

Δεν το γνωρίζω. Ούτε ξέρω γιατί διάλεξα αυτήν ανάμεσα σε δεκάδες φωτογραφίες «παλαιότερων εαυτών». Ισως γιατί έχει τη χαρά του γλεντιού και της συντροφικότητας, ίσως γιατί μου γεννά ακόμη ένα αίσθημα οικειότητας.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι εγώ ξέρω τι έγινε μετά τη φωτογραφία ενώ εσύ όχι. Για εσένα, όλοι οι δρόμοι είναι ακόμη ανοικτοί. Θα το σεβαστώ. Θα προσπαθήσω να μη λάβω υπόψη το τι έγινε και θα μοιραστώ μαζί σου κάποιες σκέψεις που αφορούν όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις (αλλά που αναπόφευκτα βασίζονται στη δική μου – και μελλοντική δική σου – εμπειρία). Εχω να σου πω λοιπόν τα εξής.

Προσπάθησε να κάνεις πάντα αυτό που σε ευχαριστεί, χωρίς να υπολογίζεις ζητήματα «ασφάλειας». Η ασφάλεια και η σταθερότητα είναι οι παγίδες που στήνουν όσοι θέλουν να ελέγχουν τους άλλους. Μην πέσεις μέσα. Τα φτερά του ανθρώπου ανοίγουν όταν ξεφεύγει από τη μέγγενη της ασφάλειας και ζει τον ίλιγγο της αλλαγής – έναν ίλιγγο που γεννά φόβο αλλά απελευθερώνει και τεράστιες δημιουργικές δυνάμεις. Εκεί γεννιούνται νέες ιδέες, εκεί ανακαλύπτεις «μελλοντικούς εαυτούς».

Εμπιστέψου τους ανθρώπους. Οσο ανταγωνισμό κι αν ζήσεις – και θα ζήσεις πολύ – η χαρά της ζωής βρίσκεται στη συνεργασία, στο μοίρασμα και στους κοινούς βηματισμούς, όχι στις διαρκείς κόντρες. Δίνε στους ανθρώπους ελευθερία και χώρο για πρωτοβουλίες και θα σε εκπλήσσουν πάντα ευχάριστα. Τα λάθη θα έχεις χρόνο να τα διορθώνεις.  Μάθε να κλείνεις κύκλους. Ολα τα πράγματα τελειώνουν κάποια στιγμή και δεν μπορούμε να τα ξαναζήσουμε, παρά μόνο στη μνήμη μας και όταν περάσει καιρός. Προς το παρόν, μάθε να ζεις τα «ωραία» – δηλαδή όσα γίνονται στην ώρα τους.

Και, τέλος, μη θεωρείς τίποτε δεδομένο. Μέσα στα χρόνια, θα δεις τον κόσμο να αλλάζει – όχι πάντα προς το καλό – και όλο και περισσότερους ανθρώπους να υποκύπτουν στις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Προσπάθησε να κρατάς αντιστάσεις και να υποστηρίζεις αυτό που θεωρείς δίκαιο για τους ανθρώπους και την κοινωνία. Δεν θα είναι πάντα εύκολο και θα χρειαστεί να κάνεις εκπτώσεις, αλλά φρόντισε η σούμα να είναι θετική – να μπορείς να προχωράς με το κεφάλι ψηλά.

Α, και συνέχισε να τραγουδάς με φίλους.
Καλό ταξίδι!

Ο Νίκος Παπαδημητρίου είναι διευθυντής του Μουσείου Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου